پی‌نوشت 2 - ژیلا بنی‌یعقوب یکی دیگر از فعالان زن از زندان آزاد شده است. هنوز 2 نفر دیگر در زندان هستند: شادی صدر و محبوبه عباسقلی‌زاده. در گردهمایی پنج‌شنبه در مقابل مجلس 12 تا 15 نفر دیگر از زنان دستگیر شده‌اند.
پی‌نوشت: دوستان مقیم ایران خواسته‌اند که این خبر بازتاب داده شود که من در یک فایل ذخیره کرده‌ام و بصورت عکس در دسترس دوستان قرار می‌گیرد.
----------

امروز هشتم مارس، روز جهانی زن و سمبل همبستگی زنان برای اعتراض علیه تبعیض‌های جنسیتی در همه‌ی شکل‌های آشکار و پنهان آن است. به همه‌ی دوستان و بخصوص زنان و بویژه زنانی که برای از میان بردن این تبعیض‌ها تلاش می‌کنند و زحمت می‌کشند تبریک می‌گویم!

تبعیض‌هایی که متاسفانه در فرهنگ و جامعه‌ی ما نهادینه و قانونی شده‌اند. برای همین است که تلاش‌گران و فعالان جنبش زنان ما، هم باید با انواع موانع فرهنگی و اجتماعی رو به رو باشند و هم به بهانه‌های مختلف تحت پیگرد قانونی قرار بگیرند و در خیابان کتک بخورند و به زندان بروند.

طبیعی‌ست که مردانی که می‌خواهند در یک جامعه‌ی انسانی ِ عادلانه و آزاد از تبعیض و بخصوص تبعیض‌ها و نابرابری‌ها بخاطر جنسیت انسان‌ها زندگی کنند، باید نقش فعالی در جنبش مستقل زنان داشته باشند. حقوق برابر زن و مرد در جامعه را نمی‌توان موکول به انجام امور دیگر کرد. حقوق برابر زنان و جنبشی که برای احقاق آن تلاش می‌کند عضوی جدانشدنی از جنبش برای آزادی و عدالت است نه تابعی فرعی از آن.

هشتم مارس بعنوان روز همبستگی جهانی زنان، هیچوقت در کشور ما به رسمیت شناخته نشده است. چه در دوران پهلوی با وجود ادعاهای آن حکومت برای برابری زن و مرد و چه در دوران حکومت آقایان که از اساس چنین برابری را ممکن نمی‌دانند. در هر دو دوره‌ی حکومت پهلوی و حکومت آقایان، روزهای دیگری بعنوان روز زن اعلام شده است.
به نظر من یکی از دلایل این کار، خودداری از اعتراف به وجود تبعیض‌ها و نابرابری‌های نهادینه در جامعه‌ی ماست. حکومت پهلوی تصور می‌کرد که با انجام اصلاحات محدود از بالا و بدون شرکت زنان بعنوان یک جنبش مستقل و نهاد مدنی، برابری زنان را تامین کرده است. هشتم مارس سمبلی برای جنبش مستقل زنان ِ کوچه و خیابان است. جنبشی که با شرکت خود زنان و تلاش مشترک آنها می‌خواهد با تبعیض‌ و نابرابری جنسیتی مقابله کند و نه فقط با بخشنامه‌ها و دستورات حکومتی که به مصلحت این یا آن مقام "خیرخواه و روشن‌بین" گرفته شده باشد.

از طرف دیگر در دوران آقایان هم، اینطور تبلیغ می‌شود که برابری "واقعی" و "منزلت واقعی" زن در متون دینی یک بار و برای همیشه تامین شده است و اصولا این نابرابری‌های اجتماعی و حقوقی از "طبیعت" زن سرچشمه می‌گیرد و به این ترتیب اساسا نیازی به جنبش زنان علیه نابرابری‌ها نیست. به نظر آقایان، چنین جنبشی و از جمله سمبل‌های آن مانند روز 8 مارس، بر هم زننده‌ی آرامش جامعه و جایگاه "واقعی" زن است.

با این حال همین که امروز پس از سال‌ها، 8 مارس هنوز در جامعه‌ی ما بعنوان روز همبستگی زنان زنده است، نشان می‌دهد که زنان آگاه ما و بخصوص آنها که در تلاش عملی برای جنبش زنان شرکت دارند، به پیام چنین روزی که همان پیام تلاش مستقل و جمعی ِ جنبش زنان برای از میان بردن تبعیض‌های جنسیتی است باور دارند.