ديدگاهت در اين مطلب بسيار منطقي و جالب است.
كاملا با تو موافقم. بيشتر وقتها اينگونه مسائل براي مردم حكم سرگرمي دارد. مطالبي است كه وقتي در اداره يا خانه يا نزد دوستان بيكار مي شوند، جهت سرگرمي هم كه شده موضوع صحبتي داشته باشند و از شرايط موجود بنالند.
مجريان تلوزيون هم كه صرفا براي كسب شهرت آن هم در نزد قشري خاص، گهگاه اداي برخي تندرويها و برخوردهاي متهورانه را در مي آورند و پس از چندي نيز هندوانه هاست كه پشت سر هم نثار زير بغل ميهمان محترم مي كنند.
كاش دقيق تر ببينيم و عميق تر بينديشيم.

سلام، اين ضرب المثل رو حتما شنيدي كه : به مرگ بگيرند كه به تب راضي شه، ما هم تو همين مايه ها شديم

قشنگ یعنی تعبیر عاشقانه اشکال

اين دغدغه خيليهاست. بعضي مي‌گويند يواش يواش بايد جلو رفت و به حركت آرام راضي‌اند. اولين بار براي اينكه بگذارند مدرسه دخترانه باز شود دست به دامن علما شدند و نظر آنها را عوض كردند.اما بعدش مستقل از علما سازماني به نام وزارت فرهنگ و آموزش و پرورش درست شد كه در مورد تحصيل دختران ترديدي به خود راه ندادند. حالا هم مي‌گويند اول علما راضي به حذف سنگسار بشوند بعد كم كم درباره ارزش انتخاب شريك جنسي و حق انساني صحبت كنيم.
از طرفي هم عده اي جز به عوض شدن كامل نظام قانوني و اصلاح ريشه‌اي راضي نمي‌شوند.
آدم واقعاً به راحتي نمي‌تواند تصميم بگيرد جزء كدام گروه باشد.
از يك طرف من هم احساس ضعف و تحقير مي‌كنم كه براي حفظ ارزشهاي بديهي و كاملا مورد قبول فردي‌ام بايد منتظر تحول سخنان فقهي آقايان باشم و دلم مي‌خواست بگويم گور پدر همه‌تان اما از طرفي هم وقتي فكرش را مي‌كنم كه حرف اين آيت‌الله ها ممكن است جان مكرمه را نجات بدهد يا مي‌توانست جان جعفر كياني را نجات بدهد دلم مي‌خواهد همينطور منظر بمانم و ببينم آيات عظام كي لب باز مي‌كنند. بي‌صبرانه منتظر لب باز كردنشان هستم با هر نيتي. حتي اگر به خاطر جاه‌طلبي يا متفاوت بودن يا ژستهاي الكي يا حفظ نظام يا رسيدن به قدرت هم كسي از آقايان لب باز كند و سنگسار را تعطيل كند من خوشحال مي‌شوم و البته به حقارت خودم و به راضي بودنم به تب مي‌خندم.

می دونم نمی خوای بگی "انقلاب و شورش" ولی داری میگی! مسلما منم خیلی پیش خودم شرمگینم که چرا وقتی منو برد طرف ماشین پلیس روسریمو از سرم درنیاوردم و نگفتم به تو چه که من چی می پوشم( سناریویی که بارها با خودم تکرار کرده بودم ولی موقع عمل اجراش نکردم!) . مردم ایران حقیرتر از اون هستند که ذره ای منافعشون رو به خطر بندازند و اون معدود ادمایی که این کارو می کنند دیگه واقعا چیزی براشون نمونده که بپردارند. از مال و ثروت و موقعیت شغلی و اعصاب و ...

می دونم نمی خوای بگی "انقلاب و شورش" ولی داری یه چیزی تو همون مایه ها میگی! مسلما منم خیلی پیش خودم شرمگینم که چرا وقتی منو برد طرف ماشین پلیس روسریمو از سرم درنیاوردم و نگفتم به تو چه که من چی می پوشم( سناریویی که بارها با خودم تکرار کرده بودم ولی موقع عمل اجراش نکردم!) . مردم ایران حقیرتر از اون هستند که ذره ای منافعشون رو به خطر بندازند و اون معدود ادمایی که این کارو می کنند دیگه واقعا چیزی براشون نمونده که بپردارند. از مال و ثروت و موقعیت شغلی و اعصاب و ...

نسرین جان اتفاقا من این را نمی گویم چون در شرایطی که جامعه ی ما دارد - به نظر من- یک شورش و انقلاب مثل آتشی است که دامان خودمان را شاید پیش از هر چیزی بگیرد. به قول عباس عبدی از جامعه ای که فروپاشیده است و تنها دست قدرت آن را نگه داشته، با یک عصیان عمومی دیگر چه خواهد ماند؟
یکی از آن چیزهایی که من می گویم این است که حداقل روشنفکران ما، همان معدود آدمهایی که می گوییم و شاید کمی بیشتر از آنها لااقل فکر کنیم که این اصلاحات که از آن می گوییم چیست؟ اصلاحات یعنی با نوسانات آقایان نوسان کردن؟
و دوست من اگر بخواهم رو راست باشم همان جمله ای را که خودت نوشته ای یعنی "مردم ایران حقیرتر از اون هستند که ذره ای منافعشون رو به خطر بندازند " آزاردهنده است. این همان روح ملت است که من هم نوشتم و این کلی گویی هایم در آن رابطه بود. برای همین است که از این هیجان وبلاگستان برای حرف های یک مجری تعجب می کنم و آزارم می دهد. در بسیاری موارد می بینم که حتی قشر روشن بین ما هم هر چند با واژه های کتابی تر در همان حداقل ها و حاشیه ها مانده. منظورم این است که فشار افکار عمومی روی سیلی زدن به دختر باید قرار بگیرد یا روی نفس این کنترل کردن و تحقیر جمعی؟ اگر تو را یا آدم دیگری را در خیابان می گیرند برای من هم بعنوان یک شهروند آن اجتماع توهین است.
حرف های بعدی همان مجری را حتما خوانده ای. از پاپ کاتولیک تر می گوید. چه را می خواهند به ما القا کنند؟

