درباره‌ی نقدهایی که بعد از دستگیری فعالان جنبش زنان، به این جنبش شد و از طرف عده‌ای کار به توصیه‌های امنیتی به این زنان هم کشید، یادداشتی نوشته‌ام که به همت دوستان سایت "تغییر برای برابری" منتشر می‌شود. پس از آن، نوشته را در اینجا هم خواهم گذاشت.

مقاله‌ای را که درباره‌ی شادروان کسروی و دیگاه او درباره‌ی زنان نوشته بودم، درست پیش از گردهمایی و دستگیری 33 نفر از فعالان، در وبلاگم گذاشتم که البته در لابلای خبرها و یادداشت‌ها بعدی گم شد. در واقع می‌خواستم بعد از آن یادداشت و در دنباله‌اش، پستی را هم درباره‌ی «ماهیت باوری» یا «ذات باوری» (ترجمه‌ی داریوش آشوری برای Essentialism) درباره‌ی "طبیعت زنانه" و "طبیعت مردانه" بنویسم. که دیدگاه کسروی نمونه‌ای از آن است و امروز هم بسیاری از مردان و حتی خود زنان، آگاهانه یا ناخودآگاه مسئله‌ی حقوق زنان را از آن دریچه می‌بینند.
همین روزها دوباره آن پست را در اینجا می‌گذارم که دوستان بخوانند و بعد از آن یادداشت، دنباله‌اش را می‌نویسم.

یک کتاب جدید: «تجدد آمرانه»- گردآورنده تورج اتابکی استاد دانشگاه در هلند - انتشارات ققنوس. شمارگان یا تیراژ: فقط 1650 نسخه!
موضوع "دیکتاتور مصلح" با روی کار آمدن کمال آتاتورک در ترکیه و رضا شاه در ایران و اصلاحات اجتماعی از بالا که در هر دو کشور انجام شد و سرانجام ِ این اصلاحات (بخصوص در کشور ما)، این سوال را مطرح کرده که آیا جامعه‌ی مدرن و جامعه‌ی مدنی را می‌توان با اصلاحات از بالا و بدون شرکت فعال مردم بنا کرد؟
این نوع حکومت‌ها مردم را توده‌ی بدون شکلی در نظر می‌گیرند که باید با راهنمایی‌ها و نیت خیرخواهانه‌ی یک رهبر، یک «پدر ملت»، از جامعه‌ی سنتی به جامعه‌ی مدرن وارد شوند. "پدر"ی که در یک شرایط بحرانی برای کشور، با قدرت وارد میدان می‌شود و سکان را بدست می‌گیرد. و می‌خواهد یکه وتنها و بدون مشارکت مردم، آنان را به سر منزل مقصود برساند. نقش نهادهایی که باید حافظ تغییرات و عمیق‌تر کردن آنها و زنده نگاه داشتن اصلاحات اجتماعی باشند چیست؟ و این نهادها را جز خود آن مردم چه کسانی باید و می‌توانند بگردانند؟

کتاب جدید در واقع شامل 7 گفتار جداگانه از نویسنده‌های مختلف است، درباره‌ی تغییراتی که در جامعه‌ی ایران با قدرت گرفتن رضا شاه و در ترکیه با روی کار آمدن کمال آتاتورک انجام شد. تغییراتی مانند رابطه با روحانیت، از میان رفتن احزاب، ایجاد ارتش سراسری و بعضی نهادهای جامعه‌ی مدنی، لباس متحدالشکل و اصلاح زبان و خط که این آخری فقط در ترکیه انجام شد.
موضوعی که به نظر من جای آن در این کتاب خالی است، بررسی اصلاحاتی است که در وضع زنان، ولی در نبود مشارکت فعال خود آنان، انجام شد. اصلاحاتی که بیشتر در مورد آموزش زنان صورت گرفت و البته اقدامات رادیکالی مانند برداشتن اجباری حجاب.
به هر حال کتاب موضوعاتی را مطرح می‌کند که کمتر درباره‌ی آن نوشته شده است.