منبع عکس: فارس‌نیوز
پی‌نوشت 2: چکامه‌ی غم؛ بم: از نگاهی نزدیک.

پی‌نوشت: عمو اروند در کامنتی اشاره‌ به بی‌توجهی‌های طولانی مدت درباره‌ی پیشگیری از خسارت‌های زلزله کرده است. من فکر کردم نظرم را در اینجا بنویسم.
موضوع مقاوم‌سازی ساختمان‌ها در برابر زلزله در کشوری مثل ایران که زلزله‌خیز است از وظایف دولت است که شرایط و استانداردهای ساختمان‌سازی را تعیین می‌کند. مقاوم بودن ساختما‌ن‌ها در برابر زلزله مثل پاکیزگی آب آشامیدنی مردم است که مسئولیت آن از وظایف دولت است چون با زندگی عمومی مردم سر و کار دارد. طبیعتا نمی‌توان امنیت مردم را به سلیقه‌ی صاحب ساختمان محول کرد یا اینکه او تصمیم بگیرد که آیا این مقاوم‌سازی برای او "صرف می‌کند" یا نه. تازه این در مورد ساختمان‌سازی خصوصی است. امنیت ساختمان‌های عمومی مثل مدارس و بیمارستان‌ها که مستقیما در اختیاردولت است.
شکی نیست که مقاوم‌سازی ساختمان‌ها هزینه‌ها را افزایش می‌دهد. به نظر من دولت می‌تواند بخصوص در مناطق زلزله‌خیز و محروم مثل همین شهر بم، سوبسیدی برای این مقاوم‌سازی در نظر بگیرد که قیمت سرسام‌آور مسکن از این هم که هست بدترنشود. در مورد ساختمان‌های عمومی هم که تمام بودجه‌ی آنها را دولت تامین می‌کند. زلزله‌ی سه سال پیش بم نشان داد که نه خانه‌های مردم و نه حتی ساختمان‌های دولتی هم ذره‌ای در برابر زلزله مقاوم نبوده‌اند.
در کشور ژاپن کمک‌های دولتی به شکل سوبسید بعنوان تشویقی اقتصادی برای ساختمان‌سازها است. در مورد مدارس، این سوبسید به یک سوم و حتی به نصف ِ قیمت تمام‌شده‌ی ساختمان هم می‌رسد.

بالاخره باید روزی به این سیاست "این نیز بگذرد" و "الخیر فی ما وقع" خاتمه بدهیم. زلزله بدون شک یک فاجعه‌ی طبیعی‌ست اما فقط با قبول مسئولیت و برنامه‌ریزی می‌توانیم از تلفات و خسارت‌های آن جلوگیری کنیم. من نمی‌دانم که آیا همین چند ساختمانی را هم که در بم بر پا می‌کنند آیا فکر ایمنی‌شان را کرده‌اند یا نه. تازه این در جایی‌ست که هنوز چهره‌ی یک شهر فاجعه‌زده را دارد، معلوم نیست در جاهایی که در نوبت ِ این فاجعه‌ی طبیعی هستند چه وضعی داریم.