من در اینجا از مسائل کاری‌ام کمتر نوشته‌ام، مگر آنجا که باز به نوعی با دغدغه‌های اجتماعی‌ام سر وکار داشته. اما یادداشت امشب بیشتر شخصی است، باز هم تا حدودی.
یادم هست که در این پست به یک روز کاری سرد، آزمایش در طبیعت، اشاره‌ای داشتم. ما عادت داریم و در واقع باید هنگام کار در بیرون، از سایت کاری و روش انجام کار عکس و فیلم بگیریم و این‌ها در واقع بخشی از مدارک تحقیق هستند. خیلی وقت‌ها یک عکس و دو سه کلمه نوشته روی آن، کار یک صفحه مطلب را می‌کند.
انستیتوی ما هر سال نتایج کلی کارهای تحقیقاتی، بودجه‌ و پروژه‌های آینده را در یک کتاب سال منتشر می‌کند. روی جلد و پشت آن را معمولا با همین عکس‌ها تزئین می‌کنند و با شرحی و تفصیلی در داخل کتاب. طبق یک قانون نانوشته، عکسهایی که انتخاب می‌شوند در واقع یک قدردانی از کار آن پروژه است. امسال عکسی از من وهمکارم را از همان روز سرد به همراه شرح و تفصیل چاپ کرده‌اند که امروز خبردار شدم. محیط کار فقط گذراندن 8 ساعت در روز برای گرفتن حقوق نیست، بخشی از زندگی ماست. موفقیت‌ها و تجربه‌های نه چندان موفق آن هم جزئی از روزانه‌هایمان.

دوستان دانشجویی که از استرس کار برای نوشتن این مقاله و آن گزارش، آنهم در یک مدت کوتاه می‌نویسید، باور کنید که از این روزهای پر مشغله در محیط کار هم کم نیست. در اروپا بخصوص که در بهار و پاییز، مثل اینکه همه‌ی فعالیت‌ها به اوج خودش می‌رسد. بیشتر کنفرانس‌ها و فعالیت‌ها در همین دو فصل است که طبیعتا اگر آدم چیزی برای عرضه کردن در آنها دارد، فصل نوشتن و ارائه کردن است. بعنوان مثال ما (یعنی دو نفر) حدود یک ماه پیش، در طول یک هفته یک مقاله برای ژورنال و یک مقاله هم برای کنفرانس نوشتیم که روزهای واقعا طولانی بودند.
با این حال وقتی که نوشته‌های دوستان دانشجو را می‌خوانم به این فکر می‌کنم که نگران نباش، بزودی نتیجه‌ی این زحمت‌ها و استرس‌ها را می‌گیری. نه اینکه محیط کار، محل راحت کردن باشد، اما پرکاری‌های دوره‌ی دانشجویی عادت خوبی برای آینده می‌شود.