یادداشتی درباره ی سخنرانی فردای احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا نوشته بودم اما از گذاشتنش در اینجا پشیمان شدم!
نه او حرف تازه ای خواهد داشت و نه سودی از آن نوشته که بیشتر ما گویا از مسائل بی خبر نباشیم.
----------
اما به جای آن گفتم از تجربه ی آشنایی ام با صدای مهسا و مرجان وحدت بنویسم که شاید بر دل شما دوستان هم بنشیند. هر دوی این خواهران در ایران و پیش استادان فن تعلیم دیده اند. خودتان در سایت مهسا بیشتر بخوانید.
این تبعیض آشکار جنسیتی که بعد از انقلاب بر هنر ما و بخصوص موسیقی رفته، در درجه ی اول هنر ملی ما و خود ما را از توانایی های زنان محروم کرده است. فقط یک نمونه اش همین صدایی که در زیر خواهید شنید.
تصنیف "دوش دوش" از زنده یاد علی اکبر شیدا از اولین تصنیف سازان کشورمان است در افشاری. هم شعر و هم آهنگ از خود شیداست. قطعات سنگین تری هم هست و من بخصوص "درنا" را خیلی دوست دارم. با این تصنیف شیدا، غیر از ضرورت آشنایی همه مان با صداهای ممنوع، خواستم فضای این خانه هم عوض شود. محل اجرای این کار در باغ سفارت ایتالیا در تهران بوده، خرداد 86 و برای کمک به بچه های آسیب دیده ی زاهدانی.