من فکر نمی کنم که انتخاب رفسنجانی برای ریاست مجلس خبرگان لزوما حاصل شعبده بازی های پشت پرده بوده و یک یا چند نفر نشسته اند و تصمیم گرفته اند که این دفعه مثلا رفسنجانی رئیس بشود و جنتی نشود. بدون شک جنگ قدرت در درون حکومت آقایان هست و جناح ها در چارچوب ساختار حکومتی با هم در رقابت و کشمکش اند.
اینها به نظر من زیاد مورد بحث نیست. آنچه که توجه مرا بخودش جلب کرد موضع گیری اصلاح طلبان حکومتی و حاشیه نشین های آنها بود که گویی برای بزرگ جلوه دادن توانایی های آقای رفسنجانی با هم مسابقه گذاشته اند. از همان روز انتخاب رفسنجانی، غلوها و بزرگ نمایی ها شروع شد.
تعجب من این بود که این مدعیان مردم سالاری چرا در هر بزنگاه سیاسی که گوشه ای از قدرت را در دسترس می بینند، مردم و منافع آنها را فراموش می کنند و بدست آوردن هر چند پاره ی کوچکی از قدرت ارجحیت پیدا می کند؟
آقای جلائی پور از متفکران اصلاح طلبان حکومتی، رفسنجانی را منجی ملت و کشور معرفی می کند و او را واقع گرا می داند. مبتکر مدیریت ضعیف و پر هزینه و روی کار آوردن قشری از مدیران نوکیسه را چطور می توان بعنوان منجی ملت و کشور جا زد؟ یادمان باشد که تازه سپاه و وزارت اطلاعات هم از زمان ایشان وارد کارهای اقتصادی و تجاری شدند. پایه ی ترورها و قتل های زنجیره ای هم در زمان ایشان شکوفه کرد و در زمان آقای خاتمی به بار نشست! برای کارنامه ی یک منجی ملت مگر جز این است که باید به کارهای کرده و نکرده ی آن مدعی نجات مراجعه کرد؟
آقای جلائی پور برای شاهد نترسی و شجاعت آقای رفسنجانی مثالی می آورد که در سال 67 یعنی درست پیش از اتمام جنگ، ایشان در جلسه ی جنگی از آنهایی بودند که اصلا نترسیده بودند. لابد با همین روحیه بود که سالها جنگ فرسایشی را ادامه دادند و به جایی رساندند که در بدترین شرایط مجبور به پذیرش قطعنامه شدیم. عجیب این است بجای اینکه حدود مسئولیت آقای رفسنجانی برای ادامه ی جنگ مشخص باشد، از همان سیاست های کشور بر باد ده، می خواهیم کارنامه ی مثبت بسازیم! آن هم برای نترسی. همین حالا هم آقای احمدی نژاد با "نترسی" اعلام کرده که ترمز قطار اتمی را هم بریده اند. تاوان آن "شجاعت" های دیروز و این "شجاعت" های امروز را چه کسی جز ما مردم داده ایم؟ نباید توقع باشد که این ها را بگویید؟

نمونه ی دیگر این غلوها را در نوشته ی محمد قوچانی روزنامه نگار دیدم که رقابت انتخاباتی جنتی را در مقابل رفسنجانی یک " پيروزي بزرگ براي دموكراسي‌ خواهي در ايران" می داند. متاسفانه سیاست اصلاح طلبان حکومتی و افراد حاشیه ی آنها مانند آقای قوچانی تبدیل شده است به حکایت "از این ستون به آن ستون فرج است". و این نمونه ی بارز آن چیزی است که دیگر باید "اصلاح طلبی ایرانی" اش اسم بگذاریم. بر اساس همان مفهوم "مشروطه ایرانی" دکتر آجودانی به معنای نفهمیدن و تحریف مفاهیم تازه. حالا هم مفهوم "اصلاح طلبی" متاسفانه مَحملی شده است برای مفاهیم نا مشخص، بی برنامگی، عدم قبول مسئولیت در قبال شعارها و بدنبال هر فرصتی در قدرت حاکم دویدن .
چرا مفهوم دموکراسی خواهی که زمانی در شعار "ایران برای همه ی ایرانیان" از طرف اصلاح طلبان حکومتی جلوه داده می شد، امروز به رقابت جنتی و رفسنجانی یعنی دو نفر از خودی ترین افراد حکومتی تقلیل پیدا کرده است؟

من یک توانایی را در آقای رفسنجانی برجسته دیده ام و آن "پایین کشیدن فتیله ها" و بردن رقابت های جناحی در پشت درهای بسته در موقع مقتضی است. مردم اما برای همین خوب هستند که بیایند و رایی بدهند و بدنبال کار و کسب شان بروند. این متاسفانه سیاست غالب اصلاح طلبان حکومتی هم بوده است. بر فرض (نه چندان پر رنگ) که با جلو کشیدن رفسنجانی و استفاده از رقابت ها چند صباحی دیگر بر کرسی های بزرگ و کوچک حکومتی هم نشستید، چه دستآوردی برای مردم خواهد بود؟ تازه با این قدرت گرفتن سپاه و سیاست "جنگ های نامتقارن" فکر نمی کنم اصلاح طلبان حکومتی چنین فرصتی را هم پیدا کنند.
به هر حال اصلاح طلبی به معنای دنباله و زائده ای از جناح های حکومتی بودن نیست. اصلاح طلبی بیشتر از هر چیز تکیه به جامعه ی مدنی است برای تغییر وضع موجود. اگر جامعه ی مدنی ضعیف است و زیر ضرب، باید فکر دیگری برای تقویت آن کرد. کاری که در زمان قدرت آنها هم نشد.