خوشحالم که وبلاگ پویا در لیست 10 وبلاگ برتر فارسی زبان سایت رادیو آلمان قرار گرفته. هنوز هم بر این باورم که مشکل بتوان متر و معیاری برای "برتر" دانستن وبلاگی تعیین کرد. شاید بیشتر بخاطر اینکه تعریف وبلاگ آنقدر وسیع است که قائل شدن معیاری برای ترجیح یکی بر دیگری ساده نیست. خوشحالی من بیشتر از این است که دوستان دیگری شاید به جمع خوانندگان این دغدغه های پویا اضافه شوند. و البته احترام برای کسانی که در بررسی وبلاگ ها وقت گذاشته اند و نوشته های من را خوانده اند. از جمله فرناز سیفی عزیز که جزو داوران مسابقه است. آدرس رای دادن به وبلاگ ها در اینجاست.
----------
حالا دیگر هم موافقان و هم مخالفان استعفا یا برکناری لاریجانی از سِمَت مذاکره کننده ی اتمی، اعتراف کرده اند که میان لاریجانی و احمدی نژاد بر سر مسئله ی مذاکرات، اختلاف نظر وجود داشته است. فراموش نکنیم که نه لاریجانی و نه احمدی نژاد و هم فکرانشان با ادامه ی برنامه ی اتمی غیر شفاف آقایان، مخالفتی نداشته اند. فراموش نکنیم که در زمان مذاکرات آقای لاریجانی در کنار احمدی نژاد بود که پرونده ی ایران از آژانس اتمی به شورای امنیت رفت و در آنجا هم دو قطعنامه بر علیه کشورمان صادر شد. راستش فکر کردم این را بنویسم و یادآوری کنم چون بعید نیست فردا از لاریجانی هم "رفسنجانی مداراگر و پراگماتیست" دیگری بسازیم و باز به زور رسانه ها و حافظه ی نه چندان بلند تاریخی مان چهره ی دیگری فراهم کنیم و حسرت "تدبیر و حسن نظر" او را داشته باشیم. کاری که گویا از حالا در مقالات سیاسی سایت رادیو زمانه شروع شده است.

شکی نیست که اختلاف نظرهایی برای مذاکرات بوده است. احمدی نژاد مدتهاست که می گوید (از جمله در آمریکا) که کار پرونده ی اتمی از دیدگاه آقایان خاتمه یافته است. قطاری بوده که ترمزها و به احتمال زیاد فرمان آن را هم کنده اند و دور انداخته اند. احتمالا آقای احمدی نژاد و هم فکران سپاهی اش به این نتیجه رسیده اند که مذاکرات حتی ارزش وقت تلف کردن را هم ندارد. چه بسا معتقدند که کنترل آمریکا را در عراق و لبنان و تاحدودی در افغانستان بدست دارند و افکار عمومی جهان هم بر علیه جنگ جدیدی است. تا انتخابات آمریکا یک سالی بیشتر نمانده و دموکرات ها هم از حالا زمینه را برای بیرون بردن نیروهای شان از عراق آماده می کنند. البته بر سر هر کدام از این معادلات می شود چون و چراها کرد. مهم تر این است که چرا سرنوشت کشور باید در صفحه ی شطرنج آقایان با دنیا تعیین شود؟ تاوان دهنده و پاسخگوی شاک و مات شدن آقایان در این شطرنج که خواهد بود؟ جز مردم این کشور؟

به نظر من گذاشتن یک مقام متوسط اداری به جای لاریجانی در دنیای سیاست معنا و مفهوم روشنی دارد. لاریجانی صرف نظر از مواضع محافظه کارانه اش، چون مقام بالایی در حکومت آقایان داشت، به این معنی بود که مذاکرات اتمی از نظر ایران هم مهم است. ولی وقتی که آدمی را با سن و تجربه ی کم و مقام متوسط به جای او می گذارند به این معنی است که ادامه ی این مذاکرات دیگر برای ایران اهمیتی ندارد. معلوم است که طرف مقابل یعنی شورای امنیت و اتحادیه ی اروپا، متوجه می شوند که این مذاکرات برای ایران شاید چندان جدی نباشد.

واقعا محافظه کاران خیلی وقت ها از دو طرف به نفع نقشه های هم کار می کنند. مگر دیک چنی همین دو سه روز پیش نگفت که ایران در مذاکرات، جدی نیست و فقط می خواهد وقت بخرد؟ دیگر از این جابجایی مقامات ایرانی واضح تر هم می شود دلیل آورد؟ به نظر من این جابجایی های به ظاهر مغرورانه و در واقع ناشیانه فقط نظر جناح های محافظه کاری مثل آقای چنی و جان بولتون و مایکل لدین را تقویت می کند. که البته همین حالا هم آنها معتقدند که باید خیلی زود ایران را بعنوان یک قدرت منطقه ای از کار انداخت. اگر از آقای لدین بپرسید حتی به قیمت تجزیه ی ایران.
در این دور سوم مذاکرات شورای امنیت در ماه آینده (نوامبر) فکر می کنم وضعیت ما از پیش هم ضعیف تر خواهد بود.
----------
به این امید بودم که در قسمتی از یادداشت امشب می توانم درباره ی موضوع مدرنیته و تجدد، و ایجاد احساس تردید و شک در آدمی که به سنت خو گرفته بنویسم اما مثل اینکه باید آن را به یادداشت بعدی شاید همین فردا شب بگذارم. گرچه فردا را از صبح خیلی زود تا عصر، در جنگلی دور و سرد مشغول آزمایش خواهیم بود و فکر نمی کنم دیگر توانی برای نوشتن بماند.