شهرنوش پارسی‌پور در مصاحبه‌ای با سهیلا وحدتی در سایت ایران امروز به مسائلی اشاره کرده که با فرهنگ پنهان‌کار ما خوانایی ندارد. فرهنگی که در بسیاری موارد، قربانی را به جای ستمگر به پای میز محاکمه می‌کشد. فرهنگی که در آن، آنکه به او تجاوز شده احساس گناه و نا اطمینانی دارد تا متجاوز. آن وقتی که قربانی زن باشد، این کار هم راحت‌تر است و هم مقبولیت بیشتری دارد.
شهرنوش پارسی‌پور از شکنجه و آنچه شکنجه بر سر آدمی می‌آورد می‌گوید. ما از شکنجه شده چه تصوری داریم؟ شاید برای بسیاری از ما، شکنجه شده، قهرمانی فراانسان و مقدس است. اسطوره است. همانطور که طی سال‌ها اسطوره ساختیم. به انسان زندانی و شکنجه شده، بعنوان یک انسان با تمامی نیازها و ضعف‌ها و قوت‌هایش نگاه نکرده‌ایم. برای همین هم با آنچه پس از زندان، بر انسانی که سال‌ها تحت فشار و شکنجه بوده، رفته کمتر سروکار داشته‌ایم. کمتر به آن اندیشیده‌ایم.

شاید همین برداشت یکسویه و غیر واقعی از زندان و فشار و داغ و درفش است که این پدیده‌های غیر انسانی در جامعه و فرهنگ ما اینقدر سخت‌جانی می‌کنند. اگر اندیشیده بودیم که زندان و فشار چه بر سر جسم و روح آدمی می‌آورد شاید اینقدر آرمانی فکر نمی‌کردیم که وقتی شهرنوش پارسی‌پور بعنوان یک انسان واقعی و خاکی مثل خود ما، از آنچه بر او رفته می‌گوید،‌ به نظرمان عجیب و حتی بد و زشت جلوه کند. درد زندان و فشار و شکنجه و تجاوز، فقط همان چند ماه و چند سال نیست. چه بسا که تا آخر عمر با قربانی بماند.

زندان، شکنجه و تجاوز، مربوط به فضای خصوصی انسان‌ها نیستند که موضوع خصوصی تلقی شوند. امروز تنبیه بچه‌ی کوچک و شیطان ما هم دیگر موضوعی در فضای خصوصی تلقی نمی‌شود. همانطور که خشونت خانوادگی علیه زنان هم موضوعی مربوط به چهاردیواری خانه نیست. جامعه باید در مقابل آزار انسان واکنش نشان بدهد. جامعه شامل من و تو هم هست.
شهرنوش پارسی‌پور از آزار و فشاری که بر او در فضای عمومی جامعه رفته می‌گوید. آزار و فشاری که اثرات خرد‌کننده‌ای بر روحش داشته که تا امروز هم باید آنها را تحمل کند. آنچه او گفته اتفاقا حق اجتماعی اوست. چرا او باید در مقابل ستمی که در جامعه بر او رفته خاموش بنشیند؟ بگذاریم او و امثال او بگویند. قرار نیست جامعه تا ابد با چهر‌‌ه‌های اسطوره‌ای و تقدیس‌شده مانند حنیف و بهروز و اشرف دهقانی و خسرو گلسرخی و هوشنگ تیزابی و طالقانی زندگی کند. بگذاریم انسان‌ها حرف بزنند تا لااقل بدانیم که بر انسان زندانی و شکنجه‌دیده و تجاوز‌شده واقعا چه می‌گذرد. من فکر می‌کنم تازه در اینصورت است که می‌دانیم بر آن شخصیت‌های افسانه‌شده‌ی ما واقعا چه ستمی رفته است و تازه آنوقت است که دردشان را فهمیده‌ایم. شاید در پیچ بعدی تاریخ حساس‌تر باشیم و فکر نکنیم که "دشمن است، حقش است. بگذار زجر ببیند ...". مانند آن وقت که مست ِ هیجانات کاذب تصور می‌کردیم که آن پسر و دختر جوان یا پیرمرد ِ تواب، به ضرب منطق ِ مقدس ما با چهره‌ی تکیده و نگاه مات، خودش را نفی می‌کند.

شهرنوش پارسی‌پور تنها یکی از آن هزارانی‌ست که باید حرف بزنند. افسوس که بسیاری دیگر نیستند تا بگویند. آنچه اینها می‌گویند بدآموزی ندارد، اگر نگویند، به جامعه بدآموزی شده است.