سلام!
یادداشت جالبی بود. من هم در همین سالها هستم و فکر می کنم علت نارضایتی این باشد که فرد متوجه می شود به خیلی از آرزوهایش که در جوانی فرصت زیادی برای نیل به آنها در پیش رو می دیده دست نیافته و امید خود را برای دستیابی در سالهای بعد هم اندک می بیند. انگار چشم ها تازه باز شده باشد و واقعیت تلخ تر از آنی باشد که تصور می شد !

پویای عزیز
گفته‌اند بین چهل و پنجاه اما به نظر من باید یه خورده عرض این U را بیشتر گرفت! کم بیش "پنجاه"ام رفته است و از شما چه پنهان تا چشم کار می کند دشت صاف تا افق ادامه دارد ;-)
از شوخی بگذریم. مقاله‌ی جالبی بود. باعث شد بطور جدی از خودم سئوال کنم آیا من خوشبختم؟ موفقم؟ احساس فقدان اين دو را دارم يا داشتم؟
اعتراف می‌کنم که احساس عدم موفقیت عمیقی دارم اما "خوش بخت" !؟...فکر می‌کنم هستم. بوده‌ام و هستم. احساس بدبخت بودن ندارم علی‌رغم اینکه همه عوامل لازمه جمعند.
نه...خوشبختم. خوشبختانه!
(گوش شیطون کر :-))))

آشپز باشی جان همین که خواندن این یادداشت باعث شد تا به فکر این سوال ها بیافتی، معلوم است که این دوره را پشت سر گذاشته ای یا از آن بهتر، اصلا به این دوره نرسیده ای! می دانی که خوشبختی یک موضوع ذهنی است. بستگی به احساس درونی آدمی دارد. همین داشتن احساس خوشبختی، خودش یک موفقیت است. نه؟
پویا

چه تصادفیه که درست امشب باید این مطلب رو بخونم...

راستش من هنوز به 40 نرسيدم...اما بحران ميانسالي داره به سراغم مياد!!! حس و حالم يک چيزه و سنم چيزه ديگه، يعني مي گن چهره ام 25 ساله هست، اما روحيه ام به نظر خودم 75 ساله افسرده و سنم هم که يک چيزي اين وسطها!!!
حالا پويا جان، نظرت راجع به شرايط بحراني من چيه؟؟!!
(اينهايي که گفتم، عين حقيقته ها)

غزل جان اگر منظورت یک مقدرا ناامیدی و از دست دادن و انگیزه و این طور چیزهاست که خوب، آدم ممکن است در هر سنی یک چنین دوره هایی را تجربه کند. یک جوان 20 ساله هم می تواند افسرده باشد. بخصوص اگر عوامل بیرونی، چیزهایی مثل مهاجرت، طلاق یا خیلی از چیزهای دیگر پیش بیاید. در مورد این باصطلاح بحران سالهای چهل زندگی، می بینی که میان بسیاری آدمها مشترک است. باید دنبال علت افسردگی گشت. خیلی وقت ها عوامل بیرون از خود آدم موثراند.
پویا

:)) اومدم چیزی بنویسم دیدم شما مثل "سنگ صبور " مجله های قدیم به همه جواب می دین! برای این که خیلی هم تجزیه تحلیلم نکنین چیزی در این مورد نمی نویسم. ولی حالا خودمونیم پویا جان، منظورت از این نوشته عنوان کردن حست در این سن و سال بود یا اینکه باید تولد 40 سالگیتو تبریک بگیم؟

آسیه جان،نوشته ای "سنگ صبور"! صلا فکر نمی کردم چنین حالتی پیدا کند ((:
بعضی نظرات دوستانم را فکر می کنم چیزی بنویسم که بدون دنباله نماند.
در مورد 40 سالگی و ساگرد تولد، نه! من 44 ساله ام و سالگردی هم نیست. در جایی این مطلب را خواندم و چون خودم هم به نوعی این دوران را تجربه کرده ام (و هنوز هم) گفتم یک چیزی نوشته باشم شاید برای دوستان دیگر هم جالب باشد.
شما هنوز چند سال با این دوره فاصله داری دوست من.

شاد باشی
پویا

سلام.من 24سالمه.اما قراره با یک فرد 40ساله ازدواج کنم که از هر لحاظ خوب وموفقه.شما نظرتون چیه؟؟؟؟

سلاممم خوبی؟؟
پست جالبی بود و قابل تامل مرسییییییی
ولی پویا من خودم 40 سالمه از سن و سالم هم راضیم و زندگی خوبی هم دارم و این حس که میتونم خوشبخت زندگی کنم همیشه همراهمه . نمیخوام لفظ قلم بنویسم و از این حرفای کلیشه ای تحویلت بدم کلی گفتم . اگه خواسته هامون نسبی باشه میشه خوشبختی رو هم حس کرد اگه نه هیچ کس نمیتونه این حس رو داشته باشه که خوشبخته
به هر حال از اینکه با وبت اشنا شدم خوشحالم
دوست داشتی بیا پیشم من تو دنیای نت بچه های زیادی دارم با همشون هم صمیمی و دوستم . خوشحال میشم همراهی کنی .
فعلااا

پویا میخوام بیشتر بشناسمت . چه بیوگرافی جالبی مختصرو مفید .سر فرصت کامل وبتو میخونم ادم جالبی هستی
ایدیمو نوشتم دوست داشتی اد کن خوشحال میشم اگر هم نه که هر جور راحتی ولی بهم سر بزن
راستی...
اگر آرزوهایم از تجسم یک رویا به شکل توهمی گنگ درآمده اند خیالی نیست
به اندازه تمام دلتنگیم در تخیل خسته ام خوشبخت زندگی می کنم
فعلاااا