اول موضوع طرح لایحه ی به اصطلاح حمایت خانواده است که در مجلس به بررسی گذاشته شده و با ترکیب محافظه کار مجلس هیچ بعید نیست که به تصویب کامل هم برسد. من حقوق دان نیستم و منظورم هم بررسی تخصصی نیست. برای یک بررسی تقریبا کامل می توانیم این نوشته ی دکتر رُزا قراچورلو وکیل پایه یک دادگستری را بخوانیم.

اما دیدن نارسایی ها و تبعیض های آشکار این قانون در حق زنان، حتما مدرک دانشگاه حقوق را نمی خواهد. اصولا نگاه و روح حاکم بر این قانون، با موقعیت انسانی زن و حقوق او بیگانه است. مسئله ی ازدواج دوباره (دائم) و ازدواج موقت شاید یکی از مسائلی باشد که در این مدت فعالان زن درباره ی آن بحث کرده اند. برای ازدواج دوباره چه دائم و چه موقت، مرد حتی لازم نیست پیشتر به زن اول خبر بدهد چه رسد که حقی برای زن اول قائل شود.
در مورد ازدواج موقت یا صیغه، در نهایت زن است که پس از مدت تعیین صیغه بازنده ی ماجرا محسوب می شود چرا که هم از حق ارث محروم است و هم از حق نفقه. بله، زن می تواند در شرط ازدواج موقت، نفقه را هم بگنجاند. ولی ما که نمی خواهیم خودمان را فریب بدهیم. باید دید که کدام گروه زنان عملا در جامعه ی ما حاضر به قبول صیغه می شوند. آیا این گروه زنان در مقایسه با مردانی که آنها را صیغه می کنند آنقدر قدرت و جایگاه اقتصادی و اجتماعی دارند که بتوانند موقع عقد صیغه شرط و شروطی هم بگذارند؟ قانون گذار که قانون اش را در یک فضای خالی اجتماعی نمی نویسد. قانون گذار باید ببیند که با قانونی که وضع می کند کدام گروه های اجتماعی از آن برخوردار می شوند و چه کسی دست بالا را بر دیگری پیدا می کند.

به نظر من همه ی ما چه زن و چه مرد باید بخاطر شان انسانی و عدالت و عدم تبعیض آنهم اینقدر خشن و آشکار، با فعالان جنبش زنان همکاری کنیم و صدای اعتراض مان را لااقل به گوش جامعه برسانیم. چون آقایان که در حجره ها و دفترهای طلبگی شان نشسته اند و بدون در نظر گرفتن وضعیت و شرایط واقعی اجتماع قوانینی را تصویب می کنند و بعد هم با خشونت به اجرا می گذارند. این آقایان گوش شان به این حرف ها بدهکار نیست. بر سر سفره ی زر و زور نشسته اند و طومار برای زندگی من و تو صادر می کنند.

یک موضوع هم این موج دوباره ی اعدام هاست و موضوع آسیب های اجتماعی و فساد و مانند اینها. وقتی که می گوییم که باید منشاء قوانین جامعه از بالا تا پایین، علوم و دستآوردهای علمی اجتماعی و اقتصادی باشد و نه تفسیرهای عجیب و غریب ما از متون دینی که در شرایطی دیگر و برای حل مسائلی دیگر طرح شده اند، خیلی زود برچسب های مختلف شروع می شود: از غرب زدگی و فریب خوردگی تا خیانت و جاسوسی و سرسپردگی.
مسئله اینجاست که قوانین ِ انسان نوشته روز به روز در جامعه ی بشری مورد ارزیابی و تغییر قرار می گیرند. این قوانین مقدس نیستند. اگر اشتباه بودند یا مفید نبودند یا آلترناتیوهای بهتری برای آنها پیدا شد می توانند با قوانین بهتر جایگزین شوند و نفع شان برای جامعه می ماند.
حالا باید پرسید این حکام و قاضیان شرع که سی سال است با کمی بالا و پایین مدام حکم اعدام و شلاق صادر می کنند، آیا یک آمار رسمی و مورد اطمینان وجود دارد که نتیجه ی این مجازات های خشن و اعدام در میدان های شهر چه بوده است؟
معلوم نیست که پس بخش های علوم جامعه شناسی و روان شناسی و جرم شناسی دانشگاه های ما به چه دردی می خورند؟ اگر قرار است قاضی شرع بنشیند و بر اساس کتاب های طلبگی اش حکم صادر کند و یک برچسب مقدس هم روی آن بزند پس جامعه چطور و با چه روشی می تواند اثرات این احکام حبس و اعدام را بسنجد و ببیند که آیا نتیجه ی این احکام مثبت بوده است یا نه؟
دیروز 29 نفر را اعدام کردند، فردا شاید 29 نفر دیگر را اعدام کنند بدون اینکه ذره ای وجدان اجتماعی وجود داشته باشد که از خودش بپرسد اگر این احکام مقدس هستند و حق بودن شان را از جای دیگری کسب می کنند، پس چرا در حل مسائل اجتماعی ما در مانده اند و آسیب ها و فساد اجتماعی در کشور ما سیر صعودی دارد و جامعه به یک منجلاب فساد تبدیل شده است؟