وبلاگ پویا: نگاهی به کنسرت شجریان: او بهترین خواهد شد، "مثل پدرش"

این چند روزه فکرم مشغول این بود:
خواننده است، مانند پدرش. خواننده‌ی موسیقی اصیل ایرانی، مثل پدرش. خیلی خوب هم می‌خواند، مثل پدرش. خواننده‌ی موفقی خواهد شد شاید بهترین، مثل پدرش. به جای پدر هم خواهد نشست.
گزارش‌گر بی بی سی راست می‌گوید که: "سرم پایین مشغول نوشتن بودم فکر می کردم شجریان می خواند سر که بلند می کردم می دیدم او ساکت نشسته و همایون است که می خواند. تشخيص صدای آنها از هم به مرور زمان سخت تر و سخت تر می شود".
راست می‌گوید. اگر چشم‌ها را بسته باشی یا سرت پایین باشد جز در قسمت‌هایی که اوج می‌گیرد، مثل او می‌خواند. مثل پدر. بعدها در اوج هم به او خواهد رسید. به پدرش.
تعجب می‌کنم که این جوان، همایون را می‌گویم، بحران هویت پیدا نمی‌کند یا نکرده است. نمی‌دانم زیر سایه‌ی دیگری زندگی کردن، حتی اگر پدر و مادر باشند، برای هر کس تا کجا می‌تواند ادامه پیدا کند تا روزی که شاید آدمی بگوید نه! پس من خودم چه کسی هستم؟ کسی که خودش است و سایه و "مثل" دیگری نیست.

من هم به موسیقی اصیل ایرانی علاقه دارم و بیشترین وقتی که صرف شنیدن موسیقی می‌کنم همین نوع موسیقی است. من هم دغدغه و نگرانی کیفیت هنر موسیقی خودمان را پس از این استادان دارم. اما یکی "مثل" استاد امروز پروردن، لزوما به معنی پیشرفت و تازه ماندن نیست. کاش این جوان کار تازه‌ای بکند. کاش وقتی سرمان پایین است یا چشمانمان بسته، بدانیم همایون است که می‌خواند. مثل خودش، نه مثل هیچکس دیگر.
البته زندگی فقط ساز خود را زدن و راه خود را رفتن نیست. آموختن است، تجربه است، سرمشق گرفتن است. اما همه‌ی اینها شاید برای پیدا کردن و ساختن آن «من» و «خود»مان.

سلام..خوب چیزی که معلومه اینه که تحت تاثیر پدره و تحت تاثیر چنین پدری نبودن فکر نکنم امکان پذیر باشه.....در ضمن اولین نکته ای که در کلاس های آواز می گن اینه که برای شروع باید تقلید کرد.....او هم با تقلید شروع کرده... باید بهش فرصت بیشتری داد...شاید اون چیزی رو که شما می خواین تا زمانی که استاد به فعالیت می پردازه رخ نده

شکی نیست اسد جان که من گوش حرفه ای در شنیدن موسیقی ندارم. اما منظور من فراتر از آن چیزی بود که یک گوش حرفه ای می تواند تشخیص بدهد. من به دنبال یک قدم تازه تر بوده ام نه گرته ای از استاد ِ امروز.
بعد هم اینکه موسیقی ما فقط برای متخصصان فن اجرا نمی شود. موسیقی اصیل ما ریشه در احساسات و نیازهای روحی مردم این سرزمین در طول تاریخ دارد و از ما جدا نیست. اگر گام تازه ای یا حرف تازه ای هست برای ما مردم هم باید قابل درک و شنیدن باشد.
پویا

پویا جان،
1- خوب همه چیزمان باید بهم بیاد دیگه و به نظر من اصلاً جای تعجب ندارد که چنین است و ما تا در عرصه های دیگر پدرسالار و مستبد هستیم همین دور دور گردان است و خواهد ماند.
2- اینقدر از این افاضات که خطای گوش شماست و یا تو اصلاً این موسیقی را نمیفهمی متنفر و فراری هستم که نگو. دختر خاله ای دارم که استاد سه تار است و از آنجائیکه من هیچ وقت موسیقی ایرانی به خصوص به اصطلاح این نوع "اصیل" اش گوش نمیدهم و اصلاً راستش از این موسیقی به قول شاملو ... بدم میآید. به من میگوید که من گوش موسیقی ندارم و بلد نیستم گوش کنم. جل لخالق. چطور است که من بیش از 330 سی دی موسیقی دارم و تا به خانه میآیم اولین کاری که میکنم پخش موزیک در سرایم است و...در ضمن اگر موسیقی با شما حرف نمیزند این اشکال از گوش و آگاهی نیست. این اشکال از آن موسیقی است که شما را مخاطب قرار نمیدهد.