در میان نسل جوان روزنامه نگاران ما، آدمهای تیزهوش و مبتکر در کارشان، کم نیستند. به نظرم سهیل آصفی یکی از آنهاست. من او را از نزدیک نمی شناسم، در وبلاگش نوشته که متولد 1361 است یعنی خیلی جوان. با این همه با تیزهوشی به سراغ افراد و موضوع هایی برای مصاحبه می رود که کمتر امکان مطرح شدن داشته اند. برای همین بیشتر کارهایش به نظر من تازه و خواندنی بوده اند. در این روزهای بگیر و ببند چهارشنبه 10 مرداد به خانه اش ریخته اند و وسایل اش را برده اند و شنبه ی بعد هم به زندان اوین منتقل شده است.
این هم طنز روزگار است که سهیل ها موقعی بدنیا آمدند که نسل پیش از آنها یا در زندان بود و یا راهی زندان. امروز نسل سهیل ها باید دوباره همان را تجربه کنند.

خبر تعطیلی روزنامه ی شرق را همگی حالا می دانیم. روزنامه ی شرق بعنوان یک رسانه، قربانی سیاست های آقایان است. آنها نیستند که مقصرند. مقصر کسانی هستند که قلم ها را می شکنند. با این حال نتوانستم تعجب نکنم وقتی خواندم که این توقیف بخاطر مصاحبه با ساقی قهرمان شاعر تبعیدی بوده است. روزنامه نگاران شرق که تجربه ی توقیف روزنامه ها را به بهانه های خیلی سبک تر داشتند، می توانستند این مصاحبه را به یک وقت دیگر موکول کنند (چه وقت؟). بهرحال کسی که آنقدر ساقی قهرمان را می شناسد که بدنبال مصاحبه با او می رود، باید دانسته باشد که عاقبت چاپ این مصاحبه هم چه می تواند باشد.
بخصوص در این وقت که هنگام رقابت های جناحی هم هست و آقایان می خواهند بر رفسنجانی و نزدیکان او (از جمله روزنامه شرق) سخت بگیرند. درباره ی این "نزدیکان" پیش ا ز این توضیح کوچکی داده بودم. همین را عیسی سحرخیز هم از نزدیک دستی بر آتش دارد می گوید. امیدوارم دوستان به من خرده نگیرند.
----
جمعه ی گذشته در محل کار دوست یکی از همکارانمان میهمان بود و در ساعت ناهار با ما نشسته بود. علوم سیاسی خوانده بود و متخصص مسائل مصر. صحبت درباره ی جنبش های بنیادگرای مصر گرم شده بود و موقعیت حکومت مصر که در واقع یک حکومت سکولار است. البته سکولار بودن لزوما به معنی رعایت حقوق بشر و دموکراسی نیست. کما اینکه حکومت سوریه هم سکولار است. به باور من سکولار بودن یکی از پیش زمینه های حکومت و جامعه ی دموکرات است. بگذریم. موضوع اصلی بحث بر سر این بود که یکی از عوامل مهم پیشرفت بنیادگرایان، ضعف حکومت مرکزی در اجرای نقش خودش بعنوان یک دولت رفاه است. به این معنی که حکومت مرکزی بخصوص در مناطق حاشیه ای قادر به بر آوردن نیازهای اساسی مردم مثل بهداشت و آموزش و رفاه اقتصادی نیست. از طرف دیگر فساد و رشوه آنقدر در این حکومت های دیکتاتوری قوی است که دیگر سهمی به اقشار محروم نمی رسد.
در بسیاری کشورها و از جمله همین مصر، بنیادگرایان این نقش را بعهده می گیرند و همین باعث پیوند عمیق مردم با خدماتی است که اینها ارائه می دهند. میهمان آن دوست ما می گفت گروه اخوان المسلمین در مصر همین نقش را ایفا می کند و حمایت مردم فقیر را جلب می کند.
پیش از این هم من در همین یادداشت های خودم اشاره به حزب الله لبنان داشتم و یا بنیادگرایان سنی پاکستانی که شبکه قدرتمندی از خدمات اجتماعی را تشکیل داده اند. بسیاری از این گروه های بنیادگرا از کمک های خارجی برای تامین این هزینه های سنگین برخوردار می شوند. مثل حزب الله لبنان که به همت آقایان ایرانی خدمات بهداشتی و آموزشی و رفاهی می دهد. یا بنیادگراهای پاکستان که از کمک های عربستان هزینه ها را تامین می کنند.
این بحث می تواند خیلی طولانی شود، اما بطور خلاصه شاید بتوان گفت که فقط با وجود دموکراسی واقعی، قانون و یک جامعه ی مدنی قوی است که هم می توان به توزیع عادلانه تر ثروت رسید و هم موجب شد که جلوی رشد بنیادگرایی گرفته شود.