وبلاگ پویا: خلیج "دوستی"- تغییرات درقرارداد 1975 الجزایر- و سوال های بی پاسخ ما

دوستانی که وبلاگ مرا می خوانند می دانند که من ناسیونالیست و بخصوص از نوع افراطی نیستم و باور ندارم که "هنر نزد ایرانیان است و بس". بیشتر باور دارم که "هنر نزد ایرانیان هم هست". با این همه فکر می کنم که واقعیتی به نام کشور ایران و ملت ایران وجود دارد و چیزی وجود دارد به نام منافع ملی ایران.
برای همین است که حساسیت نشان می دهم وقتی می شنوم یکی از مسئولین سیاسی حکومت آقایان می گوید: "آنچه با عنوان "خليج دوستي" مطرح شده شعار نيست بلكه نگاه راهبردي ايران به منظورتعميق و گسترش همكاري‌هاي شمال و جنوب خليج فارس وگام مهمي در جهت رفاه و امنيت مردم منطقه است". <خلیج فارس> یک مفهوم تاریخی و سیاسی مشخص دارد. نمی توان این مفهوم تاریخی و سیاسی را با مفهوم سیاسی دیگری عوض کرد بدون اینکه مفهوم جدید مشخص و عملی و مورد توافق همه و از جمله آگاهی ملی و خرد جمعی در کشور ما باشد.
ضمنا با این شعارها و "نگاه" ها نمی توانیم اطمینان کشورهای همسایه را جلب کنیم، وقتی که عمل ما از چیز دیگری می گوید: مثلا تبدیل شدن به یک قدرت اتمی در منطقه و موشک های دوربرد یا ایجاد و تقویت درگیری های مذهبی شیعه و سنی بعنوان نمونه در عراق.

یک موضوع دیگر که در نظرم آمد مسافرت هیئت عراقی است به تهران که همین روزها انجام می شود. آقای طالبانی یک نشانه ای درباره ی قرارداد الجزایر فرستاد که او و همکارانش این قرارداد را قبول ندارند. بعد هم با اما و اگر پس گرفتند. ولی حالا این هیئت به تهران می رود و "یکی از معاونان وزیر خارجه عراق نیز در گفتگو با خبرگزاری رویترز از موافقت ایران با بررسی دوباره قرارداد الجزایر و اعمال تغییرات احتمالی در آن خبر" می دهد.
مسئله ی حساسیت آدمهایی مثل من این است که سیاست در کشور ما با آگاهی مردم از جریانات و بحث و گفتگوی رسانه های آزاد و مجلس شورایی که همه ی افکار جامعه را نمایندگی کند، انجام نمی شود. معلوم نمی شود که این یا آن سیاست در کجا و چطور و طبق کدام منفعت ملی گرفته شده است. مثلا هنوز نمی دانیم که چرا سهم کشور ما از منابع دریای خزر از 50 درصد به 11 درصد رسیده است؟ یا نمی دانیم که چرا با اینکه کشور ما نزدیکترین و ارزان ترین راه عبور گاز کشورهای آسیای مرکزی است، لوله های گاز از کشورهای دیگر مثل ترکیه می روند و این درآمد بزرگ نصیب آنها می شود؟

حالا هم باید دید که جریان مطرح شدن قرارداد 1975 الجزایر چیست؟ فرق است که در چارچوب یک قرارداد تصویب شده مذاکره کنیم یا اینکه پیشاپیش با احتمال تغییرات در آن موافقت کرده باشیم. طالبانی حرفش را در رسانه ها پس گرفت اما باید دید که در پشت درهای بسته ی سیاست چه اتفاقی می افتد.

این سوالها سال هاست که وجود دارند ولی متاسفانه روز به روز هم بیشتر می شوند بدون اینکه جواب قانع کننده ای بگیریم.

دوست عزیز، در جستجوی کتاب "مکتب در فرآیند تکامل" به وبلاگ شما رسیدم. باید کتاب را تهیه کنم ولی چون خودم خارج از ایران هستم فکر کردم اول از شما سوال کنم که کتاب را کجا میشه خرید و بعد یکی از دوستانم را به زحمت بندازم. از راهنماییتون ممنون میشم.

