چند نفر از دوستان در لیست دعوتی که برای نوشتن از دانشجویان زندانی مان درست کرده اند، نام مرا هم نوشته اند که من هم تصویر بالای وبلاگ پویا را تغییر دادم تا شاید خواننده ی این وبلاگ با دیدن آن تصویر فراموش نکند که ما ملت در کجا هستیم و بر ما چه می رود. من لیستی از افراد بخصوصی ندارم جز اینکه از دوستانی که مایل هستند و می توانند بخواهم که به نوعی این دعوت را اجابت کنند. می فهمم که همه نمی توانند، شاید بیشتر بخاطر محذوریت های زندگی و شغلی. اما معلوم است که دل شان و روان شان با کیست.
----------
آقای جنتی در نماز جمعه ی گذشته از ضرورت و منفعت این اعدام های روزانه می گفت. آقایان طوری وانمود می کنند گویی همین دو هفته پیش یا یک ماه پیش قدرت را در دست گرفته اند. کشور ما تحت حکومت مطلقه ی آقایان بیشتر از دو دهه است که از نظر تعداد اعدام، هر ساله در اولین پله های جدول کشورهای دنیا قرار می گیرد. اعدام سیاسی، اعدام برای رابطه ی مرد و زن خارج از ازدواج، اعدام برای مواد مخدر، اعدام برای جرایمی مثل قتل. همه ی اینها در خشن ترین شکل آن. اعدام هزاران زندانی سیاسی در عرض چند هفته. سنگسار. اعدام در میدان شهر جلوی چشم مردم و بچه ها و جوان ها.
به همین مورد اعدام بخاطر مواد مخدر یا تجاوز و قتل نگاه کنیم. اگر قرار بود که این اعدام ها جواب بدهد که جامعه پس از بیست سال مجبور نبود هنوز "طرح امنیت اجتماعی" را تحمل کند. آقایان یک ماه و یک سال نیست که اعدام می کنند. هم جرایم مواد مخدر بیشتر شده و هم موارد دزدی و تجاوز و قتل. تازه بسیاری از جرایم هم هست که اصلا در جامعه ی ما جرم محسوب نمی شود مثل مزاحمت علنی زبانی و توهین در کوچه و خیابان برای دختران و زنان یا خشونت علیه زنان بخصوص در خانواده ها.
سن این کسانی که بعنوان اراذل و اوباش می گیرند و می زنند و اعدام می کنند چقدر است؟ همه اشان تربیت شده و محصول و همزمان، قربانی همین جامعه ی ده سال و بیست سال گذشته اند. میوه های همان بهشت آرمانی که قرار بوده آقایان فراهم کنند.

این اعدام های دسته جمعی، در خیابان جلوی چشم مردم، این خشونت رسمی و دولتی و سازمان یافته فقط خشونت نهادینه شده در اجتماع ما را بیشتر کرده و می کند. جامعه ای هر چه بی اخلاق تر، فاسدتر و خشن تر.
دو مطلب هم درهمین رابطه هاست که فکر کردم شاید دوستان بخواهند بخوانند:
گفتگویی با شیوا نظرآهاری درباره ی اعدام ها و شرایط محاکمه و آزار و اذیت زندانیان حتی پیش از اجرای حکم اعدامشان.
مقاله ای از نیما راشدان درباره ی عمق فسادی که در بطن جامعه می جوشد.