جنگ هم مثل خیلی از پدیده ی اجتماعی دیگر، جنسیتی است. انسان ها بنا بر جنسیتی که دارند به نوعی قربانی جنگ می شوند. اگر مردان را (مثل بوسنی) بطور دسته جمعی قتل عام می کنند، زنان را بطور سازمان یافته مورد تجاوز جنسی قرار می دهند. اگر پسران نوجوان را (مثل کشور آفریقایی کنگو) از مدرسه و خانه به زور بیرون می کشند و راهی اردوگاه های نظامی می کنند تا از آنها سربازان بیرحم و ماشین های بی روح تجاوز و قتل بسازند، دختران نوجوان را در همان اردوگاه های نظامی به آشپزی و بردگی جنسی برای فرماندهان و سربازان "شجاع" شان وادار می کنند.

این روزها که اخبار جنگ را در شرق کشور کنگو می خوانیم در پشت مسائل سیاسی و خبرهای آن، درد و رنج و تجاوز و قتل عام های انسان هاست و همه ی اینها یا اصلا دیده و شنیده نمی شوند و یا ما خیلی زود فراموش شان می کنیم.
بخصوص زنان و دختران طرف مقابل در این جنگ ها بطور سازمان یافته و از روی نقشه قربانی تجاوز و قتل می شوند تا از یک طرف حس تحقیر را در مردان دشمن بر انگیخته باشند و هم به اصطلاح از دشمن انتقام کشیده و آنها را ترسانده باشند. بخصوص که بیشتر این تجاوزها را با خشونت و وحشی گری باورنکردنی انجام می دهند.
اخبار غارت خانه ها و تجاوزهای بی شمار به زنان در جنگی که این روزها شدت گرفته بیشتر بعنوان حاشیه ی خبرها می آید. با اینکه همین انسان های قربانی هستند که تا سال ها جسم و روح شان در عذاب وحشی گری های جنگی است و بیشتر آنها هیچوقت از این عذاب رها نخواهند شد.

یکی دیگر از مسائلی که در این چند ماهه و چند هفته در شرق کنگو اتفاق می افتد، کوچ دادن اجباری کودکان و نوجوانان از مدرسه و خانه شان است به اردوگاه های نظامی که در آنجا تعلیم ببینند و راهی جبهه های نبرد بشوند. پسران 10 تا 17-16 ساله بهترین طعمه برای فرماندهان جنگی هستند. با این همه کم هم نیستند نوجوان هایی که از چهار – پنج سالگی در اردوگاه های نظامی زندگی کرده اند. دختران نوجوان را هم برای خدمات اردوگاه ها و بردگی جنسی به زور می برند. یک کارمند سازمان یونیسف می گوید در منطقه ای که او کار می کند در ظرف یک هفته 37 کودک را به زور برده اند.

یکی از استفاده هایی که از این کودکان می کنند، این است که آنها را بدون احساس انسانی باصطلاح بار می آورند. یک ماشین آدمکشی. برای آنها همه چیز در فرمانده ی واحدشان خلاصه می شود. با مواد مخدر آنها را تخدیر می کنند و آنوقت است که همین کودکان 16-15 ساله با تفنگ و خنجر و ساطور تبدیل به ماشین های بی روح تجاوز و کشتار می شوند. قربانی ای که خودش به بدترین شکل قربانی می گیرد.
اینها را نوشتم که چند دقیقه هم به آنچه که در پشت خبرهایی که می شنویم یا می خوانیم اندیشه کنیم. به آنچه که بر سر آدمی می آید.

یادم هست که دو سال پیش مقاله ای درباره ی کودکان سرباز برای سایت زنستان نوشتم. امروز دیگر آن سایت وجود ندارد. اما مقاله را در این آدرس گذاشته ام (فایل PDF) که شما دوستان می توانید آن را در همان جا بخوانید یا دانلود کنید.
* عکس این نوشته از اوفارس میریندی است که در سال 2006 در جریان جنگ داخلی در کنگو مورد تجاوز قرار گرفت. برای او دنیا هنوز جای امنی نیست.