دوستان، خبر کشته شدن بی نظیر بوتو نخست وزیر پاکستان در سال های 1996-1988 را حتما خوانده اید. خبر بی بی سی اینجاست. گزارش روزنامه ی نیویورک تایمز (به انگلیسی) هم در اینجاست.
من تا حالا چند تا یادداشت درباره ی رشد تندروهای مذهبی در پاکستان و افغانستان نوشته ام. به نقش سازمان امنیت پاکستان هم که تندورها و طالبان را سالهاست تقویت کرده اند، اشاره کرده ام.
به زودی معلوم می شود که چه گروه و دسته ای مسئول این ترور است. اما چیزی که آشکار است این است که چه خود تندروهای مذهبی این کار را انجام داده باشند و چه جریان، توطئه ی پرویز مشرف رئیس جمهور پاکستان باشد، خواه ناخواه این ترورها به سود بنیاد گراها و تندروهای مذهبی است. این آنها هستند که به این آشوب و چند دستگی احتیاج دارند تا جایگاه خودشان را مستحکم کنند.

یک بار دیگر هم همین دو ماه پیش در مراسم برگشتن دوباره ی بوتو به پاکستان، بمبی منفجر شد. احمد رشید که روزنامه نگار متخصص مسائل پاکستان و افغانستان است معتقد بود که بیشتر احتمال داشت سازمان امنیت پاکستان آن ترور را صورت داده باشد.
احمد رشید در یک یادداشت دیگر می نویسد که خانم بوتو معتقد بود که باید نیروهای سیاسی میانه رو بتوانند با اتحاد با هم، تندروهای مذهبی را منزوی کنند. از آن طرف مشرف با تندروهای مذهبی همیشه سیاست یکی به نعل و یکی به میخ داشته است و تازه روی پشتیبانی آنها حساب هم می کرده است.

به نظر من با کشته شدن خانم بوتو خلاء قدرتی بوجود می آید که مشرف قدرت پر کردن آن را ندارد. با همین سیاست های غلط است که نیروهای تندرو مذهبی که سالهاست از هزاران راه با توده ی مردم ارتباط داشته اند (مثل مدرسه های دینی و موسسه های رفاهی)، فرصتی پیدا می کنند تا روز به روز بیشتر قدرت بگیرند. متاسفانه بخش بزرگی از جامعه ی پاکستان بخصوص در بخش های فقیر و حاشیه نشین اش در یک حکومت تندروی طالبانی، رویای یک زندگی بهتر را می پروراند. رویاهایی که ملاها سالهاست در سر آنها پرورنده اند و با پول عربستاد سعودی و شیخ نشین های خلیج فارس کارهایی را که دولت از پس آن بر نیامده در اختیار این توده ی حاشیه نشین قرار داده اند: یعنی تکه نانی در شکم شان و سقف ترک خورده ای بالای سرشان