دوستان می دانید که من ترجیح می دهم در وبلاگم کمتر درباره ی اتفاقات سیاسی روز بنویسم چون می دانم سایت های خبری هستند که اخبار را بسرعت و با دقت بیشتر در اختیار همه ی ما می گذارند. آنقدر حجم خبر و وقایع سیاسی دور و بر ما زیاد است که وارد شدن در تحلیل خبرها، ناچار مطالب را یکنواخت می کند و از طرف دیگر جلوی نوشتن مطالب دیگری را که به نظر خودم مهم هستند می گیرد. اما با این همه بعضی وقت ها بخاطر حساس بودن خودم روی خبری یا شرایط خاصی اگر باشد حتما به خبرهای روز هم اشاره ای دارم.

یکی از این شرایط خاص به نظر من این روزها جریان دارد. دوستانی که در ایران زندگی می کنند شاید از فضای حاکم بر نشریات و رسانه های خارجی کمتر اطلاع داشته باشند. اما در اروپا خبرها و تحلیل های مربوط به ایران دیگر همه روزه شده است. بخصوص وارد شدن اسرائیل با مانور یک ماه پیش خودش در دریای مدیترانه که نوعی شبیه سازی یک حمله به تاسیسات اتمی ایران بود، باعث شده که این بحث ها داغ تر از قبل هم بشود. در روزنامه های اینجا از مفسرهای دیگر و بخصوص در آمریکا یاد می کنند که جریانات این دوره را به ماجراهای کتاب تاریخی "توپهای آگوست" (1962) تشبیه می کنند. نویسنده باربارا تاچمن در این کتاب بخوبی نشان می دهد که چطور دولت های اروپایی بدون برنامه ریزی دقیق و طولانی مدت درگیر جنگ جهانی اول شدند. امروزه عبارت "توپهای آگوست" بیشتر درباره ی شمارش معکوس برای جنگی ناخواسته بکار می رود. توضیح این کتاب در ویکی پدیای انگلیسی.

از یک طرف مذاکرات احتمالی سوریه و اسرائیل است که اگر موفق شوند اولا ایران از این هم ایزوله تر می شود و دوم اینکه راه کمک رسانی ایران به حزب الله لبنان هم به احتمال زیاد مسدود خواهد شد.
از طرف دیگر مسئله ی مانور اسرائیل است و آزمایش های موشکی آقایان که اگر هیچ سودی نداشته باشد لااقل برای محافظه کاران و تندروهای آنطرف خوراکی فراهم می کند برای سیاست های جنگی شان. درباره ی موضوع تهدیدهای ایران و آزمایش موشکی، نشریات اروپایی می نویسند که اگر حمله ای در کار باشد، سنگین و نابود کننده خواهد بود، دقیقا بخاطر اینکه ایران وقت و توان پاسخ گویی جدی را نداشته باشد. و آن تئوری "حمله ی محدود نظامی" حالا دیگر گویا خریداری ندارد.

دوستان اینها را نوشتم تا بدانید در روزنامه ها و رسانه های خبری اروپا چه خبر است. در اینترنت می خوانم که بخصوص آقای احمدی نژاد و خیلی های دیگر این حرف ها را جنگ روانی برای ترساندن و تسلیم ایران می دانند. حتما در درون این حرف ها جنگ روانی هم هست. اما آنچه من نوشتم مخاطبان شان رهبران ایران و مردم ایران نیستند. این ها را از روزنامه و نشریات داخلی اروپایی نوشتم که خواننده های شان مردم کشورهای اروپایی هستند و هر روز صبح زود از صندوق پستی شان بر می دارند تا سر میز صبحانه بخوانند.

متاسفانه حرف ها و سیاست های آقایان هم کاری کرده است که آنچنان صدای مخالفتی که کارساز هم باشد از جامعه ی مدنی کشورهای اروپایی بلند نمی شود. وقتی که رهبران ایران هولوکاست را نفی می کنند و مستقیما از محو یک کشور دیگر حرف می زنند طبیعی است که از همه ی اینها جنگ طلبی برداشت می شود و طرفداری هم پیدا نمی کند. نه اینکه جنبش صلح ضرورتا کاری بتواند از پیش ببرد. همانطور که نتوانست از جنگ علیه عراق هم جلوگیری کند. اما همان افکار عمومی هم در حد عراق، امروز همراه نیست.
----------
وقتی این فیلم سخنرانی احمدی نژاد را برای 300-200 نفر از فرماندهان نظامی می دیدم که همگی بدون هیچ عکس العملی جدی و بگوش نشسته اند، بی اختیار از خودم پرسیدم که آیا چنین جمعی که تصمیم گیری های امروزش شاید با سرنوشت کشور ما بازی می کند، می داند که دارد چه می کند و اصولا چه دید و برداشتی از وضعیت جهان دارد؟
دوستان! این فیلم را با دقت تماشا کنید. خیلی جاهای آن متاسفانه فقط می شود گفت خنده دار است. اما واقعا آدم هایی که قرار است تصمیم بگیرند با چنین منطق و دیدی فکر می کنند و به این حرف ها باور دارند. این جای اش فکر نمی کنم دیگر خنده بر لب کسی بیاورد.

یا اینکه حمله ی احتمالی قرار است با موشک های هدایت شونده و هواپیماهای پیشرفته انجام بگیرد، آنوقت فرمانده ی ما از کندن قبر در حاشیه ی مرزی حرف می زند! و لابد همین فرمانده هم قرار است موقعیت توانایی نظامی کشور را برای سیاست مداران تشریح کند.

بهرحال بعنوان یک وبلاگ نویس که در خارج از کشور زندگی می کند فکر کردم این ها را بنویسم تا دوستان مقیم ایران هم کمی در فضای رسانه ای اروپا قرار بگیرند. همه چیز را نمی شود با گفتن اینکه "جنگ روانی است" توجیه کرد. این ها با سرنوشت کشور و مردم ما سر و کار دارد.