شماره‌ی 14 نشریه‌ی زنستان با موضوع «زن و رسانه و تبلیغات» منتشر شده است. من هم مقاله‌ای را با عنوان «مبارزه با خشونت علیه زنان در رسانه‌های مصر» ترجمه کردم که با همت دوستان در این قسمت شماره‌ی 14 قرار دارد. این مقاله، گزارشی از فعالیت یک مرکز رسانه‌ای غیر دولتی در مصراست، برای بررسی موضوع خشونت علیه زنان در رسانه‌های مصر و بخصوص در تلویزیون سراسری آن کشور. کشور مصر از نظر رسانه‌ای و بخصوص بخش نمایشی‌ آن، یکی از مراکز مهم خاورمیانه است. یعنی یک فیلم یا سریال تلویزیونی بطور همزمان در چندین کشور عربی دیده می‌شود و تاثیری بسیار بیشتر از یک کانال محلی دارد.
صرف نظر از خود مقاله، در پایان آن، لینک‌های مستقیم نتایج این بررسی را هم گذاشته‌ام. فکر می‌کنم راهنمای خوبی برای یک پروژه‌ی تحقیقاتی مطالعات زنان یا مطالعات رسانه‌ای در ایران است. حالا باید دید دانشجوی علاقمندی پیدا می‌شود تا وضع رسانه‌های ما را از نظر تصویری که از« زن» ارائه می‌دهند بررسی کند؟

صحبت رسانه که شد، می‌خواهم چند خطی درباره‌ی نشریات زنان پس از دوران جنبش مشروطه بنویسم. منظورم فقط دادن چند آمار نیست.
می‌دانیم که اولین نشریه‌ی زنان به نام «دانش» توسط خانم کحال در سال 1910 یعنی سه چهار سال پس از امضای فرمان مشروطه پا گرفت. تا سال 1300 تعدادی نشریات زنان با افت و خیز زیاد منتشر می‌شد. بعضی از این نشریات چند شماره‌ای دوام می‌آورد، مانند« دانش» که 30 شماره منتشر شد و یا «جهان زنان» با مدیریت فرخ آفاق پارسا که فقط 4 شماره منتشر شد. همین جا هم اشاره کنم که فرخ آفاق و شوهرش برای انتشار شماره‌ی 5 نشریه، مجبور به مهاجرت از مشهد به تهران شدند. در تهران با تکفیر و اتهام بی‌دینی رو به رو شدند و به شهر اراک تبعیدشان کردند. فرخ آفاق اولین زن ایرانی بود که به خاطر "جرم مطبوعاتی" مجازات می‌شد. بعضی دیگر از نشریات هم مانند «عالم نسوان» با مدیریت نوابه صفوی 13 سالی دوام آوردند.

پس از روی کار آمدن رضاخان تعداد زیادی مدارس جدید- از جمله برای دختران- ایجاد شد. با این همه، فعالیت‌های فرهنگی زنان بجای اینکه بیشتر شکوفا شود و تعداد نشریات زنان بیشتر شود، بخاطر جلوگیری از این فعالیت‌های فرهنگی مستقل غیر دولتی، این فعالیت‌ها از قبل هم کم‌رنگ‌تر شد. مدارس دخترانه‌ی جدید بر خلاف قبل حالا از بودجه‌ی دولتی برخوردار بودند و دختران می‌توانستند بصورت مجانی درس بخوانند و برای همین تعداد خیلی بیشتری از دختران به مدرسه می‌رفتند. اما با این حال در تمام این سال‌ها تا 1320 فقط دو نشریه‌ی جدید زنان به نام «نامه‌ی بانوان» و «دختران ایران» ایجاد شد. دیگر فعالیت‌های فرهنگی و مدنی هم از طرف حکومت تحمل نمی‌شد
.
در اینجا یک رشد نامتناسب بوجود می‌آید: از یک طرف سطح سواد و دانش و اطلاعات دختران و زنان بالا می‌رود و حضور اجتماعی‌شان بیشتر می‌شود ولی از طرف دیگر فرصت و موقعیتی برای تصمیم‌گیری و فعالیت مستقل آنها وجود ندارد و جلوی این فعالیت‌ها حتی با خشونت گرفته می‌شود. این، در مورد تمامی جامعه از زن و مرد صادق بود و این رشد ناهماهنگ بخصوص پس از کودتای 28 مرداد هم تا همین امروز ادامه پیدا کرده است، اما در هر دوره‌ای با شکلی دیگر. از یک طرف تعداد با سوادان و تحصیل‌کردگان و متخصصان بسیار بیشتر از پیش شده است و از طرف دیگر سیستم تصمیم‌گیری در کشور عملا مانند سابق بر اساس فردی و یا قشر محدود نخبه‌گان یا خودی‌ها ادامه پیدا کرده است.
رسانه‌ی آزاد علاوه بر انتشار خبر و گزارش، محل برخورد آرا و نظرات مردم هم هست. رشد سواد و دانش و آگاهی مردم طبیعتا باید هماهنگ با رشد رسانه‌های آزاد و دسترسی به اطلاعات و برخورد اندیشه‌ها باشد، همان چیزی که متاسفانه از آن محروم بوده‌ایم.