به نظر من همین عنوان نشست غیر متعهدها که در تهران برگزار شده یعنی "حقوق بشر و چندگانگی فرهنگی" مقدمه ای است برای توجیه نقض حقوق بشر به بهانه هایی مثل فرهنگ بومی، اعتقاد دینی یا چیزهایی مثل این. واقعیت این است آنچه که حقوق بشر می دانیم فراتر از همه ی تفاوت ها و چندگانگی های نوع بشر است که روی زمین زندگی می کند. یعنی همین که فرد بشر متولد شد، بر همین اعتبار حقوقی به او تعلق می گیرد. ماده ی اول اعلامیه جهانی حقوق بشر 1948 می گوید: "تمام افراد بشر آزاد به دنیا می آیند و از لحاظ حیثیت و حقوق با هم برابرند". یعنی نمی توان به بهانه ی جنسیت، عقیده و رنگ و نژاد یا تعلق به این یا آن گروه اجتماعی، بشری را از حقوق فردی و اجتماعی اش محروم کرد. داشتن عقیده و تعلق دینی هم از حقوق آزاد بشر است ولی بعنوان زیرمجموعه ی حقوق اساسی او است و یک انتخاب فردی. یعنی نمی شود بگوییم حالا که این عقیده و مسلک را قبول نداری پس از این یا آن حق محروم هستی. یعنی عبارت هایی مانند "خودی و غیر خودی" با حقوق بشر خوانایی ندارند.

حقوق بشر بومی، حقوق زنان بومی، دموکراسی بومی یا مدرنیته ی بومی، وقتی که اساس حقوق بشر، حقوق زنان، دموکراسی و مدرنیته را محدود می کند، دیگر فقط بهانه ای برای نقض این مفاهیم هستند. یعنی مثلا ما نمی توانیم در لایحه "حمایت خانواده" به چند زنی مردان رسمیت بدهیم و یا در حقوق دیگر به دلیل زن بودن یک بشر، تبعیض قائل شویم و بعد اسم این را بگذاریم حقوق زنان اسلامی یا بومی!
شاید برای همین عوام فریبی های تبلیغاتی است که رئیس جمهور کشورمان بیشتر از عبارت ها و جملات کلیشه ای در مورد بشر و حقوق "بومی" او ندارد که بگوید. حرف هایی که نه فلسفی و متفکرانه هستند و نه روشن و مشخص آنطور که از یک سیاستمدار انتظار می رود. خودتان بخوانید و قضاوت کنید.

فرمانده ی جدید سپاه پاسداران وعده می دهد که می خواهد سپاه را برای جنگ نامتقارن آماده کند چون "توانمندي مادي و تكنولوژيكي دشمن نسبت به ما بالاتر است". و نمونه ی موفق این نوع جنگ را هم درگیری های یک ماهه ی حزب الله لبنان و ارتش اسرائیل می داند. اما آقای فرمانده ی جدید حتما این را هم می داند که چنین شیوه ای برای جنگ، قبل از هر چیز زیربنای اقتصادی کشور را از میان می برد. همانطور که میلیاردها دلار به لبنان خسارت وارد کرد. حالا برای بازسازی لبنان و ایجاد ثبات در آن منطقه، قدرت های بزرگ هزینه ها را کجدار و مریز تقبل می کنند. برای بازسازی خرابی های احتمالی کشور ما، چه چیزی جز فروش نفت خودمان به کارمان می آید؟ آنهم با صرف سالیان دراز و محرومیت و بنیان ضعیف اقتصادی و فقر و بحران بیشتر. بعد از همه ی وعده و وعیدهای نظامی، این چیزها هم را به مردم می گویند؟