این روزها فاصله ی پست های وبلاگم بلندتر از قبل شده است. این وبلاگ بیشتر آیینه ی زندگی درونی نویسنده اش که من باشم است، یا اگر صادقانه بگویم تلاش می کنم که اینطور باشد. شاید یکی از دلایلی که فاصله ی نوشته ها کمی بیشتر از قبل شده بخاطر این است که بیشتر می خوانم و کمتر دستم به قلم (یا همین دکمه ها) می رود.
دوره هایی از زندگی هست که بیشتر از آنکه بخواهی بنویسی و قسمت کنی، تشنه ی خواندن هستی. راستش هم برای بیشتر یاد گرفتن، و هم شاید برای گریز از بعضی دلتنگی ها و خاطره ها. دلتنگی ها و خاطره هایی که هر از چندی معلوم نیست از کدام گوشه ی جان، سرازیر می شوند و مثل اینکه همه ی وجود آدمی را تسخیر می کنند. می گویم تسخیر. این روزها که تابستان و تعطیلات اروپا می رسد و صبح زود که سر کار می روم جاده ها خلوت و خالی است، مثل اینکه در مَهی از خاطرات می رانم. آدم ها با چهره های سالیان دراز گذشته که در خاطرم مانده اند از جلوی چشم ام می گذرند و گویی تمام روز با هم هستیم. برای این می گویم تسخیر.
بگذریم از این دلتنگی های مهاجرت...

در این حال و هوا، مشغول آماده کردن طرح پروژه ای هستم که در سال 2009 شروع خواهد شد. وقت و کار می طلبد تا بتوانی طرحی را تهیه کنی که از تصویب بگذرد. در این پروژه باید حتما بخشی را به بیومکانیک اختصاص بدهیم. و به احتمال خیلی زیاد خودم باید کسی باشم که وارد این قسمت می شوم که برایم در واقع رشته ی تازه ای است. من مقداری در این باره می دانم اما برای یک تحقیق جدی باید دانسته هایم را بیشتر کنم. از ویژگی های تحقیق، یکی همین است که نباید از چیزهای تازه، از یاد گرفتن، ترسید. نباید به یاد گرفتن چیزهای تازه مثل یک مانع نگاه کرد، بیشتر مثل یک چالش. با رئیس بخش تحقیقات که درباره ی تقسیم وظایف بحث می کردیم می گفت فکر می کنم برای یک دکتر طب، یاد گرفتن فیزیک یا مکانیک سخت تر است تا یاد گرفتن فیزیولوژی برای یک فیزیکدان؛ برای همین خودت قسمت "بیو" را بعهده بگیر. لحن اش کمی شوخی هم در آن بود. حالا خواهیم دید که درست می گوید یا نه.

دیروز با آسیه درباره ی سایت خوب مدرسه ی فمینیستی گپ می زدیم و هر دو بر این باور بودیم که چقدر خوب است یک سایت مخصوص مسائل تئوریک برای جنبش زنان وجود دارد. هر چند که هر دوی ما معترف بودیم که با این حال جای بسیاری از مسائل مهم تئوریک خالی است. در چند سایت جنبش زنان که داریم، آنقدر حجم خبرهای مربوط به فعالان زن و فعالیت های شان زیاد است که جای کمتری برای طرح مسائل تئوریک می ماند. در حالیکه همین مسائل تئوریک هستند که بینش و انتخاب راه را پیش پای فعالان می گذارند.
در کشورهای غربی فعالیت های زیادی روی تئوری فمینیسم و موضوعات آن انجام می شود. همینطور مسائل مهمی مانند مردانگی یا Masculinity در کنار فمینیسم و همراه با آن مطرح می شود که موضوع موقعیت مردان را در جامعه ی مردسالار بررسی می کند و اینکه جنسیتی به نام "مرد" در مقابل "زن" چگونه ساخته و پرداخته می شود. مسائلی مانند: مردان در خانه و جامعه، مردان و انزوای اجتماعی و خشونت مردانه. خشونت و سروری بر زن، یکی از ویژگی های مهمی است که به نام "مردانگی"، به مردان از طریق آموزش و فرهنگ تحمیل می شود و به جزئی از خصلت "مردانه" در می آید. مسئله این است که جامعه ی مردسالار و مبتنی بر تبعیض جنسیتی در تحلیل آخر، جامعه ی مناسبی برای مردان هم نیست.
دوستان امیدوارم به تفاوت مرد و "مردانگی" توجه داشته باشید.
خوب، به هر حال روی مسئله ی جنسیت کارهای تئوریک زیادی در جریان است که متاسفانه من مطمئن نیستم به خوبی به ایران، حتی در محدوده ی دانشگاهی، منتقل می شود.
قدر و ارزش سایت هایی مانند مدرسه ی فمینیستی را بدانیم. آن را بخوانیم، یاد بگیریم و اگر می توانیم کمک شان کنیم: با نوشتن، ترجمه و مانند اینها.