فردا 8 مارس است، روز همبستگی جهانی زنان برای برابر-حقوقی و مبارزه با تبعیض جنسیتی.
به همه ی دوستان ام از زن و مرد تبریک می گویم.
(راستی ویدیوی سخنرانی پروین اردلان را که بصورت ضبط شده در مراسم اعطای جایزه ی بنیاد اولاف پالمه پخش شد، در گوگول گذاشتیم که راحت تر در دسترس باشد. در اینجا می توانید ببینید).
فردا قرار است با همسر و دخترم برای مراسم 8 مارس بیرون برویم. بچه ها که بزرگ می شوند خودآگاهی جنسیتی شان هم بالا می رود. می گوید می خواهم به خواهرانم بگویم که با آنها هستم، شما دو تا هم باید باشید! و تازه این در جایی است که یا تبعیض جنسیتی به آن صورت وجود ندارد و یا خیلی کمرنگ تر است.

واقعیتی است که بخاطر ادامه ی ساختار پدرسالار جامعه، نوع خواسته های زنان ما برای برداشتن تبعیض و حقوق برابر با سال های خیلی دور چندان تفاوتی نکرده است. کمااینکه در مورد حقوق سیاسی و اجتماعی و جامعه ی مدنی هم، خواسته های ما به نوعی تکرار همان شعارهای دوره ی مشروطه است.
در مورد زنان اما بدون شک آگاهی جنسیتی و اجتماعی و سیاسی، با آن سال ها اصلا قابل مقایسه نیست. امروز بیشتر زنان ما به این موضوع آگاهی دارند که سلسله مراتب جنسیتی و تبعیضی که به دنبال آن است زائیده ی نظمی است که در همین اجتماع انسانی وجود دارد. نظمی که نه الهی است و نه طبیعی.
برای همین، شجاعت و سنت شکنی می خواست وقتی صدیقه دولت آبادی حدود 90 سال پیش روزنامه اش را با اسم «زبان زنان» منتشر کرد. گویی می خواست ثابت کند "زبان زن" که در فرهنگ مردانه ی ما نشانه ی اغواگری یا فتنه انگیزی بر ضد مرد بود و باید کوتاه نگاه داشته می شد، در واقع وسیله ای برای افشای تبعیض و مبارزه برای رفع تبعیض است. امروز که تبعیض در حق زنان و دختران ما حتی در قوانین رسمی مان نهادینه شده، چطور می توان انتظار داشت که خاموش بمانند؟

از آن سال ها زمانه دگرگون شده. امروز بسیاری از مردان ما و بخصوص نسل جوانتر هم به این پی برده که کار اجتماع مدرن امروز، چه در عرصه ی خصوصی و چه در عرصه ی عمومی، با تبعیض یکی و با سلطه بر او، نمی گذرد. امروز مردان بسیاری همدوش زنان برای برداشتن همه نوع تبعیض و بخصوص تبعیض جنسیتی تلاش و مبارزه می کنند. هر چند که هنوز راه درازی در پیش است ...

75 سال پیش ایران ارانی با تیزبینی می گفت: "هیچوقت ممکن نیست جامعه ای وجود داشته باشد که سطح تمدن مردان آن خیلی بالاتر از سطح تمدن نسوان آن باشد چه اگر یکی از این دو طبقه جلو نرود، دیگری نمی تواند ترقی کند و اگر این یکی ترقی کرد، دیگری را نیز به دنبال خود می کشد ... اگر در اینجا از تساوی حقوق زن و مرد صحبت می شود، مقصود تساوی حقوق بشری است و برای تساوی حقوق بشری و داشتن روح قوی زن و مردی وجود ندارد. تساوی حقوق زن و مرد مقدمه ای است که ما را برای داخل شدن در میدان وسیع زندگی حاضر می نماید".

امروز "ایران ارانی" ها در میان زنان و دختران مان زیاد اند. آنکه در کوچه و خیابان برای تغییر قوانین تبعیض آمیز امضا جمع می کند و در همان حال توهین می شنود و زندان می رود یا آنکه برای حقوق بشر و علیه سنگسار و مجازات اعدام، شب و روز در تلاش است و دیگرانی که نه اسم شان را می دانیم و نه می بینیم شان، اما روز تعطیل شان فرچه بدست، اتاق خانه ی کودکان خیابانی را رنگ می کنند تا آنها لحظه ای هم که شده بدور از بربریت و وحشت خیابان در آن اتاق، کودکی را تجربه کنند.

باز هم تبریک بخاطر تلاش برای انسانیت، بخاطر برابری و نفی هر تبعیض ...