این چند روز که در اینجا ننوشتم اول به خاطر این بود که در حال ساختن یک بنر فلش برای بالای صفحه‌ی سایت «تغییر برای برابری» بودم که می‌دانید این دوستان مدتی‌ست که کمپین یک میلیون امضا را با درخواست « تغییر قوانین ناعادلانه برای زنان» شروع کرده‌اند. شما هم اگر تا حالا امضا نکرده‌اید، بد نیست سری به آن قسمت بزنید شاید حرف آنها، حرف شما هم بود. در کنار آن چند فعالیت غیر وبلاگی داشتم که خوشبختانه چندان هم بیهوده نبود.

16 آذر رسید هر چند که گردهمایی آن 15 آذر برگزار شده باشند. مهم زنده نگاه داشتن این روز و مطرح کردن خواسته‌های دانشجویان است که انجام شد.
نمی‌دانم دوستان جنبش زنان هم در این مراسم بوده‌اند یا نه. به هر حال نیاز زمانه‌ ما کار و حضور مشترک است. بسیاری در جنبش زنان دانشجو و جوان هستند. و بخصوص که امروز تعداد بسیار زیادی از دانشجویان، زن هستند. در میان شعارها و پلاکاردها که حضوری دیده نمی‌شود. و البته با چند تا عکس هم نمی‌توان قضاوت کرد. اما اگر حضوری هم بوده چندان پر رنگ نبوده است.
تیتر مقاله‌ای در اینترنت می‌گوید: "۱۶ آذر به تاريخ پيوست، ۱۸ تير را هر چه برجسته تر کنيم". فکر می‌کنم که برجسته کردن روز 16 آذر منافی بزرگداشت 18 تیر نیست. همانطور که بزرگداشت مشروطه هم به معنی کم‌رنگ جلوه دادن جنبش‌های آزادیخواهانه‌ی پس از آن و از جمله جنبش ملی شدن صنعت نفت نیست. اما 18 تیر به نوعی دنباله‌ی سنت دانشجویی یعنی آزادی‌خواهی بود. اما 16 آذر را بزرگ داشتن هم یک واقعیت تاریخی است و هم تاکید به اینکه جنبش دانشجویی با قبول استبداد خوانایی ندارد، حتی اگر این استبداد در هر دوره‌ی تاریخی ما رنگ و بویی متفاوت بگیرد.
----------

گزارش بیکر را درباره‌ی اوضاع عراق، به زبان انگلیسی، می‌توان در اینجا هم بصورت آنلاین خواند و هم دانلود کرد. (فایل PDF است).
صرف نظر از مواضع بیکر و همکارانش فکر می‌کنم برای آشنا شدن با اوضاع داخلی عراق خوب است که وقتی برای خواندن آن بگذاریم. می‌دانیم که حتی خود بوش و همکارانش هم نتوانسته‌اند موضوعات و مشکلات مطرح شده در این گزارش را رد کنند.

در همین گزارش بیکر پیشنهاد شده است که آمریکا باید برای حل مسئله‌ی عراق مستقیما با ایران و سوریه مذاکره کند. من فکر نمی‌کنم نفوذ ایران و سوریه بتواند در عراق کار زیادی صورت بدهد. بخصوص که گروه‌های شیعه که در حال زدو خورد هستند مانند گروه صدر، زیر نفوذ ایران هم دیگر نیستند. نه تنها جنگ میان گروه‌های سنی و شیعه است بلکه خود گروه‌های شیعه هم تقسیم شده‌اند. باید امیدوار بود کار به تجزیه‌ی عراق نکشد.

فکر می‌کنم ایران و بخصوص سوریه بیشتر در لبنان مشغول هستند و به نظر من نمی‌توان نگران وضع آنجا نبود مبادا که دولت‌هایی بخواهند برای مقاصدشان آنجا را به آشوب بکشند. بخصوص که دولت لبنان آنقدر ضعیف است که حتی کارهای رفاهی و زندگی مردم را هم همین گروه‌هایی مانند حزب‌الله انجام می‌دهند. مثلا درمانگاه و مدرسه و آسایشگاه می‌سازند و به خانواده‌های کم‌ درآمد و جنگ‌زده کمک مالی می‌کنند. کارهایی که قاعدتا وظیفه‌ی دولت یک کشور است. به خاطر همین، دسته‌های مختلف پایگاهی در میان گروه‌های مردم پیدا می‌کنند. طبیعی است که در حالت درگیری میان این دسته‌های سیاسی، کار به جنگ داخلی و برادر و خواهرکشی بکشد.

در ضمن وقتی جمع شدن مردم لبنان را جلوی ساختمان ریاست جمهوری می‌دیدم به این فکر کردم که اگر در زمان جوشش اصلاحات در کشورمان چنین تحصن چند روزه‌ی چند هزار نفری برای برکنار کردن محافظه‌کاران صورت می‌گرفت آیا آقایان می‌گذاشتند به آرامی بگذرد یا سنگ و آجر و چوب و چماق و زنجیر بود که بر هوا می‌رفت و به صغیر و کبیر رحم نمی‌کرد.
-------

چند روزی فرصت نوشتن نخواهم داشت ...