حتما مطلب مربوط به سایت هفتان را در این وبلاگ خوانده‌اید. از آنجا که سایت هفتان، خودش را سایتی ادبی و فرهنگی نامیده است تصمیم گرفتم نظرم را خیلی کوتاه بنویسم و البته مثل همیشه با پرهیز از آوردن اسامی. مهم اندیشه و عملکرد است که نقد شود و گرنه افراد همیشه می‌توانند تغییر کنند یا ناآگاهانه اندیشه‌ای را بپرورانند.
من فکر می‌کنم آنچه در نوشته‌ی آن وبلاگ آمده چیزی بسیار فراتر از اختلافات شخصی و کاری است. در هر کار جمعی می‌توان تصور کرد که اختلافات و ناهماهنگی‌هایی پیش بیاید. طرفین هم خودشان تعیین می‌کنند که چطور می‌خواهند این اختلاف را مطرح کنند. این دیگر بستگی به خود آدم‌ها و نوع رابطه و کار دارد. اما موضوع جعل و تقلب در یک سایت عمومی، دیگر در حوزه‌ی خصوصی جای نمی‌گیرد. چرا که آن جعل و تقلب در رابطه با همه‌ی خوانندگان آن و حتی به نوشته‌ی آن یادداشت، برای گرفتن آگهی و درآمد بیشتر بوده است.
به نظر من بسیار تاسف‌بار است که زیر نام سایت فرهنگی و ادبی چنین جعل و تقلب‌هایی صورت می‌گیرد. وقتی که وضعیت فرهنگی ما در کشورمان به این صورتی هست که می‌بینیم و وضع بزرگان فرهنگی‌مان چه از نظر آزادی بیان و چه از نظر شخصی و مالی آنگونه هست که می‌دانیم، دیگر چه جایی برای چنین کارهایی باقی می‌ماند؟
نکته‌ی دیگری که تاسف‌بار است این است که نویسنده‌ی آن یادداشت هم که از گردانندگان آن سایت بوده به نوشته‌ی خودش تا پیش از بالا گرفتن اختلافات شخصی، نه تنها کناره نگرفته بلکه فعالانه در گذاشتن نام‌های غیرواقعی شرکت داشته و در مقابل موضوع آمار غیر واقعی هم سکوت کرده است.

بدون اینکه بخواهم مروج "مستعارنویسی" باشم می‌خواهم اشاره کنم که چنین نمونه‌هایی نشان می‌دهد که با اسم و رسم علنی و عکس و تصویر نوشتن، لزوما به نوشته‌ها هویت و صداقت نمی‌دهد. پیش از این هم نوشته‌ام که هویت واقعی یک وبلاگ را نوشته‌های آن در طول زمان تعیین می‌کند.

با این همه امیدوار باشیم که دوستان بسیاری هستند که اینجا و آنجا با صداقت و بدون چشم‌داشتی کار فرهنگی می‌کنند. من طرفدار فقیرنمایی یا فقیرگرایی نیستم اما زحمت‌کشان ِ فرهنگی ما از نویسنده و شاعر و ادیب تا معلم و محقق و استاد دانشگاه با وجودی که هیچ‌وقت درآمد زیادی نداشته‌اند اما همیشه در جامعه احترامی ویژه داشته‌اند. این احترام را باید حفظ کنیم و یا لااقل آن را خدشه‌دار نکنیم.