پی‌نوشت: طبق نوشته‌ی سایت کسوف، عصر امروز (یکشنبه) این سه نفر دستگیرشدگان فعال جنبش زنان، به قید کفالت آزاد شده‌اند.
امیدوار باشیم که در زنجیره‌ی رفت و آمدها و کشاکش‌های دادگاهی گرفتارشان نکنند.
----------
حاکمان ِ کمتر جایی در جهان اینطور آشکار و با قدرت اعلام می‌کنند که مردم آن کشور برای کشور خودشان یک "مشکل امنیتی" هستند. سالیان درازی‌ست که همه چیز در جامعه‌ی ما بصورت مصنوعی یک بُعد پر رنگ امنیتی بخودش می‌گیرد. زمانی طولانی، آقایان برای ساکت کردن مخالفانشان، دست اجنبی را در آستین آنان می‌بینند و عملا آنها را عامل بیکانه معرفی می‌کنند. همان چیزی که "تهاجم فرهنگی" نام گرفته و به پیر و جوان و زن و مرد، آنهم در رسانه‌هایی که با بودجه‌ی این مردم اداره می‌شود، انواع برچسب‌ها زده شده است.
امروز معلوم است که آقایان، خودشان هم این بهانه‌ی اختراعی را باور کرده‌اند. وقتی که رئیس جمهور در مجلس اعلام می‌کند که قصد دارد مشکل مسکن را بوسیله‌ی وزارت اطلاعات حل کند،‌ دیگر وضع جنبش مستقل زنان معلوم است.

جنبش زنان ایران و از جمله این دوستانی که دستگیر شده‌اند همیشه بصورت علنی و با اهداف اعلام شده فعالیت کرده اند. درباره‌ی هر چه کرده‌اند یا می‌خواسته‌اند انجام دهند در ده‌ها سایت و وبلاگ و ایمیل جمعی بصورت علنی و با اسم و رسم‌شان نوشته‌اند. تمام اقداماتشان هم آشکار و با ده‌ها عکس و فیلم جلوی چشم همه بوده است. پس مشکل در فعالیت‌های "مشکوک" نیست. البته به هزار روش و از هزار راه می‌توان در دهان کسی که گرفتار است حرف و طول و تفصیل گذاشت، که بارها چنین کرده‌اند.

آنچه در کشور ما "مشکل و مسئله" است، این است که جنبشی بصورت مستقل فعالیت کند و روش‌ ِ حرکت‌های بی‌شکل و توده‌وار را برنتابد. حرکت‌های توده‌واری که با دستورهای از بالا شکل بگیرد و مطابق میل آقایان گرد و خاکی به پا کند و به اشاره‌ای خاموش شود و همه دنبال "کسب و کار" خودشان بروند تا نوبت بعد. این جنبش‌های مستقل بوسیله‌ی خود مردم شکل می‌گیرند و توسط خود آنها حرکت می‌کنند و اداره می‌شوند. مگر مردم یک کشور برای کشور خودشان یک "مشکل امنیتی" هستند؟
نویسنده‌ای که عضو کانون نویسندگان ایران است، یک تهدید امنیتی است، حتی اگر در تمام سالهای زندگی‌اش به فرهنگ و ادب این جامعه خدمت کرده باشد.
دانشجویی که می‌خواهد مستقل از جریانات فرمایشی دانشجویی، جایی برای بیان آنچه می‌اندیشد داشته باشد و مثل هر جوان دانشجویی در گوشه و کنار دنیا آزادانه، روابط حاکم بر جامعه‌اش را تحقیق و نقادی کند، یک تهدید امنیتی است.
کارگری که عضو یک سندیکای مستقل کارگری است، یک تهدید امنیتی است، حتی اگر سالها با سخت‌ترین شرایط زندگی کرده باشد و ماهها حقوق عقب‌افتاده داشته باشد. و وای براو اگر بخواهد اعتصابی هم بکند، آنوقت دیگر تا "معاند" و "محارب" فاصله‌اش تقریبا نادیدنی می‌شود.

زنی که از ستم هزاره‌ها و قرون به تنگ آمده و امروز می‌خواهد بخاطر جنسیتش مورد تبعیض قرار نگیرد و حقوقی برابر داشته باشد. یک تهدید امنیتی است. بخصوص اگر در جنبشی مستقل فعال باشد و نارضایتی خودش را نسبت به روابط تبعیض‌آمیز جامعه‌اش، به نفرین کردن و سوختن و ساختن محدود نکند. مهم نیست که خواسته‌هایش را آشکار می‌گوید، مشکل ِ آقایان این است که خودش و با فردیت و شناخت خودش دست به کاری زده است. تازه، چون زن است قداست و حرمت‌ها را هم عملا شکسته است. اگر در مورد دیگران، دست اجنبی از آستین شهروندان این کشور بیرون آمده، از آستین زنان، دست شیطان هم اضافه شده است.

تردید نکنید اگر فردا جوانان محله‌‌ای در تهران یا یک شهرستان و ده کوچک هم دور هم جمع شوند و بخواهند کاری را خودشان صورت دهند، چندین چراغ قرمز در اداره‌های وزارت اطلاعات روشن می‌شود.

به این ترتیب در واقع همه‌ی ما ملت، بالقوه یک تهدید و مشکل امنیتی هستیم. و البته میان بالقوه و بالفعل بودن هم یک تار ِ مو بیشتر فاصله نیست. تشخیص آنهم فقط در کف ِ قدرت آقایان است.
با دستگیری فرنازها و منصوره‌ها و طلعت‌ها به طور غیر مستقیم به ما می‌گویند که ما، یک "مشکل"، یک "مسئله" و یک "تهدید" هستیم، آنهم برای خودمان!