این را که می نویسم نه برای مرثیه خوانی است که دلیلی هم برای آن نیست. تاریخ نویسی و تحلیل هم نیست. بیان یک حس شخصی چند ساله است.
سال هاست که سالگرد انقلاب بهمن می آید و می رود و نه در ذهن و نه حتی در اعماق روح، همان صندوقچه ی کهنه ی خاطرات هر آدمی، شور و آهی بر نمی انگیزد. یک نوع بی تفاوتی، مثل یک احساس قدیمی که امروز مثل یک ورق زرد شده و بی روح، گوشه ای از آن صندوقچه افتاده باشد. دیگر حتی خاطرات آن دوران نوجوانی و این که در روزهای سرد دی و بهمن 57 کجا بودیم و چه می کردیم هم مثل یک حلقه ی فیلم می آید و می رود، فیلمی که نگاه اش می کنی بدون اینکه با آن رابطه ای برقرار کنی.

نمی خواهم بگویم که شور نوجوانی دیگر نیست، هر چند که آن ساده انگاری ها دیگر وجود ندارد. هنوز حس می کنم آن شور و آتش جوانی هست. نه آنقدر ناب و ساده، آنطور که احساس بی تجربه و کودکانه ی جوانی می طلبید: آنقدر سیاه و سپید، آنقدر دست یافتنی ...
آرمان ها هم دیگر ناب و یکدست و ساده نیستند. همه چیز تغییر کرده است. اما بی تفاوتی ِ سال ها، بیشتر از همه بخاطر این است که حتی با اینکه آن شور و آرمان ها دیگر آنقدر ناب و ساده نیستند، با این حال از چیزی که سال هاست به نام انقلاب از آن یاد می شود و هر 21 و 22 بهمنی با فیلم و سرود به یادمان می آورند، از قبل هم بیشتر فاصله گرفته ام. سال هاست که درهیچ چیز و هیچ ایستگاهی که این انقلاب به آن رسیده، خودم را و جای خودم را پیدا نمی کنم. سال هاست که انقلاب و راهی که رفته است، جایی در هویت من ندارد. همین است که بی تفاوت به آن نگاه می کنم.
فکر می کنم اگر انقلاب نشده بود و من هم امروز همچنان 44 ساله بودم، شاید همان احساسی را داشتم که روزی مثل ششم بهمن و انقلاب سفید شاه باید در من ایجاد می کرد. همان بی تفاوتی و سردی.

امروز پس از گذشت سال ها، از آن آرمان های ناب، انسان گرایی و احساس وظیفه برای تلاش و از پای ننشستن و ساکت نماندن مانده. بی تفاوتی نسبت به رویدادی است که هر سال و هر روز از هویت سیال من فاصله گرفته و نسبت به آن بیگانه شده ام. همانقدر که با این رویداد احساس بیگانگی می کنم، بسیار بیشتر با آدم هایی که دغدغه ی انسان را دارند، آدم هایی که خیلی هاشان را از دور می شناسم احساس یگانگی می کنم.
از انقلاب بهمن تنها میراثی که در روح من مانده همین شور و گرمای درونی است. نمی دانم، شاید اگر هم در چنین انقلابی نبودم، همین دغدغه های ماندگار وجود داشت. این را نمی توانم بدانم.
از انقلاب نخواستم بنویسم، از بیگانگی این سالها نوشته ام. بیگانگی که اگر هیچ چیز به من نداد و خیلی چیزها را هم گرفت، اما لااقل روح ام و "خود" ام سالم ماند...