وقتی خبری را که آسیه نوشته بود می خواندم به یاد حرف آقای خامنه‌ای افتادم که چند سال پیش در یکی از نشریات چاپ شده بود. حرف این بود که "من این بساط را جمع می‌کنم". این "بساط" هم همان اقبال عمومی به بحث جامعه‌ی مدنی و ایجاد و رشد نهادهای مدنی و غیر دولتی یا NGO ها بود و مطبوعات منتقد، حتی در همان حدود خط قرمزها.
با خشونت و بگیر و ببند علیه معلمان و دستگیری فعالان زنان و مهر و موم کردن و بستن همان تعداد کمی که از نهادهای مدنی مانده، به فکر این "جمع کردن بساط" افتادم. به خصوص که حالا بساط هسته‌ای در داخل کشور پهن شده و بساط تحریم‌ها و درگیری‌های سیاسی و شاید نظامی هم در خارج در حال پهن شدن است. معلوم است که دیگر چه جایی برای بساط مردم این مملکت می‌ماند؟
----------
موفقیت ِ کاری همیشه و لزوما با احساس خوبی برای آدمی همراه نیست. خسته از مسافرت کاری به خانه رسیده‌ام. بیشتر از سفر، از نظر روحی خسته‌ام.
نتیجه‌ی آزمایشات و تجزیه و تحلیل درباره‌ی نتایج یک تحقیق علمی را که به صورت یک برنامه‌ی بزرگ محاسبات ِ امواج ارائه شده، باید امروز ارائه می‌کردم. و از روی ضرورت، در مقابل خود ِ محققانی که این برنامه را تحویل داده‌اند و دیگران.
مدتی پیش به این نتیجه رسیده بودم که خطاها و اشتباهات بزرگی در این برنامه وجود دارد که محاسبات آن را بی‌اعتبار و نامطمئن می‌کند. این را با خود مدیر تحقیق هم در میان گذاشته بودم. امروز باید این موضوع را به بحث، و برنامه را به آزمایش می‌گذاشتم. اصلا احساس خوبی نبود وقتی که خطاها و اشتباهات بزرگ را یکی یکی معرفی می‌کردم و روی مونیتور نتایج اشتباه را نشان می‌دادم. در واقع مدل و برنامه‌ی مانندسازی یا simulation را فقط روی موردها و بخصوص در شرایط جوی خیلی ساده، یعنی یک فقط شکل ِ حرارت از روی زمین و رو به بالا، و سرعت و جهت باد آزمایش کرده بودند. در حالیکه اندازه‌گیری‌های ما شرایط پیچیده‌تر و واقعی را در نظر گرفته بود و برنامه هم اغلب در چنین شرایطی باید استفاده می‌شد.
بخصوص که می‌دانستم رئیس تیم تحقیقاتی که برنامه را ارائه داده هم از نظر سطح علمی و هم از نظر سنی از من بالاتر است. نگاه کردن به چهره‌ی معصوم این پیرمرد آسان نبود.
از اول هفته به نوعی با خودم در کلنجار بودم. امروز تمام شد. برنامه‌ و در واقع بخش مهمی از آن در حالت نامعلومی قرار گرفته و تصحیح اشتباهات هم وقت می‌برد. از این مهم‌تر، چون یک پروژه‌ی بین‌ چند کشور بوده باید در کمیته‌ی مشترکی تصمیم بگیرند که چگونه باید بنشینند و مشکل را حل کنند. تمام این‌ها وقت‌گیر و پر هزینه است.
سر میز ناهار چند بار خصوصی با مدیر تیم تحقیق صحبت کردم که ناراحت نشود. می‌دانستم که برایش ساده نیست. تمام سعی‌ من این بود که بگویم برای من هم ساده نیست.
به نظر من وجدان علمی و کاری مهم‌ترین جنبه است، اما همیشه یک جنبه‌ی انسانی هم هست. همیشه موفقیت‌ها مایه‌ی خوشحالی نیستند. خوشحالی، بستگی به همان جنبه‌ی انسانی ِ کار دارد.