موضوع این است که 45 نفر از اهل سینما مثل عزت الله انتظامی و پرویز پرستویی و فاطمه معتمد آریا در برابر سایاست حذف و سانسور دولتی سینمای با محتوا و اندیشمند، اعتراض کرده اند. دیروز آقای شورجه که عضو یکی از همین هیئت های انتخاب و سانسور دولتی است به این اعتراض جوابیه ای نوشته است. جوابیه مثل بقیه ی نوشته های "اصولگرایان" حاکم بیشتر شعار و تهمت است. در ضمن زمان انتخابات مجلس هم یادش نرفته است که آن اعتراض را به این انتخابات "مربوط " کند.
اما همه ی اینها باعث این نشد که تصمیم بگیرم مطلب را در اینجا بیاورم.

وقتی که لیست آقای شورجه را درباره ی فیلم هایی که باید حذف و سانسور شوند نگاه می کردم فکر کردم چه ملغمه ای را در کنار هم نشانده اند تا این سیاست های حذف و سانسور را توجیه کنند.
طبق تصمیم شورای عالی "انقلاب فرهنگی" این فیلم ها نامطلوب اند:
فیلم‌هایی كه با فرهنگ ایرانی و اسلامی و ارزش‌های اخلاقی مورد قبول جامعه تعارض یا مخالفت داشته باشند.
- فیلم‌هایی كه به تبلیغ مكاتبی چون سكولاریسم، لیبرالیسم، نهیلیسم، فمینیسم و... می‌پردازند و فرهنگ‌های اصیل شرق را تخریب و تحقیر می‌كنند.
- فیلم‌هایی كه به تلویح یا تصریح، حاكمیت دین در زندگی دنیوی را نفی می‌كنند، نظام غیردینی را برتر می‌دانند و یا نظام سلطنتی و دیكتاتوری را محبوب نشان می‌دهند.

و این ها را نشانده اند در کنار ترویج مواد مخدر و فحشا تا به اعتبار این یکی، آنها را هم توجیه کرده باشند.

اولا که این مفهوم "فرهنگ اصیل شرق" هم از آن اصطلاحات خودساخته است. فرهنگ یک مفهوم سیال است از فرهنگ های دیگر تاثیر می گیرد و روی آنها تاثیر می گذارد. با هیچ وسیله ای نمی توانیم فرهنگ را جدا از تاریخ آن و روابط اجتماعی میان انسان ها و جوامع جدا کنیم.

همان مورد دوم هم نشان می دهد که هدف آقایان حذف و سانسور طرز فکرهایی است که در جامعه وجود دارند. در فرهنگ ادعایی آقایان حتی تلاش زنان برای برابری حقوق شان با مردان هم، با "فرهنگ اسلامی و شرقی و اصیل" نمی خواند!
و اصلا همین حذف اندیشه است دیگر. سکولاریسم و لیبرالیسم و فمینیسم اندیشه هایی هستند که در جامعه ی ما وجود دارند. اگر ما کمتر از آنها می شنویم بخاطر این است که رسانه ها و امکانات در اختیار امثال آقای شورجه و همفکرانش است، نه اینکه این اندیشه ها وجود ندارند.

در ضمن اگر بقول آقای شورجه، سینماگران بخواهند کارهای شان را با شاقول و میزان این مواد شورای انقلاب فرهنگی تنظیم کنند، کارنامه شان چه چیزی جز یک مقدار فیلم های مبتذل شعاری و تبلیغاتی حکومتی خواهد بود؟ آقای شورجه که می داند سال های سال کار نشر و فیلم در دست همفکران شان بود و حاصل آن همه بودجه ی کتاب و روزنامه و شعر و فیلم های شعاری و کلیشه ای به اصطلاح مکتبی، در نسل جوان امروز تقریبا صفر بوده است و کمکی به پیشبرد فرهنگی ما نکرده است.
فکر می کنم اگر بخواهیم به نصیحت های آقای شورجه عمل کنیم، نتیجه ی کار چیزی بهتر از آثار خرافی و کلیشه ای از قبیل سریال «اغما» نشود.