در مورد پست اینبارتون هم: سهم ایران در دریای خزر به خاطر همین نگرش راهبردی(!) داره کاهش پیدا میکنه. خلیج فارس هم که داره میشه خلیج دوستی. جزایر سه گانه هم احتمالا برای خریدن دوستی همسایه هامون پس داده میشه... دردناک قضیه اینه که دوستی در روابط بین المللی یه امر موقتی ولی خطوط مرزی اموری طولانی مدت هستن. طلا میدیم، آب نبات میگیریم و برای خودمون هم پپسی سیخ میکشیم...

به نظر من اتفاقا این کتاب زیرکی و اغواگری جناب مدرسی که در تمام سطور کتاب مشهود است بر ملا نموده است.
مدرسی که در تمام کتاب با القا و نه با صراحت و نه با تحلیل بلکه با رندی به نفی مهدویت و جایگاه تعقل و عصمت و ولایت پرداخته چگونه باز هم ادعای تشیع را دراد.
او براستی با بدجنسی عالمانه پیش رفته و این از زیرکی ایشان است که به گونه ای قلم زده که توانسته مجوز کتاب را در مملکت شیعی بگیرد.
در واقع مدرسی با قلم غیر صریح و با رندی ممیزین ارشاد را دور زده است. و گرنه چنین کتابی با چنین محتوایی هرگز امکان نداشت از خط قرمز ارشاد و ممیزین آن عبور کند.
رد و نفی مهدویت و علم غیب و ولایت و به استهزا گرفتن جایگاه تعقل در اندیشه و تاریخ تشیع مگر مطالب فرعی است که بدین سان ساده و زود باور از آن گذشت. این کتاب با حمله غیر مستقیم و با قلم القایی توانسته است مقصود خود را پیش برد بی آنکه خواننده به صراحت مطلب ایشان پی برد.
من این کتاب مکتب در فرایند تهاجمات تاریخی مرتضی رضوی را مطالعه نمودم.
بله دقیقا نوع ادبیات و نوع روش هر یک در برابر هم قرار می گیرد.
مدرسی به همان اندازه که زیرک و با بازی با عبارات و روشی غیر مستقیم راهبر به مقصود خود می شود جناب رضوی بر عکس آن صریح و تند و صادق عمل می نماید.
گفتن حقیقت و پرتاب مستقیم آن که بله به کام خیلی ها تلخ می آید.
در این زمانه به نظر می رسد همه دوست دارند با زبان تملق و دو پهلو و با میانبر های دزدکی حرکت نمایند. و این دقیقا بر خلاف نوع گفتمان و ادبیات کتاب مکتب در فرایند تهاجمات تاریخی است.
مدرسی با پنبه سر تشیع را از بدنش جدا می سازد و آنگاه به پای آن آمرزش طلب می کند. با دست پیش می کشد و با اردنگی کنار می زند.

