اعتراف کنیم که بعضی چیزها در کشور ما حد و مرزی ندارند. یکی از آنها عوام فریبی و گزافه گویی. اما اینکه آدمهایی را در شهر ویران بم به رقص و پایکوبی وا داشتن برای خیر مقدم به احمدی نژاد، چه می‌توانیم اسم بگذاریم؟
رقص و شادمانی در کنار ویرانه‌های سه سال و نیمه؟
کسی در مقام رئیس جمهور به خودش جرات می‌دهد که در این ویرانه‌ی بر جا مانده از سه سال و نیم پیش بگوید: "امروز بم حیات بالنده وسازنده خود را باز یافته و زندگی مردم پر نشاط و پر امید در آن جریان دارد... بم شهری رو به پیشرفت است و با افتخار می توان گفت که چون نگینی در قلب کویر می درخشد و با نخل های سربلند و انسانهای مومن و سروقامت خود فریاد می زند من زنده هستم و خواهم بود."

ما که در این فاصله‌ی هزاران کیلومتری از کویر نشسته‌ایم می‌دانیم و می‌بینیم که مردم بم پس از سه سال و نیم در شرایطی زندگی می‌کنند، چطور رئیس جمهور این کشور از دو خیابان آن طرف‌تر خبر ندارد؟
خبرنگاری که همزمان با رئیس جمهور در شهر بوده می‌نویسد: "شهر بم نگین کویر نیست. شهر اسکلت های آهنی نیمه تمامی است که سراز ویرانه ها برداشته است. شهر کانکس های شش متری و خانه های نیمه کاره و آوارهایی است که باقی مانده است. باور کنید برای مردم این شهر انرژی هسته ای که این قدر دغدغه شما ست مهم تر از حق داشتن حداقل برای زندگی کردن و داشتن یک سقف آجری بالای سرشان نیست. من از حاشیه نشین ها حرف نمی زنم. از مردم واقعی شهر بم حرف می زنم که زلزله خاکستر نشینشان کرد. از مردمی که در پشترود زندگی می کنند. آدم هایی که در چادر به سر می برند چون پول خرید کانکس را ندارند. تنها در آمدشان نان هایی است که در اردوگاه می پزند و دانه ای 150 تومان می فروشند".

کسی که در میان مردم محروم و عریضه بدست این شهر و آن شهر، وعده‌ی نیروگاه اتمی و انرژی هسته‌ای می‌دهد، باید هم جرات کند در کنار ویرانه‌های بم وعده‌ی ساختن کارخانه‌ی پتروشیمی بدهد.
حکومتی که پس از سه سال ونیم نتوانسته چادر هلال احمر و کانکس 6 متری را به آلونکی آجری برای مردم تبدیل کند، حالا می‌خواهد کارخانه‌ی پتروشیمی بسازد!

برای مردم زندگی که فراهم نکرده‌اید، لااقل آنها را در خیابان به رقصشان وا ندارید و از آنها وسیله‌ی تبلیغاتی درست نکنید. این امید دادن نیست، تحقیر است. بم را فراموش نکنیم، این آقایان که درد مردم ندارند.
----------
پی‌نوشت: مدت کوتاهی پیش تلویزیون الجزیره گزارشی را درباره‌ی جنبش زنان کشورمان پخش کرد که در آن با زیبا میرحسینی انسان‌شناس و فعال حقوق زنان ایران هم مصاحبه‌ای کرده بود. خوشبختانه فیلم این گزارش را در این صفحه‌ی خودشان گذاشته‌اند که می‌توانیم تماشا کنیم. گزارش به زبان انگلیسی است.
لینک فیلم.
-- و دیگر اینکه «شیرزنان» اولین سایت خبری ورزش زنان هم شروع به کار کرده است که امیدوارم باشیم کاری ادامه‌دار باشد.