علاقه‌ای به نوشتن پست‌هایی با جملات کوتاه (قصار) ندارم. نمی‌دانم چرا مانند این می‌ماند که کسی همه چیز دان و در برج عاج نشسته، به آدمها نصیحت می‌کند.
اما جمله‌هایی هم هستند، حالا یا موقع خواندن کتابی یا تماشای فیلمی یا گوش کردن به شعری، که یک لحظه‌ی آدمی را چقدر سرشار می‌کنند.
دیدن بخش کوتاهی از فیلم «فریاد مورچه‌ها» (Scream of the Ants) که تازه‌ترین فیلم محسن مخملباف است، چنین لحظه‌ی سرشاری را برایم آورد. جایی که می‌گوید: "من فکر می‌کردم تو بدنبال حقیقت هستی، آدم حقیقت یافته فاشسیت می شود".
بیایید فکر نکنیم که آیا این تعریف فاشیسم هست یا نه. یا اینکه تعریف دقیقی هست یانه. مسئله اصلا اینها نیست. مسئله، فرق میان جستجوی حقیقت است با "تصور و ادعای یافتن حقیقت".
در طول تاریخ شاید هیچ چیز خطرناک‌تر از آدمهایی نبوده است که فکر می‌کرد‌ه‌اند، تصور می‌کرده‌اند و یا حتی ایمان داشته‌اند که حقیقت پیش آنهاست. نتیجه‌ی چنین تصوری اولا ناحق وباطل بودن «دیگران» است و بعد هم، رسالت و وظیفه‌ و هدف و نقشی است که آدم "حقیقت یافته" برای مجاب کردن «دیگران» بعهده می‌گیرد. لازم نیست این "حقیقت ِ بدست آمده"، حتما دینی و مذهبی باشد. با انواع نامها و ادعاها و رسالت‌ها لشکرهای حق را بر علیه باطل بسیج کرده‌اند. همه چیز از آنجا شروع می‌شود که تصور کنی "حقیقت" پیش توست.
اما در فکر من، همه‌ی اینها هم به معنی توجیه بی حقیقتی‌ها و بی‌عدالتی‌ها نیست. راه، به نظر من همان جستجوی ذره ذره‌ی حقیقت است.

درباره‌ی این فیلم قبل از دیدنش شاید نتوان چندان قضاوتی کرد. اما فکر نمی‌کنم بازی‌های قوی‌ای را بشود انتظار داشت. به این فکر می‌کردم که آنقدر حرف ناگفته و درد آشکار و پنهان تاریخی داریم که به همین «گفتن‌ها» اهمیت بیشتری می‌دهیم و از کنار بازی‌ها و داستان پردازی‌های ضعیف بسادگی می‌گذریم. حالا قضاوت را بگذاریم برای بعد،‌ منظورم از این نوشته، یادآوری همان لحظه‌ی سرشار بود.
این نقد را به زبان انگلیسی در اینترنت پیدا کردم. قضاوت با خود دوستان.