دیشب در یک مرکز فرهنگی به تماشای فیلم « اْسامه» نشسته بودم. دخترکی که در شرایطی غیرانسانی در حکومت طالبان باید بر آنچه که هست یعنی یک زن، پا بگذارد تا بتواند با کار کردنی پنهانی لقمه نانی برای مادر و مادربزرگش فراهم کند. نه فقط اسمش و نه فقط مویش که «وجود»ش را. اما تقاص ِ زن بودن را دادن، به همین خلاصه نمی‌شود...
پس از دیدن فیلم که تنها، بهت زده و با احساسی که هنوز هم نمی‌توانم توصیفش کنم، به خانه بر می‌گشتم مدام این موضوع در ذهنم بود که اگر حتی یک دهم یا یک صدم آنچه بر اْسامه‌های ما می‌رود واقعیت داشته باشد، آیا جایی برای این اختلافات و نادیده گرفتن‌های همدیگر می‌ماند؟ آیا هیچ جنبشی مانند جنبش یکپارچه‌ی زنان می‌تواند فریادگر ظلم و ستمی باشد که بر دختران کم سن وسال ما در این گوشه و آن گوشه‌ی کشورمان می‌رود؟
اسامه داستان زندگی یک دخترک افغانی است در زیر یوغ طالبان. اما چه کسی نمی‌داند که محدودیت‌های وحشتناک و تبعیض و ازدواج‌های اجباری، واقعیت زندگی هر روزه‌ی بسیاری از دختران و زنان ما هم هست. همیشه خودمان و اطراف خودمان را در شهر بزرگ تهران و احیانا زندگی در یک خانواده‌ی روشن‌بین را معیار کلی نگیریم. گیرم شهری در افغانستان باشد یا روستایی در لرستان و یا شهرستانی در کردستان. فرقی هم می‌کند؟ گیرم یکی از فرط ناامیدی خودش در آتش بسوزاند یا دیگری در سکوتی سرد برای همیشه در درون بمیرد. انسان را دریابیم.
----------
خبر درگذشت نوازنده و آهنگساز برجسته پرویز یاحقی را در اینترنت خواندم. امیدوارم در اینجا اطلاعاتی درباره‌ی کارهای یاحقی پیدا کنید. یادش گرامی باشد. برای‌مان بسیار زیبایی آفرید و ما از کودکی تا جوانی و تا حالا با این زیبایی‌ها زندگی کرده‌ایم.
من از «طَرّه دو» او قطعه‌ای را برای وبلاگم آماده کرده‌ام که با هم بشنویم.