ساخت کلیپ فلش برای کمپین 1 میلیون امضا تمام شد یا بهتر بگویم میزان تمام شدنش بین 98 درصد و 100 درصد در نوسان است. اما به هرحال فرصت بیشتری خواهد بود که در اینجا بنویسم.
وبلاگستان ما جای عجیبی است. امید داشته ایم و شاید هم برای خیلی از ما قرار بوده که اینجا جایی برای تبادل نظر و اندیشه باشد. اگر هم شانس یاری کرد با دوستان خوبی بتوان آشنا شد. من خوشبختانه این موقعیت را داشته ام و فکر می کنم هم تبادل فکری داشته ام، به این معنی که تاثیر گرفته ام و تاثیری هر چند کوچک گذاشته ام و همین باعث شده دوستانی هر چند نه به تعداد، زیاد، وارد دنیای واقعی من بشوند. بخصوص که دنیای واقعی ایرانی ما در خارج از کشور چندان بزرگ نیست و از جامعه ی مادر (این جنسیتی کردن مفهوم جامعه ای است که در آن زاده و تا یک سنی بزرگ شده ایم) دور هستیم.
اما متاسفانه این دنیا یا ایران ِ مجازی ما بیشتر جایی شده برای حل و فصل و تسویه حساب های دنیای واقعی. یک نمونه این پست علی اصغر سید آبادی در وبلاگ هنوز بود. سری که به قسمت نظرات بزنید معلوم است که عده ای از دوستان به جای اینکه به مقصود نویسنده ی یادداشت فکر کنند، فرصت را مناسب دیده اند که گله ها و انتقادها را یک جا به روی صفحه بریزند. البته قسمت نظرات این "حسن" را هم دارد که می توان بدون نام نوشت و آنچه که در دنیای واقعی نمی توان به دیگران گفت، بدون هیچ حد و مرز و نزاکتی نوشت. مثلا در یکی از نظرات، خطاب به یک زن که او هم نظرش را نوشته بود توصیه کرده بود برود در آشپزخانه غذایش را بپزد! حالا تصور کنید که این "گفتگو" به کجاها می تواند ادامه پیدا کند ... مثلا عجیب خواهد بود اگر یکی به دیگری بگوید : "تو برو جلوی دخترت را بگیر که ..."؟ و چه و چه ها ...
جای افسوس دارد که این نظرها که نوشته شده، بیشتر آنها از کسانی است که در کار رسانه و نشر و ادبیات در کشورمان هستند. معلوم است که همه شان هم در دنیای واقعی همدیگر را می شناسند و همکار و آشنا بوده اند یا هستند. این البته فقط یک نمونه بود. شما حتما نمونه های بیشتری از من سراغ دارید.

در مورد مسئله ی قومی در دو یادداشت گذشته نوشتم. این گزارش پیک نت را هم درباره ی تقویت هویت قومی بر فراز هویت ملی در کردستان، پیشنهاد می کنم بخوانید.

دیگر نباید این پست را هم طولانی بنویسم.