اگر رها کند ایام ازین قفس ما را
سبوی باده و گلبانگ چنگ بس ما را

شکوفه ها بشکفتند و باغ پر گل شد
ولی به برگ گلی نیست دسترس ما را

«هوا خوش است و چمن دلکش ست» و می خشکد
به دل شکوفه ی شوق و گل هوس ما را

بهار پا به رکاب ست و پای ما در بند
رها کنید خدا را، ازین قفس ما را

به حیرتم که در آزار ما چرا کوشند
که کس ندیده در آزار هیچکس ما را

دو ترک چشم تو آشوبگر سیاه مستند
ولی به طیره گرفته ست این عسس ما را!

غریق و مست می ِ زنده رود و کارونیم
چه نسبت ست بدان ساحل ارس ما را؟

شکوفه ی هنرم، ظلم بین که گردون کرد
اسیر پنجه ی یک مشت خار و خس ما را

جز «آسمان» که بود «آشنا»ی اختر من
«امید» امید نباشد به هیچکس ما را
- م. امید (مهدی اخوان ثالث)