فکر می کردم مطلب قبلی کوتاه و پراکنده باشد که البته نشد. خوبی وبلاگ همین است که در رها کردن قلم تا حد زیادی آزادی داری. اول گفتم به موضوع دلارام علی اشاره ی کوتاهی داشته باشم اما در میانه ی نوشتن خواستم بیشتر و مفصل تر بنویسم که همینطور هم شد.
----------
یک هفته ای را در سفر خواهم بود. برای یک سمینار همکاری علمی اتحادیه اروپا با روسیه، عازم مسکو هستم. امشب هم با حال سرماخوردگی در اینجا نشسته ام و می نویسم. در یکی دو سفرنامه ی جدید ایرانی از وضعیت نه چندان روشن قانون و امور اداری روسیه چیزهایی خوانده بودم. مثلا اینکه با وجود در دست داشتن یک بلیط پرواز داخلی، فقط در فرودگاه معلوم می شود که واقعا مسافر آن هواپیما خواهی شد یا نه. چه بسا جایت را در هواپیما به قیمت بالاتری فروخته باشند و آن بلیطی که در دست داری اعتبار چندانی نداشته باشد. امیدوار بوده ام که برای میهمانان خارجی شان لااقل شرایط، قابل پیش بینی باشند.
البته تا همین حالا هم جاده ی مسافرت به روسیه چندان بی دست انداز نبوده است. اول موضوع ویزا بود که باید دعوتنامه ی شخصی از محل سمینار آمده باشد که همین خودش یک ماهی طول کشید. مدارک را باید "شخصا" تحویل داد و پاسپورت را "شخصا" تحویل گرفت. پس از در صف ایستادن موقع تحویل مدارک اگر ویزا را همان روز بخواهی قیمت آن سه برابر آن است که راضی باشی سه هفته ی دیگر صبر کنی. طبیعتا برای صرفه جویی در وقت و دریافت ویزا در نیم ساعت 170 دلار می پردازی که قیمت بسیار بالایی برای یک ویزا است. البته این پول را محل کار من تقبل می کند ولی همزمان باید تقریبا دو سوم یک روز کاری را صرف گرفتن ویزا کرد. بعد موضوع مسائل رفاهی است: پول تاکسی را از فرودگاه تا شهر مسکو باید به دلار پرداخت: نقد. پول هتل را اما باید به یورو پرداخت: نقد. که من نفهمیدم این تفاوت ارزی برای چه است. نه راننده تاکسی کارت قبول می کند و نه هتل چند ستاره در شهر بزرگ مسکو. و همه ی اینها هم یعنی مراجعه ی حضوری در بانک برای تبدیل ارز و گرفتن پول نقد که نیم روزی را هم باید صرف این کار کرد. به نظر ممکن است عجیب بیاید ولی واقعا یک روز و نیم یا دو روز کاری را صرف کردن برای مسائلی که قاعدتا باید پیش افتاده و عادی باشند عجیب است. حالا تا ببینیم قول هایی که بابت مرتب بودن کارها داده اند راست است یا نه ...
----------
سعی می کنم نوشته های گاه به گاه رضا فانی یزدی را در سایت ایران امروز از دست ندهم و حتما بخوانم. به نظر من قلم روان و لحن صادقانه ای دارد و نوشته هایش باصطلاح به دل می نشیند بخصوص وقتی که از تجربیات و زندگی خودش می نویسد: بدون پیچیدگی زبان و روشن و یکدست. مثل حرف زدن ساده ی دو دوست.
رضا فانی این بار چند روز پای تلویزیون سازمان مجاهدین خلق نشسته و این نوشته که خیلی جاها به طنز می زند، حاصل برداشت های او از برنامه های این تلویزیون و بخصوص دیدگاه های شخصیت پرستانه ی مجاهدین است. نکته های شیرین هم که لبخند به روی لب می آورد در این یاددشت کم نیست. در این آدرس می توانید بخوانید.
----------
امروز ممکن است که تئوری "برخورد تمدن ها" ی ساموئل هانتینگتون میان روشنفکران، بازاری نداشته باشد اما بدون شک در میان سیاستمداران نومحافظه کار آمریکایی و دستگاه های تبلیغاتی هنوز خریدار دارد. چند روز پیش که سر ِ کار به سایت یاهو رفتم، در صفحه ی اول آگهی یک بازی کامپیوتری را دیدم به نام "Assassin's Creed" یا "ایمان تروریست" که توجهم جلب شد که این چه می تواند باشد. می دانیم که فداییان اسماعیلی که بسیاری شان ایرانی بودند در ادبیات غرب به نام assassin مشهورند. در ویدیوی تبلیغاتی این بازی هم اتفاقا قهرمان، یک فدایی اسماعیلی (نماینده ی شرق و مسلمان) است که برای عملیات ترور به میان صلیبیان مسیحی می رود. در این روزگار، دستگاه های تبلیغاتی سرمایه داری هم دستاویز جدیدی پیدا کرده اند تا به آتش این ترورها و جنگ ها دامن بزنند. نه آن ترورها برای حفظ تقدس دین وایمان است و نه جنگ هایی که به نام آرمان مقدس دموکراسی در حال انجام اند. در پشت هر دو منافع قدرت است و صد البته ساده دلانی که مجری فرمان هستند. یادم باشد ماجرایی را از همین طالبان که اینقدر متعصب جلوه می کنند در اینجا بنویسم که چطور برای احداث خط لوله ی گاز با شرکت های معتبر بین المللی و از جمله شرکت های نفتی آرژانتینی در میان خرابه های افغانستان مذاکره می کردند و چانه می زدند.
به هر حال این بازی جدید هم وسیله ی دیگری برای تحریک افکار عمومی غرب و بخصوص نوجوان ها و جوان هاست که در وجود هر شرقی نه یک انسان که یک تروریست ذاتی ببیند. شما دوستان هم این خرج های تبلیغاتی را که می شود در اینجا ببینید.