با سلام
جناب معین گفته شما در صورتی درست است که نویسنده به بیان واقعیت بدون غل و غش بپردازد.آیا براستی مدرسی صرفا به بیان آنچه بود و هست می پردازد یا اینکه با اغفال و اغواگری سعی در فریب خواننده دارد؟
کتاب مکتب در فرایند تهاجمات تاریخی در واقع از عمق تا به سطح آوردن مطالب مدرسی است. و به نوعی می کوشد تا نسبت به زیرکی و اغواگری نویسنده خواننده را متوجه سازد.
همین که مدرسی با شیوه و ویژه منحصر ی که باید آن را تنها در مدرسی و برخی نویسندگان یافت که با همین قلم القایی و لاپوشانی مقاصد خود در قالب عبارات غیر صریح توانسته مجوز کتاب را از ممیزی ارشاد برباید باید به ایشان احسن گفت.
و درواقع مدرسی با همین قلم نیز از ممیزی خواننده به راحتی عبور می نماید بی آنکه خواننده بتواند به مقاصد پنهان این کتاب پی برده باشد.
از نام نویسنده و از مسند روحانیت و تقدس سیدی تا عنوان کتاب فرایند تکامل و تمام سطوری که در کتاب به کار رفته به شکل اغواگرانه ای خواننده را محسور و مبهوت می نماید.
در حالی که نیت پنهان این کتاب به غیر از نفی مهدویت و مقوله انتظار و جایگاه تعقل و برهان و ولایت و امامت در تشیع نبوده است.
اما نویسنده زیرک که بخشی از آن را مدیون القاب و عناوین و قلم غیر صریح و مستتر است به راحتی توانسته است خواننده را دور زند و از را ه میانبر به مقصود خود نیز راهبر شود.
سید عالی مقام جناب مدرسی طباطبایی دکتر و از تبار روحانیت با سابقه درخشان علمی کی باور دارد که چنین شخصی که خود بر بام تشیع ایستاده به نفی تشیع و به رد اصولی ترین عناصر تشیع قد علم دارد.
اما ایشان در کتاب مکتب در فرایند تکامل اساسا نیتی غیر از این نداشته است. و متاسفانه نویسنده نه به صراحت و نه به صداقت و نه به شجاعت به رد و نفی تشیع قلم نمی زند بلکه با زیرکی عالمانه تمام عیار کمر به نفی اصول تشیع می بندد.
براستی چنین شیوه ای شایسته یک قلم علمی در محافل علمی و آکادمیک است؟
و همین جاست که کتاب مکتب در فرایند تهاجمات تاریخی در بر ملا ساختن چنین قلم القایی و خود آگاهی بخشیدن به خواننده بر می آید که اشتباه نشود جناب مدرسی به تکامل تشیع در بستر تاریخ نمی پردازد بلکه به سقوط تشیع و به انهدام آن در بستر تاریخ می کوشد.
تمام تلاش استاد مرتضی رضوی بر این است تا پرده از روش اغواگرانه نویسنده بر دارد. روشی که براستی با پنبه تشیع را سر می برد و همو پس از مرگ مرثیه تشیع سر می دهد و همو طلب آمرزش نیز می نماید.
اگر بررسی این طرفند قلم مدرسی و این روش زیرکانه ایشان و این اغواگری فیلسوفانه مدرسی رد این کتاب است. پس این روش مدرسی در بررسی تشیع در بستر تاریخی آن چیست؟!!
کاش مدرسی به صراحت قلم می زد و به این اندازه به ساحت قلم و علم اهانت نمی کرد تا سیه روی شود هر که در او غش باشد.

اوکی ظاهرا باید قبلش وبلاگتون را بادقت بیشتر میخوندم. شما هم مسافرین.... به هر صورت اگه جواب سوالم را میدونین ممنون میشم.

بیندیش عزیز، فکر می کنم کتاب را می شود در کتابفروشی های تهران پیدا کرد (لااقل با کنی پرس و جو). مشخصات آن این است
مکتب در فرایند تکامل - نظری بر تطور مبانی فکری تشیع در سه قرن نخستین - نویسنده: سید حسین مدرسی طباطبائی- ترجمه ی هاشم ایزدپناه- انتشارات کویر

پویا

سلام دوستان
کتاب « مکتب در فرایند تهاجمات تاریخی » نوشته استاد مرتضی رضوی که به بررسی کتاب« مکتب در فرایند تکامل » نوشته مدرسی طباطبائی می پردازد، عنوان کتاب جدیدی است که درقفسه کتابخانه مجازی سایت بینش نو قرارگرفته است.
http://www.binesheno.com/Files/books.php?idVeiw=1654&level=4&subid=1654

از تذکر حمید خان سراغ سایت بینش نو رفتم ولی این "استاد مرتضی رضوی" اصلاً در سطح مدرسی طباطبائی نیست. تمام مطلبش توهین و داد و فریادست عین همان ملاهای سنتی قدیم. یک کلمه تحلیل ندارد خیلی هم تهمت میزند. یک صفحه مطلبش را که بخوانید گوشی دستت میآید.

با سلام،
خدمت افراد دگم باید عرض کنم که اگر با یک بار خواندن این کتاب که حاصل یک کار پژوهشی سنگین با حدود 400 سند و حاصل کار فردی دانشمند و بر خاسته از متن حوزه است، به حقیقت مذهب تشیع پی نبردید، 10 بار دیگر آنرا بخوانید!

با سلام
ای کاش به جای ارائه آمار استنادات این کتاب که 400 منبع است به منابع رجوع می کردید که بسیاری از آن ها نا مربوط کم ارتباط و غیر معتبر هستند و از خواندن این کتاب به هر چیزی که برسید یا تشیع نیست یا تشیع از نوع آمریکایی آن است که جناب سید از دیار یانکی ها برای هموطنانش به سوغات آورده است.
در عوض کتابی که از استاد مرتضی رضوی معرفی شده برخاسته از متن مکتب تشیع است.