در کشور ما رسم بر این بوده که آگاهی مردم به فساد و بی قانونی حاکمان نتیجه ی حکومت قانون و نظارت نهادهای مردمی و رسانه های آزاد نباشد. آگاهی مردم از آنچه در میان حاکمان و نهادهای حکومتی می گذرد بیشتر تابع رقابت گروه های صاحب قدرت در حکومت بوده است و به خاطر همین بیشتر حالت موجی دارد که مدت زمانی کوتاه بالا می رود و بعد در چارچوب توافق های حاکمان آرام می گیرد. اما با این همه نقش آگاهی دهنده ی این موج های ناگهانی را نمی توانیم انکار کنیم.
یادمان هست که اصلاح طلبان فقط وقتی که زیر فشار جناح مقابل شان قرار می گرفتند گوشه ای از بی قانونی و فساد اقتصادی حاکمان را عیان می کردند. مثل گفته های آقای کروبی درباره ی وجود اسکله های ثبت نشده ی سپاه پاسداران که برای هیچکس معلوم نیست که از آن اسکله ها چه چیزی از کشور بیرون می رود و چه چیزی وارد می شود. دیدیم وقتی که موج آرام گرفت دیگر کسی از اسکله ها نمی گوید و پیگیر نمی شود که اینها کجا هستند و چرا مراقبت و کنترلی روی آنها نیست.

گفته های آقای پالیزدار (فیلم گفته های ایشان) را هم به نظر من باید در چارچوب همین رقابت های جناحی دید. منتها این بار گویا رقابت های شدید به داخل جبهه ی خودی ها کشیده شده که میزان فساد بالاترین مقامات روحانی حکومت به اصطلاح رو می شود. حرف های او زیاد تازه نیست اما اینبار اسم واقعی آدمها جای سه نقطه های مقالات روزنامه ها را گرفته است. که چه رقم های افسانه ای و چه رانت های مافیایی بزرگی جابجا می شود، توسط همان ها که از تریبون های شان از قناعت و معنویت و آهن گداخته ی علی در دست مسلم بن عقیل می گویند. همان ها که این دنیا را دار فانی و بی ارزش می نامند. بگذریم ...
اما هر چقدر هم رقابت جناحی باشد، از یک طرف مردم از دهان خودی ها می شنوند که در پشت درهای بسته و محفل های خانوادگی چه مافیای بزرگی شکل گرفته و از طرف دیگر همین افشاگری ها نشان می دهد که بحران تا خود مراکز قدرت هم رخنه کرده و در پس لبخندها و مجالس عزا و عروسی های چند صد نفره ی خودی ها، چه رقابت و کشاکشی میان آقایان حاکمان در جریان است.

منطق خربنده گی را شنیده اید؟ من قبلا یک بار دیگر حدود 2 سال پیش در وبلاگم درباره ی مافیای شکر آقای مکارم شیرازی و مصباح نوشتم. البته نه بعنوان افشاگری بلکه بعنوان نقل خبرهای رسانه ها. در زیر آن مطلب این نقل قول را از چهار مقاله عروضی آوردم:
اما منطق خربنده‌گی چیست؟ (خربنده به کسانی می‌گفتند که شغل‌شان کرایه‌دادن الاغ به دیگران بود). حکایتی در چهار مقاله‌ی نظامی عروضی هست:
"احمد بن عبدالله الخجستانی را پرسیدند که تو مردی خربنده بودی،‌ به امیری خراسان چون [چگونه] افتادی؟ گفت: به بادغیس در خجستان، روزی دیوان حنظله‌ی بادغیسی همی خواندم،‌ بدین بیت رسیدم:
مهتری گر به کام شیر در است
شو خطر کن ز کام شیر بجوی!
با بزرگیّ و عزّ و نعمت و جاه
یا چو مردانت مرگ رویاروی
داعیه ‌ای در باطن من پدید آمد که به هیچ وجه در آن حالت که اندر بودم،‌ راضی نتوانستم شد، خران بفروختم و اسب خریدم و از وطن خویش رحلت کردم..."
خربنده‌ گان به طمع "مهتری و بزرگی و عزت و نعمت و جاه" بر قدرت تکیه زده‌اند و زمانی هر کدام جای خود را به دیگری داده‌اند، آنچه بر جای مانده این ملت بوده، هر چند سرخورده و با کیسه‌ای خالی‌تر شده.
----------
سهیلا وحدتی در سایت ایران امروز مطلب قابل توجهی تهیه کرده است از موضوع اعدام بهائیان و بخصوص 10 زنان بهائی در 28 خرداد 1362 در زندان عادل آباد شیراز. سن و موقعیت اجتماعی این زنان به ما می گوید که تنها دلیل اعدام این ده انسان فقط عقیده و باور دینی شان بوده است و هر تهمت دیگری چقدر بی پایه است. 17 ساله، 21 ساله، 22 ساله، 25 ساله ...
هفت نفر از این ده نفر زیر سی سال داشته اند و یک نفر هم 57 ساله بوده است. خودتان بقیه ی مطلب را که همراه با عکس قربانیان است بخوانید.
نه تنها این ده نفر، نه تنها بهائیان بلکه آزار و کشتن هیچ دگراندیشی را نباید با بی تفاوتی و فراموشی از سر گذراند. بزودی تابستان می رسد و سالروز قتل عام زندانیان سیاسی در سال 67 . آنها هم باید بهای دگراندیشی شان را با جان می دادند، پنج سال پس از اعدام همین ها که در گزارش ایران امروز خواهید خواند. پس نمونه ها کم نیستند. کار سهیلا وحدتی برای زدن همین تلنگری بر ذهن های ما، با ارزش است.