گاهی چند تا عکس به اندازه ی چندین جلد کتاب بزرگ با آدم حرف می زنند.
عکس بالا یک نمونه ی تیتروار از مجموعه ای است که در طول سال آخر جنگ جهانی دوم گرفته شده. در یک پیک نیک دسته جمعی افسرانSS و دختران کارمند آلمانی. محل: جنوب لهستان: اردوگاه آشویتز با کوره های آدم سوزی معروف آن.

مجله ی نیویورکر آلبوم عکسی از کارل هوئکر، آجودان فرمانده ی اردوگاه آشویتز منتشر کرده است. مجموعه ی 14 عکس که در سال آخر پیش از پایان جنگ گرفته شده و تازه در سال 2007 در اختیار موزه ی یادبود هولوکاست در آمریکا قرار گرفته است.
ویژگی آلبوم هوئکر این است که زندگی در آشویتز را نه از منظر درون قربانیان، که از درون زندگی گردانندگان اردوگاه و افسران و کارمندان آلمانی آن نشان می دهد.
وقتی که عکس ها را نگاه می کردم به این فکر بودم که چطور یک ایدئولوژی هر چقدر عقب افتاده و بی اصل و پایه می تواند اینطور، انسان ها را آن هم به این صورت جمعی مسخ کند که بتوانند در کنار بزرگترین بربریت های تاریخ، شاد و سرخوش زندگی کنند. این ایدئولوژی های جدا کننده ی انسان ها "ما و آنها"، "خودی و غیر خودی" چه چیزی را در درون آدم ها بیدار می کنند که با "وجدانی" آسوده می تواند در کنار قربانیان اش زندگی کند.
شکنجه گر، بربریت وحشتناک تری دارد وقتی به "ضرروت" آزار و نابودی قربانی اش "باور" دارد. و این فرای جنسیت است. بربریت و خشونت جنسیت نمی شناسد، نه برای جلاد، نه برای قربانی.

عکس ها را با هم در این آدرس تماشا کنیم. نه. قربانی و آدم سوخته و استخوان مرده در این عکس ها نمی بینید. آلبومی مثل این را، یعنی از چشم انداز جلادان، شاید کمتر دیده باشیم.
حتما متن زیر عکس ها را از دست ندهید.
پی نوشت: مجموعه ی کامل عکس ها (146 تا) حالا در سایت موزه ی یادبود هولوکاست که می توانیم آنها را بصورت اسلاید در این آدرس تماشا کنیم.