دوستان می دانید که من اهل پرداختن به خبرهای جنجالی نیستم. این روزها آقایان به هر وسیله ای می خواهند به ما بگویند اگر سیاست های شان به جنگ هم کشید اشکالی ندارد و برای همراه کردن افکار عمومی با خودشان به هر کاری دست می زنند. خواستم فقط گفته باشم که قضیه ی شاهکار و ابتکار کارمندان شان برای کپی کردن فتوشاپی موشکی که عمل نکرده، در خارج کشور بر سر هر کوی و برزنی آشکار شده است. روزنامه های معمولی هم با لحنی طنزآلود از این جعلیات می گویند و عکس های مونتاژ شده را چاپ می کنند.

----------
دوستانی که به تاریخ علاقه دارید، مجله ی بخارا ویژه نامه ای را که حدود 600 صفحه است به یاد دکتر فریدون آدمیت منتشر کرده است که نوشته های زیادی درباره ی جنبه های مختلف زندگی و کار این تاریخ شناس برجسته ی ما از زبان همکاران و دوستان اش دارد. من به خیلی از دوستانم تهیه ی این ویژه نامه را توصیه کرده ام.
نکته ای را هم در این ویژه نامه یاد گرفتم. من معمولا برای بیان چیزی که توجه ام را جلب کرده واژه ی "جالب" را بکار می برده ام. اما جالب بودن یک وجه مثبت در زبان فارسی دارد یعنی چیزی که به طرز مثبتی توجه را جلب کند. مثل یک فیلم جالب، یک اتفاق جالب. بعضی از دوستان ام از جمله آسیه چند بار که موضوعی پیش می آمد هر بار می پرسید آخر چه چیز این ماجرا جالب است؟ که مجبور بودم توضیح بدهم منظورم جلب توجه بوده است حالا مثبت و منفی اش را در نظر نداشته ام. و اتفاقا در این ویژه نامه به این گفته ی دکتر آدمیت به نویسنده ای برخورد کردم که: "معمولا می نویسید «موضوع جالب» که البته صحیح نیست و باید بنویسید «موضوع جالب توجه»". بهرحال همیشه باید یاد گرفت.

حالا که موضوع به کتاب کشید، یک کتاب دیگر هم معرفی کنم:
نصرت کریمی بازیگر و کارگردان بزرگ تئاتر وسینما که هنرهای دیگری مثل مجسمه سازی هم دارد (فیلم محلل یا آقا جان سریال دائی جان ناپلئون برای دوستانی که شاید او را نشناسند) این روزها کتاب یادنامه ی عبدالحسین نوشین را منتشر کرده است. در این کتاب تلاش شده که به شخصیت هنری و نه سیاسی نوشین پرداخته شود.

می دانیم که نوشین بنیان گذار تئاتر مدرن ایران است. بعدها نوشین به کار حزبی مشغول شد و متاسفانه زندگی هنری اش همراه با فراز ونشیب های حزب توده بود. چنانکه با دستگیری رهبران حزب در بهمن 1327 او هم به زندان افتاد و با همان هیئت رهبری مجبور به فرار از زندان و مهاجرت به شوروی شد. طبیعتا هنرمند تئاتر کار زیادی در کشور خارجی نمی تواند انجام بدهد، پس به کار ادبی و تصحیح شاهنامه مشغول شد.

یادم هست یک بار هم من نظر خودم را نوشتم که متاسفانه تاریخ معاصر ما اینطور رقم خورد که مدافع حقوق زنان و شاعر و نویسنده و هنرمند و روشنفکر در جستجوی فضای کار و همدلی به حزب سیاسی پیوست و با زیر ضرب رفتن حزب تبدیل به کادر مخفی و مهاجر سیاسی شد. که البته نه سیاست مداران خوبی از کار درآمدند و نه به کار اجتماعی یا هنری شان رسیدند. نمونه ها کم نیستند: بزرگ علوی، افراشته، مریم فیروز به نوعی، احسان طبری هم به نوعی دیگر و از برجسته ترین و هنرمند ترین شان عبدالحسین نوشین. هیچکدام از اینها چهره ی سیاسی به معنای سیاست مدار نبودند و نشدند اما فضایی هم برای ادامه و رشد دغدغه های اجتماعی و هنری و فکری شان پیدا نکردند.
اما برگردیم به کتاب «یادنامه عبدالحسین نوشین» : نصرت کریمی عزیز در آخر کتاب تعداد زیادی عکس نمایش های دوره ی سالهای 1320 تا 1326 را آورده که ارزش تاریخی دارند.