امروز صبح خیلی زود برای سفری کوتاه آماده می‌شدیم. چون آخر شب ِ دیشب در اخبار شنیدم که صدام حسین تا آخر این هفته اعدام می‌شود، اولین کاری که کردم کانال الجزیره را گرفتم و خبر اعدام او را دیدم و البته هنوز فیلمی منتشر نشده بود و فقط همان متن خبر بود. با اینکه من هم مثل همه‌ی ما، می‌دانم که صدام حسین کیست و "چیست"، از خبر اعدام او خوشحال نشدم. شاید این بهترین فرصت برای ملتی بود برای اینکه ثابت کند می‌توان با وجود همه‌ی جنایت‌ها، از «انتقام» چشم پوشید و مجازات را مساوی با "انتقام با همان شیوه‌ی مجرم" ندانست، می‌توان یک جا به این دایره‌ی خشونت پایان داد که: ای کشته کرا کشتی ... فراموش نکنیم که خود صدام از دل ِ همین خشونت‌ها و کودتاهای خونین به قدرت رسید.
موضوع بر سر توجیه و کم‌رنگ کردن‌ ِ غیر انسانی‌ترین جنایت‌های صدام حسین نیست،‌ موضوع بر سر بخشیدن یا فراموش کردن آن جنایت‌ها هم نیست، موضوع بر سر این است که اعدام راه حل مشکل نیست. آنچه باید از میان برد طرز فکر و رفتار مستبدانه و بیرحمانه است وگرنه هزاران صدام حسین ِ پیدا و آشکار در جوامع ما و در میان خود ما زندگی می‌کنند. و این که آزادی و مدارا از دل اعدام و کشتار نمی‌تواند بیرون بیاید. مجازات عادلانه فقط کشتن نیست...

غیر از این موضوع بالا، معلوم است که اعدام صدام هدف‌های سیاسی مشخصی هم داشته است و از جمله ناامید کردن هواداران او برای انجام عملیات تخریبی ِ روزانه در عراق. همه‌ی ما می‌دانیم که وضعیت خشونت‌های عراق چقدر پیچیده است و هر گروه و دسته‌ای فرصتی برای عرض‌ اندام پیدا کرده است: از گروه‌های آدم‌ربا و تبهکاران جنایی که هدفشان فقط بدست آوردن پول و باج‌گیری است تا گروه‌های القاعده که هدفشان نابودی دشمنان ِ باورهای خودشان است و تا گروه‌های قبیله‌ای سنی و خود ِ گروه‌های شیعه و ... من فکر نمی‌کنم هواداران صدام حسین آنقدر قوی باشند که ناامید شدنشان تاثیری روی کم شدن خشونت‌ها داشته باشد.