این مدتی که جریان مبارزات انتخابات آمریکا بود هر بار به این فکر می کردم که در انتخاب اوباما باید چند نکته را فراموش نکنیم. به نظر من لااقل از 7-6 ماه قبل تقریبا قطعی بود که اوباما برنده ی این انتخابات است. نیازی هم به این بحران اقتصادی آخری در آمریکا نداشت. سیاست های تهاجمی جمهوریخواهان بخصوص از زمان حمله به عراق آنقدر نتیجه های منفی سیاسی و اقتصادی داشت که دیگر برنده نشدن اوباما احتیاج به معجزه داشت و نه برنده شدن اش.

اوباما با بهترین و موثرترین شعار یعنی "تغییر" به میدان آمد. شعاری که هم مردم آمریکا و هم مردم دنیا خواهان اش بودند. خود مردم آمریکا بخاطر وضعیت اقتصادی شان بیشتر روی ضرورت این تغییر حساس بودند.

یکی از جنبه هایی که به آن فکر می کردم برنده شدن یک سیاهپوست بعنوان رئیس جمهوری آمریکا بود که به نظر من در نفس خودش موضوع کمی نیست. البته اینقدر نباید ساده بین بود که تصور کرد حالا دیگر همه ی ناعدالتی ها و تبعیض ها نسبت به سیاهان یا سرخپوستان آمریکایی تمام می شود و دیگر همه با لبخند و عشق و برابری در کنار هم زندگی خواهند کرد. اما همین انتخاب می تواند پشت گرمی برای مبارزه با تبعیض باشد. از طرف دیگر سیاست های داخلی هر رئیس جمهوری هم قاعدتا ترکیبی است از منافع قدرت های اقتصادی داخلی، مالیات ها، مسئله ی بیکاری، سیاست های رفاهی و بیمه و البته وضعیت جهانی. من زیاد درباره ی وضعیت داخلی آمریکا نمی دانم و نمی خواهم چیزی بنویسم چون به آن فکر هم کمتر می کنم.

اما یک جنبه ی دیگر راست اش شعارهای اوباما در مورد وضعیت دنیا و بخصوص خاورمیانه و دیدگاه خیلی ساده و غیر واقعی او از جریانات بود. اوباما در خیلی مصاحبه های اش می گفت که "بله در آنجا (خاورمیانه) مسئله زیاد پیچیده نیست. ما می رویم و با همه ی طرف ها پشت میز می نشینیم و مذاکره می کنیم و مشکل را حل می کنیم". البته این شعارها در مقابل سیاست های جنگی جمهوریخواهان خیلی زیباتر و متمدنانه تر به گوش می نشیند. مسئله اینجاست که نه جنگ و تهاجم و طرفداری یکطرفه از اسرائیل راه حل مشکل است و نه ساده جلوه دادن وکوچک کردن مسائل. مشکل در آنجاست که اگر راه حل های ساده انگارانه به نتیجه نرسید یا نتیجه ی عکس داد، آنوقت راه حل چیست؟

دموکرات ها در سال های 90 میلادی با ساده بینی و البته برای حفظ منافع خودشان از یک طرف دیگر، دست سرداران جنگی افغان (همین امثال ژنرال دوستم و امثال او) را تقریبا باز گذاشته بودند و فکر می کردند با رفتن شوروی از افغانستان دیگر همه چیز «خود بخود» رو به راه خواهد شد. سرداران جنایتکار جنگی از یک طرف و القاعده و طالبان هم از طرف دیگر با کمک های سرشاری که در طول سالها از آمریکایی ها گرفته بودند رو در روی هم در افغانستان صف بندی می کردند و نطفه ی جریان های پیچیده ی امروزی در آن روزها بسته می شد بدون اینکه کسی کوچکترین نگرانی حس کند. و از همه کمتر آمریکایی ها، با اینکه میلیاردها دلار پول و اسلحه های پیشرفته را در منطقه پخش کرده بودند. مثل همیشه مردم افغان تاوان می دادند، کشورشان ویران تر و طالبان و القاعده قدرتمندتر می شدند.

اینها را نوشتم تا گفته باشم که همه چیز با شعارهای زیبا و دیدگاه آرمان خواهانه در این دنیا پیش نمی رود. می خواهم بگویم که با آمدن یک رئیس جمهور جدید ضرورتا آن «تغییر» لازم انجام نخواهد گرفت. لااقل در منطقه ی پر تشنجی که ما در آن زندگی می کنیم تغییر واقعی فقط با کمک به مردم مناطق محروم مثل افغانستان و فلسطین برای دوباره ساختن کشورشان عملی می شود. وگرنه آنقدر پیچیدگی های سیاسی و دست قدرت های خارجی (مثل پاکستان در افغانستان) وجود دارند که ساده کردن و کوچک کردن مسائل فقط به بدتر شدن آنها کمک می کند.
سیاست تهاجم وجنگ ثابت کرد که مشکل را فقط پیچیده تر می کند.
تا حالا اوباما خیلی از اعزام سرباز بیشتر به افغانستان گفته است اما راست اش من کمتر شنیده ام که کسی از سیاست درست برای بازسازی افغانستان بگوید. که به نظر من کمک به بازسازی آنجا، و نه حمایت از سرداران جنایتکار و فاسد جنگی، می تواند در دراز مدت مایه ی امیدی باشد برای «تغییر».