این روزها از نظر احساس شخصی نوشتن از مسائلی که مستقیما و بی‌واسطه با مشکلات امروز جامعه‌ی ما سر و کار ندارند مشکل‌ و مشکل‌تر می‌شود.
از یک طرف موج فشاری است که به جنبش‌های مدنی مردم، از زنان و معلمان گرفته تا دانشجویان و کارگران می‌آورند و آنهم به این شکل خشن و مبالغه ‌آمیز. نمی‌توان و نباید در مقابل این خشونت‌ها و پرونده سازی‌ها سکوت کرد. از طرف دیگر بالاخره باید دورتر از خبرها هم رفت. ذهنی که فقط درگیر خبرهای روز بماند، کم کم قدرت ربط دادن آنها به هم و تحلیل آنها را از دست می‌دهد.
این بار می‌خواستم کمی درباره‌ی برداشت‌های تجدد در دوران مشروطه و درکی که از «ملت» و «مساوات در اجرای قانون» وجود داشت بنویسم. چون بعضی جاها دیده‌ام‌ که شخصیتهای تاریخی مثل آیت‌الله نائینی و مانند او را با صفت مدرن و متجدد توصیف می‌کنند که البته این از آن صفت‌های بدون قید وشرط نمی‌تواند باشد. حالا بگذریم، که وقتی دیگر مثلا پست بعدی خواهم نوشت.

اما امروز: زینب پیغمبرزاده فعال جنبش زنان را به بند عمومی نوجوانان زندان اوین منتقل کرده‌اند. در گزارشی خواندم وقتی او می‌گوید که وبلاگی به نام «تجربه‌های زنانه» دارد، "رئیس دفتر قاضی هم رو به قاضی گفت بفرستیمش زندان تا تجربه های زنانه پیدا کند!".

رئیس جمهور می‌گوید: "در جبهه استكبار پرونده امام زمان كامل شده است و فقط به دنبال آدرس مي‌گردند تا بروند كار را تمام كنند، در همين تهران عناصر بيگانه‌اي هستند كه از عرفا و مومنان خانه و محل ملاقات امام عصر (عج) را سراغ مي‌گيرند."
بعد از سخنرانی درباره‌ی هاله‌ی نور و دخترک 16 ساله‌ی متخصص اتمی و این آخری، نگرانی اینجاست که نکند با همین افکار و عقاید بر سر میز مذاکرات اتمی نشسته‌ایم و سرنوشت یک ملت و کشورش را به دست گرفته‌ایم.

دیک چنی معاون جورج بوش، در سفر خاورمیانه است. این روزها که مهلت قطعنامه‌ی شورای امنیت تمام می‌شود، حرفها دوباره لحن تهدید گرفته‌اند. مثلا خود چنی که روی عرشه‌ی ناو آمریکایی در نزدیکی مرزهای ایران از امکان راه حل نظامی می‌گوید.
اما فکر می‌کنم مسافرت چنی فقط اینها نیست. یادمان باشد که عربستان سعودی روز به روز در خاورمیانه نقش بزرگتری بازی می‌کند. اول که میانجی‌گری میان حماس و سازمان فتح در فلسطین را در دست گرفت و بعد هم کنفرانس کشورهای اسلامی در پاکستان.
موضوع اتمی ایران و روی کار آمدن یک دولت شیعه در عراق باعث نگرانی عربستان و شیخ‌نشین‌های خلیج فارس است. از طرف دیگر آقایان که فکر می‌کنند بحران‌سازی در عراق کمک می‌کند که آمریکایی‌ها زودتر بروند و یک دولت شیعه در آنجا بماند، به این فکر کرده‌اند که بخصوص عربستان و شیخ‌نشین‌ها به این راحتی این تغییرات را تحمل نمی‌کنند؟
من فکر می‌کنم جای این نگرانی هست که بحرانی در منطقه‌ی ما بصورت رقابت و درگیری‌های شیعه و سنی در حال شکل‌گیری است. متاسفانه سیاست‌های آقایان درست در همین جهت است و بدشان نمی‌آید که یک اتحاد شیعه در منطقه بوجود بیاید.

از طرف دیگر کارشناسان آمریکایی از حالا به سیاست‌مداران آمریکایی توصیه می‌کنند که از «سلَفی‌های اصولگرا» (purist salafi) در منطقه در مقابل سلفی‌های افراطی حمایت کنند و آنها را تقویت کند. این به طور مستقیم یعنی تقویت حکومت‌های عربستان و مانند آن به بهانه‌ی مقابله با تروریسم.
برای اینکه دوستان ممکن است بپرسند سلفی‌ها چه گروهی هستند، خیلی کوتاه اینکه سلف به معنی "پیشینیان" است: یعنی صحابه‌ی پیامبر تا سه نسل. سلفی‌ها بخشی از مذهب سنی هستند که فقط سه منبع را برای تفسیر درست تعلیمات اسلامی معتبر می‌دانند:
اول قرآن، دوم سنت پیامبر و سوم روش زندگی صحابه‌ی پیامبر. سلفی‌ها اعتباری برای عقل در تفسیر قرآن قائل نیستند و آن را بدعت می‌دانند. از آنجا که احادیث جای اساسی برای آنها دارد،‌ نقش روحانیون آنها بعنوان کسانی که احادیث درست را می‌شناسند، تعیین کننده است. مرکز قدرت سلفی‌ها در عربستان سعودی است. آنها در مصر، پاکستان و در میان طالبان و چچن‌ها پایگاه فکری قوی‌ای دارند. از سالهای 1980 یک جنبش افراطی و تروریستی سلفی قوی شکل گرفته که بن لادن و گروه او نمونه‌ی آشکار آن هستند. فراموش نکنیم که با اینکه اصولگرایان سلفی با تروریست‌ها مخالفند اما در مورد مسائل اجتماعی بسیار محافظه‌کار هستند و با روند تجدد و مدرن شدن جوامع و حکومت‌های منطقه بشدت مخالفت می‌کنند. شاید یک بار در مورد سلفی‌ها یادداشتی بنویسم.

مثل اینکه اول این یادداشت نوشته بودم در محدوده‌ی خبرهای روز خواهم نوشت اما باز گویا حرف به درازا کشید.