نوروز، زمانی‌ست برای نگاه به آینده و امیدها و آرزوها. برای یک مهاجر اما،‌ بیشتر هجوم خاطرات است و حسرت‌ها ... و شعله‌ی آرام امیدی در درون برای گرم شدن.
----------
اشاره کرده بودم که یادداشتی نوشته‌ام درباره‌ی نقدهایی که به جنبش زنان می‌شود. این نقدها در بحبوحه‌ی بگیر وببندها و نگرانی‌ها، در وبلاگستان و بعضی سایت‌ها مطرح شد. به همت دوستان سایت «تغییر برای برابری» یادداشت من در آنجا منتشر شده است که در این آدرس می‌توانید بخوانید.
تنها جمله‌ای که خودم با ابتکار خودم در آن متن سانسور کردم اشاره به حکم حکومتی رهبر در مجلس ششم برای توقف لایحه‌ی اصلاح قانون مطبوعات بود. گفتم نکند همین‌ اشاره، مشکلی ناخواسته برای دوستان ایجاد کند. اما لازم دیدم در اینجا حتما بنویسم.
----------
به نظر من این نوشته‌ی «وبلاگ مجید زهری»، تحقیر و توهین آشکار و خشن به شخصیت آزاده فرقانی به بهانه‌ی این نوشته‌‌اش است که در سایت روز آمده. نوشته‌های بعدی آن وبلاگ در توجیه این توهین‌ها در واقع ربطی به یادداشتی که قبلا نوشته ندارد.
می‌توانیم مثل هر نوشته‌ و ایده‌ی سیاسی دیگری، با نوشته‌ی آزاده فرقانی کاملا یا تقریبا مخالف یا موافق باشیم. اما نوشته‌ی آن وبلاگ، این نیست. آن نوشته یک توهین جنسی به شخصیت یک انسان است. ساختن یک شیئ ساخته شده برای ارضاء جنسی، از یک انسان و بعد با نگاهی سلطه‌جویانه و تحقیرگرانه به توصیف آن شیئ نشستن. این، به نظر من تجاوز به شخصیت یک انسان است.
احترام به یک انسان صرف نظر از لباس او است و آن طور که زندگی می‌کند.

باز هم می‌خواهم کلّی تر نگاه کنم:
جنبش زنان بعنوان یک جنبش ِ برابری طلب و مخالف با تبعیضات جنسیتی نمی‌تواند خودش تبعیض‌های تازه میان زنان بگذارد: اینبار به اسم زن مذهبی یا زن لائیک، زن چادری یا بدون چادر، زن روشنفکر یا‌ زن بیسواد، زن شهری یا زن روستایی. تبعیض جنسیتی در حق همه‌ی زنان جامعه بخاطر «زن» بودنشان وجود دارد و مبارزه با این تبعیض شامل همه‌ی زنان جامعه می‌شود.
این نقطه‌ی قوت جنبش برابری طلب زنان است که بتواند هر چه بیشتر در میان همه‌ی قشرهای زنان جامعه نفوذ کند. اتفاقا تلاش جنبش زنان همین است که بتواند تعداد بیشتری از زنان را جلب کند و آنها را به عرصه‌ی این تلاش اجتماعی بکشاند.

وقتی از آزادی پوشش حرف می‌زنیم، اگر صادق باشیم، انتخاب پوشش بعهده‌ی خود آدم‌هاست. خود آدم‌های اجتماع هستند که باید برای خودشان تصمیم بگیرند چطور می‌خواهند بپوشند. لباس،‌ آنهم در جامعه‌ای که بصورت یک کد اجتماعی درآمده است لزوما بیان کننده‌ی سنتی یا مدرن بودن اندیشه‌ی آدم‌ها نیست. من خودم خانم‌های بدون حجاب و خیلی شیک پوش و به اصطلاح امروزی را در همین اروپا می‌شناسم که بر سر سفره‌ی حضرت ابوالفضل یا در مجلس به اصطلاح صوفیانه می‌نشینند و در مغزشان افکار وهم آلودی می‌گذرد که ذره‌ای از آنها در نوشته‌ی آزاده فرقانی نیست.

بعنوان یک انسان و یک مرد،‌ با خواندن آن یادداشت، احساس بسیار بدی دارم، گویی به من ِ خواننده هم توهین شده است. امیدوارم مطالب انتقادی و مخالف و موافق، زیاد در این وبلاگستان بخوانیم اما احترام آدم‌های دیگر را و مرز رابطه‌ی آدم‌ها را در اجتماع حفظ کنیم.