"داد"ستان "عموم" به خانواده ی دانشجویان زندانی می گوید: "چه کسی گفته آن ها شکنجه شده اند؟ من بايد تشخيص بدهم که شکنجه شدند، که می گويم شکنجه نشده اند. ما هنوز شکنجه نکرده ايم که بفهميد شکنجه يعنی چه"
آقایان اهل قضا در کشور ما داد چه کسانی را می خواهند بگیرند؟
آقای "داد"ستان راست می گوید. در معیارهای حکومتی ما، کتک زدن و به شلاق بستن و زندان انفرادی چند جوان دانشجو که شکنجه نیست! "ارشاد" است. نصر بالرعب است.
شکنجه شاید از نظر قاضیان ما آن است که مانند زهرا کاظمی زنده از اتاق "ارشاد" بیرون نیایی، شاید ...
این آقایان ندامت و خُرد و مسخ شدن این مردم را می خواهند و به کمتر از آن راضی نیستند.
من با خواندن این جملات عرق شرم بر تن و جانم نشست.
نمی دانم امروز در چند جای دیگر دنیا، مسئولی می تواند اینطور با شهروندان جامعه برخورد کند؟ باور کنید در دیار کفر که ما زندگی می کنیم نه اینکه فقط قانون و اجتماع اجازه ی این طور برخورد کردن را نمی دهد. فقط این نیست. حتی در مخیله ی این کفار هم نمی گنجد که با شهروند اجتماع این طور سخن بگویند. حالا شما کتاب اخلاق و روح بنویسید و از خلوص خلوت شبانه تان بگویید. ببینید که با آدمیان چه می کنید.

بارها بعنوان یک آدم معمولی آن جامعه گفته ام که روی دیگر این خرد کردن آدم ها و این تحقیر خشن، عصیانی است که هیچ چیز جلودارش نباشد ... دقیقا هیچ چیز.