مثل خیلی چیزهای دیگر، مثل خیلی دفعه های دیگر، باز به مفهومی، به کلمه ای دلبسته شده ایم بدون اینکه کمترین نگاهی کنیم که آیا برداشت ما از آن مفهوم، همان است که در واقعیت وجود دارد؟
روزهای پیش از انتخابات در وبلاگ ها که گشتی می زدم گاهی به این جمله بر می خوردم که "من می روم و به لیست ائتلاف اصلاح طلبان رای می دهم". و این جمله را کسانی می نوشتند که خواه ناخواه در میان روشنفکران جامعه ی ما قرار می گیرند. هر بار از خودم می پرسیدم که در این مفهوم "اصلاح طلبان"، امروز چه معنایی نهفته است؟ آیا این ها همان اصلاح طلبانی هستند که با شعار "ایران برای همه ی ایرانیان" یا "جبهه ی دموکراسی خواهی" به میدان آمده بودند؟ یا اینکه عنوان "اصلاح طلب" را در بازار مکاره ی سیاست ایران نگاه داشته اند تا دقیقا روی نوستالژی دوره ی اصلاحات، جلب توجهی کرده باشند. وگرنه این ها که بارها از گذشته شان در دوران اصلاحات استغفار کرده اند و خیلی از شعارها و کارهای آن دوران را "تندروی" خوانده اند. و هیچوقت نگفته اند کدام شعارها و کدام کارها؟
نباید توضیح داد که تفاوت این اصلاح طلبان با آن اصلاح طلبان کدام است؟ اشخاص، اصلاح طلب اند یا برنامه های شان؟ ما به چه چیز رای می دهیم؟ به نوستالژی چند سال پیش مان یا به واقعیتی که امروز در صحنه ی سیاسی وجود دارد؟

به نظر من خیلی عجیب است که این مسائل در مورد مفهوم اصلاحات و اصلاح طلبی حتی در میان نسلی که باورها و شخصیت سیاسی اش در آن دوران پس از دوم خرداد شکل گرفته مطرح نیست. ما مثل اینکه مانند خیلی موارد دیگر در دوران های از هم گسسته و بدون ارتباط با هم زندگی می کنیم. نه دوران اصلاحات را آسیب شناسی کرده ایم و نه امروز محتوای اندیشه ی کسانی که خود را اصلاح طلب خطاب می کنند، برای ما مهم است.

من طرفدار رای دادن بدون چون و چرا و برجسته کردن آرمان ها نیستم. اما این پشتیبانی بخشی از روشنفکری ما از مفهوم نامعلوم و ناروشنی به نام اصلاحات هم، در واقع تبدیل به یک سیاست بازی بد و کاسبکارانه آن هم در موقعیت ضعف شده که درست مثل قطب دیگر یعنی "تحریم همیشگی" عمل می کند. یعنی مانند آن قطب تحریم، راه به جایی نمی برد و عملا عقیم است.
من فکر می کنم بخاطر این است که نه "اصلاح طلبان" ما ضرورتی برای روشن کردن مفهوم اصلاح طلبی می بینند (چرا که برای اشان مسئولیت ایجاد می کند) و نه بخشی از روشنفکری ما (این شامل بسیاری از نسل روزنامه نگاران جوان ما هم می شود) دغدغه ی این را دارد که از نستالژی دوره ی دوم خرداد بیرون بیاید و تلاشی برای تبیین مفهوم اصلاحات و درخواست مسئولیت از سیاست مداران مدعی اصلاح طلبی کند.

ما بالاخره مجبوریم در جایی مفهوم اصلاحات را معین کنیم. آنوقت فقط کسانی می توانند این عنوان را روی خودشان بگذارند که برنامه ها و عملکرد آنها با معیارهای اصلاح طلبی بخواند. به نظر من انتخابات دو روز پیش (مثل انتخابات ریاست جمهوری سه سال پیش) نشان داد که اگر "تحریم برای تحریم" جواب نمی دهد، «حسابگری های ساده انگارانه» زیر اسم شرکت در انتخابات هم راه حلی برای مشکلات نیست.