دوستان! سایت مدرسه فمینیستی را از دست ندهید. فضای خوبی است برای طرح مسائل بیشتر پایه ای و تئوریک جنبش زنان. خبرهای مربوط به فعالیت های روزانه ی جنبش زنان را در سایت های دیگری مثل تغییر برای برابری دنبال می کنیم اما به نظر من جنبش زنان به فضا و سایتی نیاز داشت که آنجا درباره ی مسائل پایه ای تر و عمومی تر بخوانیم. سایت فمینیستی چنین جایی است. بخصوص بخاطر اینکه مقالات و مصاحبه ها طوری هستند که مطالب در آنها بخوبی شکافته می شوند و به راحتی و کوتاهی از آنها نمی گذرند. اگر چیزی برای نوشتن دارید بخصوص دوستانی که توان ترجمه یا نوشتن مطلب تخصصی دارند، باید به پربار شدن چنین سایت هایی کمک کنیم.
بسیاری از زنان ما بخاطر محدودیت ها و تبعیض های نهادینه شده در جامعه و قوانین آن، بطور غریزی عکس العمل نشان می دهند. بسیاری از این بسیار زنان، به فعالیت های اجتماعی و مدنی برابری-طلبانه روی می آورند. معلوم است که هر چقدر این تلاش ها آگاهانه تر و با دید عمیق تر و بازتری انجام شود، بیشتر و بهتر نتیجه می دهد. در یادداشت قبلی درباره ی اهمیت عادت کردن به فرهنگ خواندن نوشتم. برای خیلی از ما سایتی مثل مدرسه فمینیستی می تواند نقش یک مدرسه ی اجتماعی را بازی کند.
----------
امروز روز اول ماه مه است. روز جهانی کارگر.
من چندین سال است که مایل نیستم به این روز به چشم یک روز صنفی تنها نگاه کنم و آن را مختص یک گروه خاص اجتماعی بدانم. البته می شود اینطور هم نگاه کرد و این روز را مربوط به کارگران صنعتی کارخانه ها و کارگاه ها دانست. کمااینکه در ابتدا هم این روز بخاطر سمبل همبستگی و اتحاد چنین طبقه ی اجتماعی تعیین شد.
اما من بیشتر مایل ام به این روز به چشم یک سمبل سیاسی-اجتماعی برابری خواهانه نگاه کنم. سمبل سیاسی-اجتماعی تمام قشرهایی که کار می کنند و زحمت می کشند و با این حال بخاطر روابط غیر عادلانه و تبعیض آمیز سیاسی و اقتصادی و اجتماعی با بیشترین مشکلات در زندگی روزمره شان و آینده شان دست و پنجه نرم می کنند.
در جامعه ی امروزی، پرستار و معلم و استاد دانشگاه و کارمند و مهندس کامپیوتر چندان فرقی با کارگر صنعتی ندارند و به همان اندازه از نابرابری ها رنج می برند. یادمان باشد که مارکس و سوسیالیست های پیش از او هم طبقات اجتماعی را نه بر حسب مقدار رفاه آنها و بزرگ و کوچکی کیف پول شان، بلکه بخاطر رابطه شان با ابزار تولید طبقه بندی می کردند. اما در جامعه ی امروز به نظر من پارامترهای دیگری علاوه بر این باعث اشتراک منافع قشرهای وسیع اجتماعی می شود.
اول ماه مه سمبل تلاش و مبارزه برای همه ی کسانی است که کار می کنند و ثروت مادی یا خدماتی یا معنوی تولید می کنند اما در میدان اجتماعی زیر سلطه و نفوذ قدرت مندان می مانند و از مواهب اجتماعی بهره ای نمی برند.

جنبش کارگری ما بعنوان یک جنبش مدنی صنفی زیر فشارهای زیادی قرار دارد. در کشور ما حق داشتن اتحادیه ها که بخش مهمی از جامعه ی مدنی هستند، فقط در صورتی امکان دارد که زیر نظر آقایان و عوامل شان باشند وگرنه سرکوب است و زندان و تهمت. نمونه اش اتحادیه ی کارگران شرکت واحد است که فقط به خاطر مستقل بودن از حکومت (از محافظه کار تا "اصلاح" طلبان اش) زیر ضرب است. همین وضعیت در مورد کمپین 1 میلیون امضاء زنان هم بخاطر مستقل بودن اش وجود دارد.

به نظر من این برداشت عمومی تر و کلی تر به روزی مثل روز اول ماه مه، فقط به قوی تر شدن و واقعی تر شدن مبارزه ی آزادی خواهانه و برابری طلبانه ی مردم کمک می کند. اگر رسالتی برای رسیدن به آزادی و عدالت اجتماعی وجود دارد، این رسالت بر دوش همه ی انسان هایی است که کار می کنند اما در جامعه ای که اساس آن بر تبعیض است راه به جایی نمی برند.
من به طبقه ای به چشم یک "قوم برگزیده" نگاه نمی کنم.
می گویم قوم برگزیده. یادمان باشد که چطور جارو به دست معلم و کارمند می دادند تا روزهای تعطیل خیابان ها را جارو بکشند و به اصطلاح پرولتریزه بشوند. یادمان باشد چطور معلم و کارمند و فروشنده را به زور از شهرها یشان، سر زمین کشاورزی می فرستادند تا پرولتریزه بشوند. یادمان باشد چطور پزشک و مهندس را زیر آفتاب 40 درجه و بدون هیچ امکانات بهداشتی کار، با سطل قیر سر کار ساختمانی می فرستادند تا پرولتریزه بشوند: در مهد حکومت پرولتاریا. پرولتاریا، این قوم برگزیده در ذهن من و تو، اما نه در واقعیت زندگی.