می‌دانیم که یکی از وظایف اصلی قسمت "خبر ویژه" در روزنامه‌ی کیهان چاپ ایران، پرونده‌سازی برای دگراندیشان و روشنفکران و نویسندگان و فعالان اجتماعی بوده است. پرونده‌سازی‌هایی که دیر یا زود بعنوان اتهامات از زبان مدعی‌العموم در این یا آن دادگاه تکرار شده است.
مدتی است - بخصوص همزمان با دستگیری سه زن فعال در فرودگاه- که جنبش زنان و بویژه کمپین 1 میلیون امضا و فعالان جنبش از هر گروهی، در این ستون روزنامه‌ی کیهان مورد اتهام قرار می‌گیرند. اتهامی که گویا این جنبش و کمپین‌هایی مانند 1 میلیون امضا یا سنگسار و مانند آنها از طرف "خارجی"‌ها سازمان داده می‌شوند و فعالان این جنبش هم عاملان این "دشمن خارجی" هستند.
با اینکه همیشه معلوم بوده که این کمپین‌ها و فراخوان‌ها توسط خود این فعالان پیشنهاد شده و انجام گرفته اند. در پای هر کمپینی اسامی افراد حقیقی با اسم و آدرس مشخص ساکن ایران نشسته است. کسانی هم که در این کمپین‌ها فعالیت می‌کنند همگی با اسم و رسم و عکس خودشان شرکت می‌کنند. این فعالان حتی بارها اعلام کرده‌اند که هر کسی می‌تواند در کارگاه‌های آموزشی ما شرکت کند تا ببیند و بشنود ما چه می‌گوییم و چه می‌خواهیم.

شکی نیست که جنبش زنان و خواسته‌های آنها، هم در ایران و هم در خارج از کشور مورد علاقه و حمایت زنان و مردان دیگر هم هست. کسانی به همین اعلام حمایت اکتفا می‌کنند، چرا که شاید وقت و امکان بیشتری نداشته باشند. کسان دیگری ممکن است کمک بیشتری از دستشان بر آید. یک نفر ممکن است در کار سایت به آنها کمک کند، دیگری ممکن است خبرهایی را که می‌نویسند در وبلاگ یا سایت خودش منعکس کند. منظورم از استقلال این جنبش این است که طرح و کارها‌ی‌شان محصول فکر و خرد جمعی خودشان است. نمونه‌ی آن را در موضوع تدوین منشور جنبش زنان دیدیم. فعالان، خودشان در یک محل عمومی نشستند و بحث کردند و امثال من هم تلاش کردیم که با نظراتمان اولا بگوییم که آنچه می‌کنند برای‌مان اهمیت دارد و دوما به عمیق‌تر شدن بحث هم کمک کرده باشیم.

متاسفانه در وبلاگستان هم - به صورت عجیب هم‌زمان با روزنامه‌ی کیهان- تلاش یا تلاش‌هایی صورت گرفت که اولا مُهر وابستگی جنبش زنان را به خارج تایید کند و دوما اگر بتواند، میان گروه‌های مختلف در جنبش زنان تفرقه بیاندازد و به یکدیگر بدبین کند. اینطور مطرح کردند که کمپین 1 میلیون از زنان سایت میدان یا کمپین ضد سنگسار یاد بگیرد که شما چنین هستید و آنها چنان. اما خوشبختانه تجربه نشان داد که این دوستان ما هوشیارتر و واقع‌بین‌تر از آن هستند که تن به این ادعاهای غیر واقعی بدهند. نشان دادند که با وجود اختلاف نظرها -که طبیعی و مفید هم هست- در مورد کلیت جنبش زنان اختلافی ندارند.
دوستان وبلاگ‌ نویسی نوشتند که این تلاش‌ها برای متهم کردن جنبش زنان و بدبین کردن مردم و گروه‌های مختلف فعالان نسبت به هم، ریشه در سرخوردگی‌ها و بازی‌های کسانی در وبلاگستان دارد. شاید هم موضوع همین باشد و تمام این هم‌زمانی‌ها و هم‌زبانی‌ها "اتفاقی و تصادفی" باشند.

اما موضوع اساسی به نظر من همین مطرح شدن ِ بیشتر و بیشتر جنبش زنان در ارگان‌های اطلاعاتی آقایان است. جنبش زنان در جامعه‌ی ما به خاطر تبعیض‌های پنهان و آشکار قانونی و اجتماعی و فرهنگی که برای زنان وجود دارد خواه‌ناخواه از حمایت بسیار زیادی برخوردار است. البته ممکن است در این یا آن تظاهرات که چماق و باتوم آقایان بر هوا می‌رود و بی‌رحمانه بر تن پیر و جوان می‌نشیند، کمتر شرکت کنند اما خواسته‌های این جنبش بطور کلی مورد توجه جامعه است. از طرف دیگر بسیاری از زنان برای رسیدن به حقوق شان تلاش پیگیر و مداوم دارند و مهمتر از همه اینکه تلاش هایشان متشکل و با همفکری و همکاری است. همین مورد توجه بودن وفعالیت مداوم و هدفمند، حساسیت‌ آقایان را بر انگیخته است. داستان جاسوسی و ایده و دستور گرفتن از خارج هم، افسانه‌ی کهنه‌ای است که باز تکرار می‌شود. فراموش نکنیم که افسانه‌ی "رابطه‌ی غیر مشروع" و "اعتیاد به تریاک و الکل" و "لواط" و افسانه‌های دیگری هم بوده و هست که اینجا و آنجا بارها تکرار شده اند و چه بسا آنها هم اضافه شوند منتهی با شکل‌های تازه‌تر.