چیز زیادی برای نوشتن نیست جز اینکه انتشار فلش کودکان کار خستگی کار را از تن به در کرد و مهمتر از آن اینکه همانطور که قبلا هم نوشتم خوب است که صدای آدمی در این فضای مجازی گوشی برای شنیدن یافته است.

این روزها به خواند کتاب جدید دکتر آجودانی به نام «مشروطه ایرانی» مشغولم. می توان با همه ی نظرات نویسنده ی کتاب موافق نبود. من فکر می کنم همین که پژوهشگری «صورت مسئله» ها را طرح می کند جای خوشحالی دارد. کم کم باید بگیریم که دنبال پاسخها وقتی باید باشیم که پرسشها را بهتر و عمیق تردرک کرده باشیم. تا کنون پاسخهای تاریخی ما شاید به نوعی گردشی دایره وار به دنبال محور استبداد بوده است.
باید بیشتر درباره این کتاب نگاشت که سهم من به فرصتی دیگر خواهد بود.

نوشتن از سفری در اعماق تاریخ ساده نیست. حداقل نه وقتی که هنوز خودت در ژرفای جان لحظه های گذشته را دوباره وارسی می کنی. سفری نه فقط در تاریخ بخشی از تمدن انسانی. همچنین سفری درونی در خاطرات نوجوانی. آنگاه که در خانه ی نیکوس کازانتزاکیس نشسته ای و دست نوشته های «زوربای یونانی» را تماشا می کنی یا قهوه ای که در قهوه خانه ی سر کوچه ی او می نوشی و رایحه ی گل های یاس کوچه را در تن و جان می ریزی.
در بازگشت دیدم که دوستان سایت های مختلف لطف کرده اند و فلش «کودکان کار» را منتشر کرده اند که در این آدرس قابل دیدن است:
http://www.iran-emrooz.de/flash/present.htm

نامه های محبت آمیز هم کم نبود. که جای خوشحالی دارد و اینکه صدای آدمی در این فضای مجازی گم نمی شود.
و اینهم نغمه ای از میکیس تئودوراکیس به نام IHA FITEPSI MIA KARDIA که برای گذاشتن در این وبلاگ انتخاب کرده ام.