مریم حسین خواه در اتاق ملاقات زندان اوین
وقتی در گردش اینترنتی به این خبر برخوردم که مریم حسین خواه فعال جنبش زنان را به وابستگی به گروه تجزیه طلب پژاک متهم کرده اند از حیرت خشکم زد. سال هاست که تهمت و ادعاهای واهی به روشنفکران و فعالان جنبش مدنی ادامه داشته است اما این اتهام و تبلیغات رسانه ای روی آن، دیگر از هر مرز عقلی و انسانی گذشته است.
من نمی دانم ماموران دستگاه امنیتی و قضایی چطور پشت میزهای شان نشسته اند و اینطور آسمان و ریسمان را به هم می بافند و این محصولات مبتذل را بیرون می دهند. و یک شبه مریم، خبرنگار جوان و فعال جنبش زنان می شود عامل گروه تروریستی و صهیونیسم بین الملل! فکر می کنم مسئله از مریم حسین خواه هم آنطرف تر می رود و می خواهند از هر راهی که شده جنبش زنان کشورمان را به وابستگی به بیگانه متهم کنند.

در خبر خبرگزاری رسمی آقایان آمده است که: "سايت‌هاي وابسته به گروههاي چپ و كمونيست به صورت ويژه رخدادهاي خبري مربوط به حسين خواه را پوشش مي‌دهند."
ما که در خارج هستیم و به چشم می بینیم، و همه هم که به اینترنت و سایت های گروه ها دسترسی دارند و می بینند که این گروه های سیاسی خارج کشور در مورد بسیاری آدم های دیگر که اصولا به جرم سیاسی و مدنی هم دستگیر نشده بودند چه کمپین هایی به راه انداخته اند و تبلیغات زیادی کرده اند. مثلا تبلیغاتی که گروه کمونیست کارگری روی موضوع زنان زندانی عادی محکوم به اعدام مثل کبری رحمان پور و دیگران می کرد صدها برابر موضوع مریم حسین خواه و یا دیگر فعالان جنبش زنان بوده است. آیا زندانیان عادی مثل کبری رحمان پور یا دلارا دارابی هم وابستگان گروه های خارج از کشور بودند؟
اصولا بسیاری از این گروه ها به نوعی مستقیم یا غیر مستقیم، جنبش زنان و فعالان آن را رفرمیست های سازش کار می دانند که می خواهند در چارچوب های موجود کار کنند و مثل خود آنها (یعنی آن گروه ها) "انقلابی" نیستند. به نظر من استناد به نوشته های این گروه ها بوسیله ی دستگاه قضایی ایران، فقط بهانه ای برای موجه جلوه دادن سرکوب جنبش زنان و فعالان آن است.

آقایان نشسته اند و فکر کرده اند که تهمت های جنسی و اعتیاد و مانند اینها دیگر کارایی ندارد، حالا اتهام ها شده وابستگی به گروه های مسلح و کشورهای خارجی! مرز اتهام به آدم ها در جامعه ی ما کجاست؟