در جایی خواندم که از بعضی بحث‌های مطرح شده در وبلاگستان درباره‌ی حجاب، انتقاد شده بود که به موضوع کنترل حجاب، به صورت ساده شده‌ای پرداخته‌اند. گویا انتقاد از این بود که چرا به بحث حجاب و تفسیرهای دینی از آن و حدود آن، نرسیده است. حجاب، آنجا می‌تواند به بحث و جدلهای فکری تبدیل شود که خودش هم در همان حد بحث و نظر بماند و پیشنهادهای مفسران، حداکثر بوسیله‌ی معتقدان به آن اجرا شود. از نظر عملی این یعنی که حجاب، موضوعی اختیاری در اجتماع باشد.
مشکل در آنجاست که این مفسران و معتقدان، از حجاب وسیله‌ای برای کنترل حق شهروندان برای نوع پوشش آنها می‌سازند. این وسیله را بصورت قانون در می‌آورند و بعد هم با شدت و خشونت در اجتماع برای همه پیاده می‌کنند. این قوانین، حتی اساسی‌ترین حقوق شهروندی را هم محدود به رعایت حجاب می‌کنند. یعنی اگر یک زن حجاب نداشته باشد از حق حرکت در محیط عمومی، کار و تحصیل هم محروم است. حق انتخاب او در این مورد دقیقا صفر است.

به نظر من موضوع حجاب برای حکومت، غیر از صورت دینی و شرعی آن،‌ یک جنبه‌ی عمیقا سیاسی دارد. حکومت، از حجاب و شدت رعایت آن، معیاری برای نشان دادن کنترل و اقتدار خودش ساخته است. حکومت، هویتی دینی برای خودش قائل شده که یکی از نمونه‌های بارز آن کنترل پوشش زنان است. چرا که اگر بخواهیم به زبان خودشان حرف بزنیم (نه اینکه من خودم بی حجابی را مفسده و گناه بدانم)، موارد گناه و فساد در جامعه آنقدر هست که آشکار بودن موی زنان در مقابل آن هیچ است. اما موضوع در اینجاست که موضوع حجاب، مانند پرچمی سمبلیک برای نشان دادن قدرت سیاست‌های حکومتی عمل می‌کند.
نمونه‌ی 180 درجه مقابل آن، سیاست کشف حجاب در دوره‌ی رضا شاه بود. از آنجا که رضا شاه با شعار مدرنیته و تجدد از بالا، به میدان آمده بود، چادر زنان به این عنوان تلقی می‌شد که حکومت اقتدار لازم را برای اجرای سیاست‌هایش ندارد. پس سیاست مخالفت با حجاب آن موقع با شدتی که می‌دانیم اجرا می‌شد.
در هیچکدام از این دو دوره، انتخاب پوشش به سلیقه‌ی خود مردم گذاشته نشده چرا که این موضوع به نوعی با هویت و اقتدار سیاسی گره زده شده است.

موضوع اقبال بخش‌های بزرگی از جامعه در رابطه با حجاب، به آنجا بر می‌گردد که حکومت از آغاز استقرارش به حق انتخاب بخش‌های دیگر اجتماعی بی‌توجه بوده است و از همان ابتدا بر حجاب اجباری و جدایی جنسیتی تاکید کرده است. آنهم با زور فیزیکی. از نظر اجتماعی نشان داده شده که جداسازی جنسیتی و سیاست‌های سفت و سخت حجاب، موجب امنیت بیشتر برای زنان نشده و در خیلی موارد برعکس هم بوده است. حالا نمی‌شود که به همین نتایج غلط این سیاست‌های اجرا شده، اتکا کرد و نتیجه گرفت که بدحجابی و فرهنگ "غرب‌زده" باعث افزایش ناامنی شده است.

نتیجه‌ای که از این یادداشتم می‌خواهم بگیرم این است که وقتی سیاستی با اجبار قانون و خشونت اجرا می‌شود، دیگر چه جای این توقع است که به بحث‌های حوزه‌ای ِ پایه‌های آن بنشینیم آن هم با این توقع که تازه دست آخر به توجیه آن سیاست‌ها و خشونت‌ها برسیم. مثل آن فیلسوف دین‌مداری که به چون و چراها می‌پردازد در حالی که هدفش این است که سرانجام و در پایان تفکر و استدلال‌ها به همان چیزی برسد که در ابتدا به آن پایبند بوده. فقط اینبار به توجیه آن نشسته است.