در خلوت تنهایی امشب، در مرور خاطرات روزنامه نگار قدیمی نصرت الله نوح به شعری از او برخوردم که برای مرگ فریدون مشیری سروده: اکتبر 2000 یعنی 7 سال پیش. گفتم قسمتی از آن را در اینجا با دوستان تقسیم کنم:

در راه باریکی که از آن می گذشتیم،
تاریکی بی دانشی بیداد می کرد!
ایمان به انسان، شبچراغ راه من بود!
شمشیر دست اهرمن بود!
تنها سلاح من درین میدان، سخن بود!
...
شب های بی پایان نخفتم
پیغام انسان را به انسان، باز گفتم
حرفم نسیمی از دیار آشتی بود
در خارزار دشمنی ها
شاید که توفانی گران بایست می بود
تا بر کند بنیان این اهریمنی ها.
پیران پیش از ما نصیحت وار گفتند:
-"...دیرست...دیرست...
تاریکی روح زمین را
نیروی صد چو ما، ندائی در کویر است!
"نوحی دیگر می باید و توفان دیگر"
"دنیای دیگر ساخت باید
وز نو در آن انسان دیگر"!
...
اما هنوز این مرد تنهای شکیبا
با کوله بار شوق خود ره می سپارد
تا از دل این تاریکی نوری بر آرد،
در هر کناری شمع شعری می گذارد
اعجاز انسان را هنوز امید دارد!