سارا جان من هم از همان حس تحقیر شدن خودمان بعنوان ایرانی نوشتم.
پویا

سلام
هر كسي حداقل 10 نفر از دوستانش را دعوت كند كه در روز 14 مرداد، يكصد و يكمين سالگرد مشروطه، نام وبلاگهايمان را تغيير دهيم به :
"14 مرداد، روز همبستگي وبلاگ نويسان با دانشجويان دربند"
پويا جان شما هم دعوت شده ايد.

خواندن اين نوشته ات برايم خيلی عجيب بود. انگار که خودم نوشته باشم البته با قدری ملايمت . چون معمولا می شنوم که عصبانی مينويسم و چکشی هستم . نمیدانم که باشم ، ولی لابد پر بیراه هم نمیگویند.
داشتم فکر ميکردم که اين نويسنده نبايد ايران باشد. نميدانم کجا هستی ولی مسلما ايران نيستی.
نه اينکه بگويم بچه های ايران کمتر به حقوق بشر و حقوق های انسانی فکر ميکنند . نه. اتفاقا به نظرم در خيلی موارد ، مثلا مشارکت در جنبش حقوق زنان ، و ديگر حقوق اجتماعی بچهای ايران پيشرفت فکری بيشتری نسبت به خارج از کشور های درگير مسئله ی "من رهبرترم يا تو " نشان ميدهند.
من حتی ميبينم که کم و بيش با وجود تمام مشکلات اجتماعی ، زمزمه هایی از حقوق همجنسگرايان و ديگر اقليت های اجتماعی هم در ميان است. بحث مخالفت با اعدام شکل گرفته و دارد جلو ميرود و خيلی بحث های ديگر که مرا به دنيا اميدوار ميکند.
ولی اين ديد مخصوص ... که يعنی مگر حق من همين است !! را در نوشته های ايران کم ميبنيم.
وقتی با مرگ سر و کار داری از تب خوشحال ميشوی . شايد قضيه همين است.
وقتی در بطن مسئله ايستاده ای ، وقتی تمام حقوقت از صبح تا شام توسط هر کسی که دستش برسد پايمال ميشود ، شايد فکر کردن به اين که : يعنی حق من همين است ؟ ساده نباشد.
برای اين بود که اولين فکری که به ذهنم رسيد اين بود که اين نوشته از ايران نيست. نمیدانم درست است یا نه ولی فکر میکنم برای درک و شناخت درست از حقوق فردی انسان ، لازم است قدری از اين جامعه ی سر و پا آشوب ايران فاصله گرفت .
وگرنه حق ما در حد اين که تذکر بشنويم و هلمان ندهند و سرمان را در سطل آب فرو نکنند محدود ميشود. و حق مسلم ما ميشود همان انرژی هسته ای که خواب مرا آشفته کرده است که آن پسر جوانی که با موهای ژل زده و کاپشن آمريکايی دست در جيب ميگويد که حق مسلم اوست ، چه ميداند که يک اشتباه کوچک در کاربری آن ميتواند باعث فجايعی شود که آثارش تا چندين نسل بر محيط زيست و اجتماع بشری قابل ديدن است. وقتی که با تصادف دو موتور گازی در ایران چندین نفر ، نه به خاطر تصادف بلکه به خاطر مشت و لگد بعدش روانه ی بیمارستان میشوند ، کاربری انرژی هسته ای در این جامعه ی تب دار چگونه طبق اصول بین المللی و با مراقبت های لازم برگزار میشود ؟ حتی اگر صلح طلبانه باشد که همه میدانیم نیست .
چقدر حرف زدم و چقدر بی ربط هم..
فقط خواستم بگم که نوشته ات معرکه بود.

مهشید عزیز از توجه شما ممنونم. همانطور که حدس زده ای من در ایران زندگی نمی کنم. درست می گویی که با فاصله داشتن از بطن ماجراها می تواند جنبه هایی را به آدمی نشان بدهد که در آن داخل کمتر لمس می شوند. همانطور که بودن در بطن ماجرا هم از خیلی جهت ها دید عمیق تر و واقع بینانه تری از آنچه می گذرد می دهد. فکر می کنم ایده آل این است که نوعی همفکری میان دوستان داخل و حارج وجود داشته باشد یا اگر نیست بوجود بیاید. هیچ چیز بدتر از این نیست که دیوار غیر قابل عبوری میان ایرانی داخل و ایرانی خارج از کشور بکشیم. بهترین این است که با هم باشیم و از هم یاد بگیریم. البته فکر می کنم برای خیلی ها و از جمله من چنین همفکری هایی وجود دارد اما در کل باز هم این کم است. بخصوص در موارد حساس مثل انتخابات یا چیزهایی مثل آن حاد هم می شود که در وبلاگستان هم می بینیم. بالاخره باید به یک نوع همفکری رسید. یک تبادل دید و نظر.
از نظرت ممنونم. بی ربط هم نبود و درد دل فراوان است.
شاد باشی
پویا