امشب دیرتر به خانه رسیده ام و متنی را هم در دست ترجمه دارم. برای همین دو موضوعی را که این روزها به آن فکر می کردم به کوتاهی در اینجا می نویسم.
اول این سفر دوره ای بوش به خاورمیانه است. سخنرانی اش در ابوظبی توجه ام را نه از بابت حرف هایی که درباره ی ایران زد، بلکه از اینکه در کشور امارات متحده ی عربی گفته می شد، جلب کرد. حرف های بوش بیان همان سیاست های نومحافظه کاران بود که بارها تکرار کرده اند. اما لحن او خیلی تندتر بود. آنهم در همسایگی ما.
به این فکر می کردم که کدام سیاست خارجی ما موجب شده تا بوش بتواند در آنطرف خلیج فارس یا به قول رئیس جمهور احمدی نژاد "خلیج دوستی" اینطور شدید موضع بگیرد؟ می دانیم که تمام این سخنرانی ها و حرف ها قبل از اینکه پشت میکروفون گفته شود، پشت درهای بسته به توافق می رسد. هیچ رئیس جمهور یا رئیس دولتی نمی تواند پشت تریبون رسمی یک کشور دیگر بایستد و اینطور تند علیه یک کشور سوم حرف بزند.

واقعا سیاست مداران ما، رئیس جمهور ما فکر می کنند با عوض کردن اسم خلیج فارس و دو سه سفر کم اهمیت می توانند جلب اطمینان کشورهای همسایه را بکنند؟ معلوم است که وقتی از اتمی کردن کشور حرف می زنیم، وقتی موشک دور برد آزمایش می کنیم و وقتی می خواهیم مرکز قدرتی برای شیعه در منطقه باشیم، اولین کشورهایی که حساب کار خود را می کنند، همین کشورهای کوچک خیلج فارس هستند.
جالب این که سرمایه های مالی خیلی زیادی از کشور ما به طرف کشورهای خلیج فارس و بخصوص همین امارات سرازیر است. و ما چقدر از نظر واردات وابسته به بندرهای آنها هستیم. به نظر من با همین سخنرانی آقای بوش معلوم شد که دستگاه سیاسی امارات متحده ی عربی و کشورهای مانند آن در مورد ایران چگونه فکر می کنند. و از آن واضح تر اینکه سیاست خارجی ما، سیاست موفقی نبوده است که تهدیدها تا خانه ی همسایه هم رسیده است. مسئله فقط تهدید نظامی نیست. مشکلات اقتصادی و مالی و سیاسی هم به ما تحمیل می شود که باید صبر کنیم و ببینیم نتیجه ی آن ها چه می شود.
----------
نهضت آزادی پیشنهاد عجیبی داده بود (یا داده است): اینکه سازمان ملل روی انتخابات مجلس هشتم نظارت کند. وقتی که این را خواندم تعجب کردم که مگر تمام کاندیداهای اصلاح طلب و ملی-مذهبی و اپوزیسیون چپ تایید صلاحیت شده اند، که حالا تقلب سرنوشت سازی بخواهد صورت بگیرد و ما نگران آن باشیم.
باز هم تعجب کردم چون توقع داشتم دوستان ما بدانند که مشکل انتخابات و مشکل عدم مشارکت «همه» ی ایرانیان در امور سیاسی کشورشان، یک مشکل قانونی و ساختاری است. یعنی ساختار قانونی به نهادی به نام شورای نگهبان اختیار داده است تا از روی سلیقه ی سیاسی و موازنه ی قدرت، افرادی را که لازم می دانند برای کاندیدا شدن معرفی کنند. شورای نگهبان طبق قانون اصلا اجازه نمی دهد که کار به صندوق های رای برسد. وقتی که قانون، این فیلتر کردن شدید را پیش از صندوق های رای بعهده دارد، دیگر سازمان ملل روی چه چیزی باید نظارت کند؟